Onschatbare (w)aarde

2020 is officieel het warmste jaar sinds het begin van de metingen. Overal ter wereld doet zich een significante toename voor in het aantal natuurrampen en de intensiteit ervan. De zeespiegel stijgt jaar na jaar. De biodiversiteit keldert. Je zou denken dat iedereen beseft dat het vijf voor - nee, vijf over twaalf is. Maar dan zie ik een krantenkop in De Standaard: 'Een op de vijf Vlamingen gelooft niet in klimaatopwarming door mens'. En het wordt alleen erger: slechts om en bij de 60 procent van alle Vlamingen is 'bezorgd' om de opwarming van de aarde.
...

2020 is officieel het warmste jaar sinds het begin van de metingen. Overal ter wereld doet zich een significante toename voor in het aantal natuurrampen en de intensiteit ervan. De zeespiegel stijgt jaar na jaar. De biodiversiteit keldert. Je zou denken dat iedereen beseft dat het vijf voor - nee, vijf over twaalf is. Maar dan zie ik een krantenkop in De Standaard: 'Een op de vijf Vlamingen gelooft niet in klimaatopwarming door mens'. En het wordt alleen erger: slechts om en bij de 60 procent van alle Vlamingen is 'bezorgd' om de opwarming van de aarde. Persoonlijk denk ik dat hier twee belangrijke factoren spelen: een gebrek aan bewustzijn en de publieke opinie. Dat laatste is waarschijnlijk het meest hardnekkige probleem. Niemand wil de boeman zijn. Niemand wil de bevolking bang maken, laat staan haar het gevoel geven bestraft te worden. Verbazingwekkend veel politici zwichten daarvoor in een poging imagoschade te vermijden. En zo volgt al snel de uitspraak: 'We moeten nu ook weer niet overdrijven, hè.' Het gevaar van die struisvogelpolitiek is dat een deel van de bevolking echt gaat geloven dat er niets aan de hand is. De coronacrisis heeft aangetoond dat we in staat zijn onze manier van leven radicaal om te gooien. We hebben bewezen dat we een gemeenschappelijk doel kunnen nastreven, zolang de grote meerderheid overtuigd is van dat doel. Dus laten we daarop inzetten: iedereen aan boord krijgen. Respect voor onze planeet moet de norm worden, niet het motto van een enkeling. En wat als we overdrijven? In dat geval bestaat er niet zoiets als 'te veel van het goede'. Er gaat echt niemand dood van een extra inspanning, wél van een inspanning te weinig. Elise Renckens 'Met enige overdrijving gesteld: we hebben onze jeugd een jaar lang opgesloten', beweert socioloog Mark Elchardus ('Anarchie op zijn Belgisch', Knack nr. 16). Zeg dat wel. Enige relativering is hier op zijn plaats. Mijn ouders en schoonouders zijn geboren tussen 1919 en 1928. Dat betekent dat zij allemaal vijf van hun mooiste jeugdjaren doorbrachten in tijden van oorlog en ontbering, angst en bezetting. Heeft dat hun leven getekend? Jazeker, maar in beperkte mate. Zij namen in 1945 de draad weer op, stichtten een gezin en leefden een mooi en lang leven. Uiteraard is de huidige coronacrisis met de aanslepende lockdown geen pretje en krijgen we die 'verloren' jaren niet terug, maar enig historisch perspectief is wel op zijn plaats. Jos Huysmans, Ninove Uw redacteur Peter Casteels heeft duidelijk een andere Terzake gezien dan de andere kijkers ('Boksmatch Van Ranst/Dedecker in Terzake: "Van Ranst had de uitnodiging beter geweigerd"', Knack.be). De boksmatch, zoals hij die noemt, was helemaal geen match. Marc Van Ranst werd onmiddellijk in de hoek gedrongen en de duidelijke argumenten van Jean-Marie Dedecker zorgden voor een snelle knock-out. De beslissingen van het Overlegcomité op 14 april waren weer eens een voorbeeld van politieke spelletjes. De N-VA en vooral Jean-Marie Dedecker vroegen om de terrassen te openen op 1 mei, en dus wilde de Vivaldi-regering dat zeker niet toestaan, ook al zou die maatregel volgens de virologen de verspreiding van het coronavirus bemoeilijken. De oppositie pesten is voor De Croo en vrienden blijkbaar belangrijker dan de volksgezondheid. René De Ranter, Aartselaar Ik leer van Orhan Agirdag dat in landen als Turkije en Griekenland de overheid bepaalt welke handboeken er op school gebruikt worden, en dat vindt hij blijkbaar niet goed ('De nieuwe eindtermen vormen een groot gevaar voor de gelijkheid in het onderwijs', Knack nr. 15). Dat vind ik juist prima. Het vervangt het hele administratieve gedoe rond de eindtermen, want de handboeken zijn de eindtermen: duidelijker kan het toch niet zijn? Als scholen werken met dezelfde handboeken, dan zullen de afgeleverde diploma's ook vergelijkbaar zijn wat betreft het niveau. Meer nog, leerlingen die aan een toelatingsexamen hoger onderwijs willen deelnemen, weten precies waarvoor ze staan. Nu is dat niet zo. Neem nu wiskunde in de derde graad: er zijn verschillende schoolboeken in de handel en die zijn min of meer gelijkwaardig wat de inhoud betreft, maar veel wiskundeleerkrachten gebruiken een eigen cursus (meestal zijn het de beste en meest gemotiveerde leerkrachten die dat doen). Bovendien zouden eenvormige handboeken de uitgevers ertoe aanzetten eindelijk eens te stoppen met elkaar de loef proberen af te steken met het meest glossy boek. Daniel Dewaele, Lint Walter Pauli wijt het gebrek aan aandacht dat de Vlaamse pers schonk aan Küngs overlijden aan 'verregaande secularisatie' ('De priester die het Vaticaan irriteerde', Knack nr. 15). Zo lijkt het alsof het straal negeren van Küngs overlijden niet ook een andere oorzaak heeft: er is geen gedrukt kwaliteitsmedium in Vlaanderen dat zelfs maar 'centrum' is, laat staan 'centrumrechts' of 'rechts'. Bij veel journalisten heerst een hevige afkeer voor het christendom, dat nochtans een kleine twee millennia de basis vormde voor het westerse denken. Wanneer iemand zijn irritatie over de tunnelvisie uit, wordt hij snel door woke lui als racist gebrandmerkt. Zo krijgt men de foute impressie dat onze 'kwaliteitspers' de publieke opinie vertegenwoordigt. Tom Hellemans, Zonhoven De bloemen in het Hallerbos ('Anarchie op zijn Belgisch', Knack nr. 16) zijn geen bosanemonen, maar boshyacinten.De redactie