Umicore

Ik heb met belangstelling de reportages gevolgd op Eén en in Knack ('De kinderen van de rekening', Knack nr. 11) over de lood-, arseen- en cadmiumvergiftiging bij jonge kinderen door het metaalverwerkend bedrijf Umicore in Hoboken. Ik mis nog een aspect, dat vraagtekens oproept: welke goede redenen hebben jonge gezinnen met kleine kinderen om zich te vestigen in de onmiddellijke buurt van een bedrijf dat al 130 jaar functioneert en waarvan bekend is dat het milieuvervuilend is? Zijn deze mensen werknemers bij Umicore, hebben ze zich laten verleiden door gewiekste vastgoedmakelaars of gaat ook hier de overheid niet vrijuit met onverantwoorde verkavelingen?
...

Ik heb met belangstelling de reportages gevolgd op Eén en in Knack ('De kinderen van de rekening', Knack nr. 11) over de lood-, arseen- en cadmiumvergiftiging bij jonge kinderen door het metaalverwerkend bedrijf Umicore in Hoboken. Ik mis nog een aspect, dat vraagtekens oproept: welke goede redenen hebben jonge gezinnen met kleine kinderen om zich te vestigen in de onmiddellijke buurt van een bedrijf dat al 130 jaar functioneert en waarvan bekend is dat het milieuvervuilend is? Zijn deze mensen werknemers bij Umicore, hebben ze zich laten verleiden door gewiekste vastgoedmakelaars of gaat ook hier de overheid niet vrijuit met onverantwoorde verkavelingen? Paul Van Deuren, Kontich Terreurexpert Peter Knoope beschrijft precies hoe ouderen zich voelen ('Ouderen worden ontmenselijkt', Knack nr. 12). Meer dan een decennium geleden al gebruikten sommige jongerenvoorzitters van partijen forse taal om 'de vergrijzing' te omschrijven. Vreemd genoeg gingen politici die zelf een gezegende leeftijd hadden daarin mee, en ook de werkgeversorganisaties speelden een rol. Vandaag merk je dat vrij veel mensen van stilaan middelbare leeftijd in de polemiek rond ouderen meegaan. Het zou interessant zijn om te bestuderen vanaf welke leeftijd de jongeren oudere mensen beginnen te bekijken door een andere bril, en wat daarvan de oorzaak is. Maar ook waarom hun ouders daaraan meedoen. Marlene De Smedt Het artikel 'Racisme: niet alleen een Vlaams probleem' ( Knack nr. 11) wil aantonen dat de mentaliteit in Wallonië niet minder racistisch is dan in Vlaanderen. Dat wil ik best geloven. Het grote verschil ligt in het feit dat in Vlaanderen een partij het racisme belichaamt. Vlaams Belang regeert op dat vlak al sinds de Zwarte Zondag van 1991. Sindsdien proberen de Vlaamse rechtse partijen het VB 'rechts in te halen', waardoor een maatschappelijk discours is ontstaan dat rechtse gedachten op de agenda heeft gezet en in de mentaliteit van de mensen doordrong. Het VB heeft sindsdien, zonder enige regeringsdeelname, zo'n 30 tot 50 procent van zijn Zeventigpuntenplan verwezenlijkt gezien. Door de opkomst van 'Vlaams Belang Light', de N-VA, is het draagvlak voor rechts populisme in Vlaanderen zodanig toegenomen dat er inderdaad een groot mentaliteitsverschil met Wallonië is ontstaan. Gelukkig. Want als het VB de volgende regeerperiode aan de macht komt, weet ik waar ik politiek asiel zal aanvragen. Peter Bottenberg 'Niet elke verkrachter is een roofdier dat op de loer ligt om een toevallige passant in de bosjes te sleuren en te verkrachten. Die roofdieren bestaan, maar dé verkrachter bestaat niet.' Met die woorden wijst jeugdrechter Denoyelle terecht op de diversiteit van de groep zedendelinquenten ('De tijden van "geen commentaar" zijn voorbij', Knack nr. 11). Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat de meeste zedendelinquenten niet hervallen. Na een periode van vijf jaar is er gemiddeld genomen geen herval in een nieuw zedendelict bij 85 tot 90 procent van hen, en na twintig jaar of langer is dat nog steeds zo bij 70 tot 80 procent. Dat komt omdat contacten met politie en justitie voor de meeste plegers zo ingrijpend en bestraffend zijn dat ze het niet nog eens willen meemaken. Streng straffen beantwoordt misschien de roep om vergelding die bij het brede publiek leeft, maar het helpt niet altijd. Integendeel. Omdat een (langdurige) gevangenisstraf veel beschermende factoren (gezin, woning, werk, inkomen) onder druk zet, kan ze de kans op recidive onbedoeld laten toenemen. Daarom laten strafrechters zich in zedenzaken bij de bepaling van de strafmaat (onder meer) adviseren door forensisch psychologen. Vanuit preventief oogpunt kan een voorwaardelijk strafkader een betere optie zijn dan een effectieve gevangenisstraf. Er is dan geenszins sprake van clementie, want ieder zedendelict is schadelijk, is moreel verwerpelijk en is er één te veel. Daar zijn ook de strafrechters zich goed van bewust. Ze vonnissen naar eer en geweten en verdienen dan ook alle respect. Jurgen Nys, forensisch psycholoog Wat een mooi verhaal, 'De helden van de Drinkwinkel' ( Knack nr. 11). Met als rode draad Pendulum en It's a Beautiful Day. Ik werd teruggeslingerd naar de vroege jaren zeventig, naar het laatste jaar 'economische' in het Sint-Pieterscollege in Jette, naar de twee muzikanten van de klas: Mich Verbelen en ik. Mich speelde basgitaar bij Pendulum, ik had mijn eigen bandje. Enkele klassen verder zaten Johan Verminnen en Erik Van Neygen. Mich gaf me een exemplaar van zijn eerste single, It's a Beautiful Day. Wat later speelde ik het nummer al na in een plaatselijke parochiezaal. In maart 1972 organiseerde het Sint-Pieterscollege een benefietavond voor de zus van Erik Van Neygen. Traden er onder anderen op: Johan Verminnen, Pendulum, de Amerikaan Tucker Zimmerman en ik met mijn groepje. Het meisje dat ik daar ontmoette, werd mijn vrouw. Onze zoon heet Kris, naar Kris De Bruyne. In de jaren tachtig mocht ik dan toch een single opnemen, met Jean Blaute als producer. Ik vroeg hem naar Mich, en Jean vertelde me honderduit over hun gezamenlijke belevenissen bij de Centimeters. En nu, een drietal maanden geleden, kocht ik mijn eerste basgitaar. Ik plug ze in, leg Raymond van het Groenewoud in de cd-lade: Trek het je niet aan. 'De Mich' en ik begeleiden Raymond, samen op de bas. De cirkel is rond. Jean-Paul Dejaeghere, Wolvertem