Eindspel

Uit het dossier-El Kaouakibi blijkt nog maar eens dat je aan politici wel een bestuur kunt overlaten, maar dat je ze niet over geld mag laten beslissen. Niets zo makkelijk als geld uitdelen dat niet van jou is. Elke week vraagt Knack aan de geïnterviewde in de rubriek 'Eindspel': hoeveel geef je jaarlijks aan goede doelen? Wel, onze politici scoren daar ruim onder het gemiddelde of antwoorden dat ze het niet weten. Alleen mensen die geld te veel hebben tellen het niet.
...

Uit het dossier-El Kaouakibi blijkt nog maar eens dat je aan politici wel een bestuur kunt overlaten, maar dat je ze niet over geld mag laten beslissen. Niets zo makkelijk als geld uitdelen dat niet van jou is. Elke week vraagt Knack aan de geïnterviewde in de rubriek 'Eindspel': hoeveel geef je jaarlijks aan goede doelen? Wel, onze politici scoren daar ruim onder het gemiddelde of antwoorden dat ze het niet weten. Alleen mensen die geld te veel hebben tellen het niet. Paul Van Laer Ik reageer met ontzetting op uw artikel 'Is dit nog menselijk' (Knack nr. 15). Eén bezoeker per week, één uur per dag: je zult maar een lange behandeling in een ziekenhuis ondergaan en misschien zelfs geen lange levensverwachting meer hebben. Moeten kiezen tussen je partner of een kind voor dat uurtje bezoek, zelfs in een eenpersoonskamer. Hartverscheurend, om over de psychische gevolgen nog te zwijgen. Magda Depinois Ewald Pironet schrijft in zijn analyse dat de interne budgetcontrole ontbreekt op alle niveaus, zoals blijkt uit het dossier-El Kaouakibi ('De overheidsuier', Knack nr. 15). Ik pleit allang voor het afschaffen van subsidies. Verschillende dossiers tonen aan dat die willekeurig worden toegekend en meestal aan politieke en bevriende organisaties. Meestal is er geen controle op het gebruik van subsidies, wat de deur wagenwijd openzet voor misbruiken, corruptie en onrechtvaardigheid. Waarom wordt het bedrag van subsidies niet in belastingverlaging omgezet? Dat zou mensen motiveren om hard te werken en het groot aantal malafide praktijken reduceren. Hedwig Beernaert Naast de dagelijkse items in de journaals komt het geklaag en het psychisch lijden van de jeugd nu ook al op de eerste pagina van Knack ('Cadeautje', Knack nr. 15). Maar hoe zit het met de mentale gezondheid van 50-plussers? Wat hebben de politici veil voor hun leeftijdsgenoten? Welke cadeautjes zijn er voor de volwassenen die hun pensioenfeest moeten missen? Welke voor koppels die hun gouden bruiloft niet kunnen vieren? Welke maatregelen voor al die senioren die hun gewone koffieklets, de feestjes met de middenveldorganisaties, hun vereniging moeten missen? Trouwens, de besmettingsgraad bij jongeren ligt al maandenlang constant hoger dan bij andere leeftijdscategorieën. Ze worden dan misschien minder ziek, maar blijven wel verspreiders van het virus. In plaats van hen te pamperen, moet iemand hen eens uitleggen dat deze situatie een levensles is. Een les in relativering, solidariteit, het aanvaarden van grenzen. Chretien Moors Meneer Pauli, u bent blijkbaar (ver) weg van de hoofdactrice ('Wie subsidieerde Let's Go Urban niet?', Knack nr. 14). U zou haar zelfs op de cover van Vogue plaatsen (wat wij een blamage voor Beyoncé zouden vinden). Die madame is er waarschijnlijk in geslaagd om vooral enthousiaste jonge mensen (maar ook anderen...) als schild, vitrine, opstapje, afleiding... te misbruiken in haar normvervagende materiële hebzucht. Schrijnend. Louise Nackaerts In Knack nr. 14 ('Mensen zijn bang om hier rechtse ideeën te uiten') wordt gesuggereerd dat de woke-beweging vooral van linkse signatuur is. Nu, over de klassenongelijkheid - de grootste en meest fundamentele ongelijkheid in onze kapitalistische maatschappij - hoor je die hele woke-beweging nauwelijks. Het is dan ook een grotendeels ontspoorde bourgeoisbeweging die allesbehalve links is. Ze is naïef en denkt dat je het onrecht uit het verleden en het huidige racisme bestrijdt door het gebruik van bepaalde woorden, zoals 'wit' in plaats van 'blank'. Woke mensen proberen om het verleden te perfectioneren. Ik denk daarentegen dat we beter onze energie kunnen steken in het perfectioneren van de toekomst. Roger Liekens,Kessel-Lo Ewald Pironet overschouwt de problemen van de boer versus de aardappelindustrie ('Aardappelen telen wordt een dure hobby', Knack nr. 14). Twee belangrijke punten blijven onderbelicht: de hoge prijs die de consument vandaag betaalt voor een zakje knollen ondanks de lage productieprijs en daarnaast de wildgroei aan variëteiten in de winkels. De consumentenprijs ligt nu tussen 1 en 2 euro per kilo, wat ontzettend hoog is als je weet dat wortelen, uien, bananen en zeker diepvriesfrieten en -kroketten merkelijk goedkoper zijn. Bloem en suiker kosten slechts de helft van aardappelen. En toch zagen we op tv boeren die veel geld moesten betalen om hun onverkochte aardappelen te laten vernielen. Daarnaast is het aantal variëteiten dat in zakjes wordt aangeboden haast niet meer te tellen. Ik noteerde eind vorig jaar (in slechts twee supermarkten a rato van één bezoek om de twee weken) niet minder dan 41 (!) variëteiten. Meestal lijken het gefantaseerde namen die niets te maken hebben met de aardappel in het zakje en die ook even plots verdwijnen als ze zijn opgedoken. Een (lekkere) Nicola is haast niet meer te vinden, ook al worden er dagelijks tienduizenden zakjes onder die naam verkocht. De (verplichte) benaming op de verpakking heeft zelden iets te maken met inhoud. Paul De Corte,Brugge De Morgen maakt in tegenstelling tot VTM Nieuws en HLN geen deel uit van de Integrated Newsroom van DPG Media. ('Hoe gezond zijn de media?' Knack 14/4).