Onzichtbare slachtoffers

In zijn commentaarstuk ('Play', Knack nr. 13) citeert Bert Bultinck de premier: 'Er is weinig vrijheid als je geen gezondheid hebt.' Maar vrijheid is veel meer dan een gezond lichaam. Heel veel mensen hebben, los van corona, ernstige chronische gezondheidsproblemen. En steeds meer mensen krijgen psychische problemen door de veelal onlogische maatregelen. Dikwijls is vrienden ontmoeten, uit eten gaan of concert- en theaterbezoek het enige wat hen nog overeind houdt. Dat maakt de langdurende maatregelen, voornamelijk te danken aan het gepruts van de overheid, voor sommigen echt ondraaglijk. Soms met dramatische gevolgen. Maar het lijkt alsof je enkel nog bestaat als je in een coronastatistiek kunt worden meegeteld. De enige slachtoffers die tellen, zijn coronaslachtoffers. Al die andere, onzichtbare slachtoffers: collateral damage?
...

In zijn commentaarstuk ('Play', Knack nr. 13) citeert Bert Bultinck de premier: 'Er is weinig vrijheid als je geen gezondheid hebt.' Maar vrijheid is veel meer dan een gezond lichaam. Heel veel mensen hebben, los van corona, ernstige chronische gezondheidsproblemen. En steeds meer mensen krijgen psychische problemen door de veelal onlogische maatregelen. Dikwijls is vrienden ontmoeten, uit eten gaan of concert- en theaterbezoek het enige wat hen nog overeind houdt. Dat maakt de langdurende maatregelen, voornamelijk te danken aan het gepruts van de overheid, voor sommigen echt ondraaglijk. Soms met dramatische gevolgen. Maar het lijkt alsof je enkel nog bestaat als je in een coronastatistiek kunt worden meegeteld. De enige slachtoffers die tellen, zijn coronaslachtoffers. Al die andere, onzichtbare slachtoffers: collateral damage? Sabine De Wolf Boulevardzender VTM geeft er weer een lap op door sensatiegericht te berichten over Sihame El Kaouakibi. VTM zou beter eens uitleggen hoe de bouwvergunning van haar eigen spiksplinternieuwe gebouw achter het Centraal Station in Antwerpen werd geregeld, dankzij de welwillendheid van het populistische, haast trumpiaanse N-VA-stadsbestuur. Vaak is het dak van dat nieuwe VTM-gebouw dienstig om iemand in beeld te brengen, net alsof het lijkt op een stralende omgeving met weids uitzicht alom. Wanneer men zich in die stadszone achter het Centraal Station met beide voeten op de grond bevindt, is de realiteit wel enigszins anders: hoge gebouwen met onevenredig nauwe straatjes, waar geen levensechte bomen groeien maar enkel metalen exemplaren als ornament zijn neergepoot. Jozef De Clercq Aan het interview met Peter Knoope ('Ouderen worden ontmenselijkt', Knack nr. 12) zou ik één sleutelparameter willen toevoegen: dankbaarheid als menselijke waarde. Knoope vermeldt Marianne Zwagerman die de term 'dor hout' gebruikte voor ouderen. Naast koude ontmenselijking zie ik daarin ook een denken gestoeld op (foute) rationaliteit en een (al even foute) liberaal-economische logica. Afgezien van de logische vaccinatiestrategie op het vlak van prioriteitenvolgorde vind ik het moreel evident dat ouderen voorrang krijgen, uit dankbaarheid om wat zij voor en vóór anderen geleverd hebben aan toewijding en zelfopoffering. Hen zelfs nog een schuldgevoel willen aanpraten omdat ze hun gezond leven willen handhaven - en dat van hun kinderen en kleinkinderen - getuigt van griezelige gevoelsarmoede. Wat mij telkens opnieuw treft, is hoe die ouderen zélf zo dankbaar en mild zijn en blijven in hun uitspraken, ook na maandenlange isolatie en gedwongen vereenzaming. Guido Santermans, organisatiepsycholoog 'Nochtans hebben de Belgische landbouwers tijdens de eerste naoorlogse jaren weinig reden tot klagen', lees ik in uw artikel over de Boerenbetoging in Brussel ('De Prijs van Europa', Knack nr. 12). Dat mag ik denken! Een flink aantal onder hen heeft zich tijdens de Tweede Wereldoorlog stevig verrijkt door op de zwarte markt voedsel te verkopen aan hongerende landgenoten. Mijn voorouders zijn op die manier zo in de problemen gekomen dat ze hun huis moesten verkopen, en daar zullen zij heus niet alleen in geweest zijn.Waarom zijn daar overigens nooit compensatie- of confiscatiemaatregelen voor uitgevaardigd? Misschien omdat er mensen waren die hun miserie stil verbeten en geen keet schopten, al hadden ze daar minstens zoveel reden toe als de 'veelgeplaagde' boerenstand. Tom Hellemans, Zonhoven De column van Jonathan Holslag over Umicore ('De fabriek moet blijven', Knack nr. 11 ) is me op de maag blijven liggen. De fabriek blijft het best hier in Europa, zegt hij. Inderdaad, deze industrie blijft het best in een omgeving die goed gereglementeerd en gecontroleerd wordt. Hij verwijst naar het moeilijke evenwicht tussen industrie en woonomgeving en toont medeleven met de buurtbewoners. Vervolgens maakt hij een eenvoudige rekensom: de fabriek verplaatsen kost een miljard, 500 woningen opkopen 200 miljoen. Dus mensen weg, zo simpel is het! Maar het opkopen van woningen draagt op geen enkele manier bij aan een structurele langetermijnoplossing. De zogenoemde buffer zal de resterende bewoners niet aantoonbaar beter beschermen. Het zijn enkel de bewoners die vertrekken, vaak omdat hun kinderen nu al schade ondervinden van de zware metalen, die 'beter af' zullen zijn. Dat ze noodgedwongen moeten vertrekken heeft wel een menselijke prijs, die Holslag niet in de rekensom verwerkt. Ook de maatschappelijke kosten op het vlak van woonkwaliteit en gezondheidsschade hebben trouwens een prijs, maar die zie ik evenmin verschijnen in zijn berekening. Ik wijs er graag nog op dat Umicore zijn 'materials for a better life' momenteel produceert zonder te voldoen aan de voorwaarden van zijn vergunning. Zowel voor lood en arseen als voor cadmium overschrijdt het bedrijf opgelegde normen en/of streefwaarden. Misschien kan minister-president Jan Jambon zijn rekenvaardigheden en daadkracht daar eens op loslaten. Umicore is een waardevol bedrijf, zeker. We zien graag dat dergelijke bedrijven hun maatschappelijke verantwoordelijkheid nemen, ook als dat wat kost. En we zien graag dat onze overheid erop toeziet dat ook de belangen van de burgers worden behartigd. Betty Van Dyck, districtsraadslid voor Groen, Hoboken