Maai mei niet

Het artikel 'Onkruid? U bedoelt wilde bloemen' (Knack nr. 18) heeft mij ten zeerste geboeid. Dave Goulson stelt vast dat door de lockdowns mensen massaal gaan wandelen. 'Zo ontdekten ze dat de bermen waar ze voorheen achteloos aan voorbijreden vaak vergeven zijn van prachtige wilde bloemen.' Spontaan dacht ik aan Guido Gezelles 'O wilde en onvervalste pracht der blommen langs den watergracht'. Hierbij raad ik zowel oud als jong aan Gezelle te herontdekken.
...

Het artikel 'Onkruid? U bedoelt wilde bloemen' (Knack nr. 18) heeft mij ten zeerste geboeid. Dave Goulson stelt vast dat door de lockdowns mensen massaal gaan wandelen. 'Zo ontdekten ze dat de bermen waar ze voorheen achteloos aan voorbijreden vaak vergeven zijn van prachtige wilde bloemen.' Spontaan dacht ik aan Guido Gezelles 'O wilde en onvervalste pracht der blommen langs den watergracht'. Hierbij raad ik zowel oud als jong aan Gezelle te herontdekken. Albert Dhont-Claes, Brugge De cover met de boodschap 'De roaring twenties beginnen in 2024' (Knack nr. 18) trok mijn aandacht omdat die mij verbaast. Het is een interessant verhaal door een vervuilde economische bril. De hele argumentatie gaat immers voorbij aan de grootste bedreiging uit de menselijke geschiedenis. Dat is de door onszelf veroorzaakte, geologisch gezien, uiterst snelle klimaatverandering en het razendsnelle verlies aan biodiversiteit. Het verhaal geeft de gedachtewereld van traditionele economen weer, die nog te veel aan de knoppen zitten terwijl we een mondiale duurzaamheidstransitie doormaken. Als ambassadeur van de Grootouders voor het Klimaat die streven naar een krachtig klimaatbeleid, vind ik het ontbreken van dat kader in het verhaal een omissie. Daardoor is het voor mij een broodjeaapverhaal. Jan H. Stel, Puurs-Sint-Amands Luc Van Gorp voert een pleidooi om de imperfecties te leren aanvaarden ('Wanneer zullen we eindelijk inzien dat het leven niet in stijgende lijn gaat?', Knack nr. 17). Ik wil een stap verder gaan en de imperfectie als norm nemen. Na 34 jaar in de zorg voor mensen met een meervoudige beperking te hebben gewerkt, lijkt mij dat de enige juiste conclusie. We gingen er vroeger van uit dat mensen met een beperking zich moesten gedragen naar ons beeld en onze gelijkenis het beeld dat door iedereen als algemeen geldend aanvaard werd. Dat leidde voortdurend tot conflicten, want de personen die we zogezegd begeleidden, hadden lak aan die norm. Die strookte niet met hun persoonlijkheid, met hun zelfbeeld. Agressie ontstond uit niet begrepen worden, niet gerespecteerd worden. Oplossing was dan vaak isolatie in een kamer zonder prikkels, tot de persoon opnieuw tot rust zou komen. Wij wilden die imperfectie opkrikken naar wat algemeen aanvaard werd als normaal. Dat bleef maar botsen en leidde vaak tot hoogoplopende ruzie. De vrees zat er diep in dat als we zouden toegeven aan de wil van deze persoon, het hek helemaal van de dam zou zijn en iedereen zou opkomen voor zijn grilletje. Zo'n hoogoplopend conflict bracht mij tot het inzicht dat ik beter zou kijken naar wie die persoon is en hem/haar aanvaarden zoals hij/zij in werkelijkheid is: een mens met wensen, gebreken, kwaliteiten, maar vooral een mens die respect vraagt voor wie hij/zij is. Dat zorgde voor een omslag: als ik uitga van respect, zodat er vertrouwen is, en inga op wat die persoon wil, dan zal hij/zij zich daaraan houden en is er rust en geen conflict. Eddie Gijbels 'Als we op die lijn blijven doorgaan en vasthouden aan het idee dat we steeds meer economische groei kunnen afdwingen, zullen er nog meer dergelijke crisissen volgen en organiseren we op den duur de vernietiging van de mens', zegt Luc Van Gorp. Het is juist dat hebzucht onze beschaving naar de rand van de afgrond brengt. Het huidige economische systeem wordt gedomineerd door winstmaximalisatie en een blinde marktwerking die geen rekening houdt met de verschillende economische, sociale en andere achtergronden van de mensen. De slechtheid van dit systeem wordt gekenmerkt door mensonterende praktijken (de mens is slechts een middel in plaats van een einddoel) en een buitensporige commercialisering in alle sectoren (inclusief gezondheidszorg). De kern van het probleem is dat dit systeem vervangen moet worden door een stabiele en duurzame economie die ervoor zorgt dat iedereen een menswaardige toekomst kan opbouwen. Karin Mahieu Wanneer 'democratisering van onze samenleving' (dixit Jos Geysels) de bedoeling van de politiek is, dan kun je die taak zeker niet toevertrouwen aan partijen die macht nastreven op grond van de drie hefbomen (inhoud, figuren, en communicatie), zoals in het artikel over de partijhervorming wordt beschreven ('Conner en Coens, kommer en kwel', Knack nr. 17). Zeker niet als hun inhoud (de ideologische grondslag van partijen) rechtvaardiging is om 'macht' te verwerven. Ideologie, welke ook, is een voorstelling van de werkelijkheid, een imaginaire realiteit, waarnaar de ideologen de echte werkelijkheid willen ombuigen. Geen enkele wetenschapper verdedigt nog een ideologie als grondslag voor kennis, politieke partijen wel. Politiek draait niet om inhoud maar om het in stand houden van voorrechten voor een beperkte doelgroep (de achterban), door middel van mythes. Dat kan in het beste geval een 'sterk imago' opleveren. En zo 'camoufleert een sterk imago het gebrek aan inhoud'. Marc Depreter, Hoboken Het Ardennenoffensief ('Conner en Coens, kommer en kwel', Knack nr. 17) woedde volop op kerstdag 1944, en niet op kerstdag 1945. De redactie