Klimaat/ 1

In het artikel 'We eisen een dwangsom van een miljoen euro per maand' ( Knack nr. 9) over klimaatnalatigheid zegt Marjan Minnesma dat de verloren rechtszaak van de Nederlandse overheid tegen de stichting Urgenda Nederland tot actie heeft aangezet. Eén kolencentrale is gesloten, de andere draaien op 35 procent van hun capaciteit. Ik vraag me af wie hierbij wint als dat niet op Europees vlak behandeld wordt. Men verplaatst de productie en het probleem dan toch simpelweg naar een ander Europees land waar kolencentrales nog wel op volle capaciteit mogen werken? Polen, bijvoorbeeld.
...

In het artikel 'We eisen een dwangsom van een miljoen euro per maand' ( Knack nr. 9) over klimaatnalatigheid zegt Marjan Minnesma dat de verloren rechtszaak van de Nederlandse overheid tegen de stichting Urgenda Nederland tot actie heeft aangezet. Eén kolencentrale is gesloten, de andere draaien op 35 procent van hun capaciteit. Ik vraag me af wie hierbij wint als dat niet op Europees vlak behandeld wordt. Men verplaatst de productie en het probleem dan toch simpelweg naar een ander Europees land waar kolencentrales nog wel op volle capaciteit mogen werken? Polen, bijvoorbeeld. Peggy Aerts De efficiëntste manier om de klimaatcrisis te counteren is het bomenbestand behouden en verder uitbreiden. De efficiëntste manier om de stikstofcrisis aan te pakken, ligt bij een verlaging van de maximumsnelheid op onze snelwegen. Onze noorderburen weten dat al jaren. De maatschappelijke kosten van een verlaging van de maximumsnelheid tot 100 kilometer per uur zijn beperkt: we zijn hooguit wat langer onderweg. Maar de maatschappelijke baten zijn groot: een betere situatie voor milieu, klimaat en natuur, minder geluidshinder, een verbetering van de luchtkwaliteit en een grotere verkeersveiligheid. Als we in één beweging een gedeeltelijke oplossing kunnen bieden voor de stikstof- én de klimaatcrisis, dan mag je niet meer twijfelen. Waar wachten we nog op? Jo Maes, Bertem De ramkoers waarmee we in België op een kernvrije energievoorziening afstevenen moet elke huisvader grote zorgen baren ('Kerncentrales vervangen door gascentrales heeft dezelfde impact als half miljoen fossiele wagens', Knack nr. 10). Met een huidig aandeel van 50 procent kernenergie op vijf jaar van de kernuitstap, zonder een realistisch CO2-vrij alternatief, weet zelfs een leek dat we op een debacle afstevenen. Dat uitgerekend Groen, met zijn mantra van een kernenergievrije samenleving, ervoor zal zorgen dat we met een aanzienlijke opstoot van CO2 te maken krijgen plus een hogere energiefactuur voor de burger en de industrie, kan toch niet haar bedoeling zijn. Dat we dan ook nog eens elektriciteit van Franse kerncentrales zullen moeten invoeren, maakt het plaatje compleet. Ceril Vermeylen, Haacht Ongeveer twintig jaar geleden kreeg ik de diagnose van colitis ulcerosa, een chronische darmziekte. Ik heb mijn portie miserie en pijn al gehad: buikkrampen die je letterlijk over de grond doen rollen, gewrichtspijn waardoor je 's morgens een uurtje of twee nodig hebt om je lijf op gang te trekken en niet te vergeten die verdomde oververmoeidheid. Dat laatste is trouwens een sterk onderkend probleem bij veel chronische ziektes. Ik word dan ook heel kwaad dat politici, professoren en experts telkens over langdurig zieken spreken alsof ze een boekhouding aan het analyseren zijn. Vooral de zin 'Eenvoudig gezegd: bij ons krijg je sneller een ziektebriefje' van expert Jan Denys stoort mij mateloos ('België is ziek', Knack nr. 9). Dat legt de oorzaak van het probleem van langdurig zieken bij de dokter en zijn patiënt. De oplossing lijkt dan ook simpel: laat de dokters wat minder ziektebriefjes schrijven en het probleem is opgelost. Ik zie dat Jan Denys enkel verbanden legt tussen cijfers, maar niet uitlegt waarom die cijfers zo verschillen tussen landen, laat staan dat hij concrete oplossingen aanreikt. Het systeem moet op de schop, maar wat moet er dan in de plaats komen? Veel mensen met chronische ziektes komen al in een economisch en sociaal isolement terecht. Moeten zij echt de schuld bij zichzelf en niet bij hun ziekte zoeken? Wim Neirinckx Soms gebruikt de politie te snel 'gratuit geweld'. Maar ik heb jaren in Brussel in een 'quartier chaud' gewoond, waar de politie dagelijks uitgedaagd werd door voornamelijk Noord-Afrikaanse jongeren die met stenen gooien naar de politieauto's, banden lek steken, ramen ingooien, soms zelfs brand stichten, en dan zwijg ik nog van de vele vechtpartijen tegen de politie ('George Floyd, een van de velen', Knack nr. 10). Probeer dan maar eens als politieagent volgens het boekje te werken: dan krijg je fysiek en mentaal zware klappen. Niemand wil in Brussel nog als agent werken, want als ze deze jongens soms tot vijftien keer oppakken staan ze dezelfde dag weer fluitend buiten, door de onwil van procureurs en/of de overbevolking in de gevangenissen of jeugddetentiehuizen. Dat is de harde realiteit. Brussel was een mooie stad. Vandaag is het, zoals Donald Trump ooit zei, een 'hellhole' geworden om er als Vlaming/Brusselaar/Belg/immigrant te leven. Dirk Pepermans, Deurne In 'Hoe Israël wereldkampioen vaccineren werd' ( Knack nr. 10) stelt u: 'Het kwam de premier op internationale kritiek te staan, omdat Israël als bezettende macht moet instaan voor het welzijn en de gezondheid van Palestijnse burgers.' U had hierbij moeten vermelden dat Israël zich beroept op de Osloakkoorden, die de Palestijnse Autoriteit de verantwoordelijkheid geven voor de gezondheidszorg in de Palestijnse gebieden. De verantwoordelijkheid van Israël in dezen als bezettende macht is dus met wederzijds goedvinden overgedragen aan de regering van de Palestijnse Autoriteit. Israël kan niet verantwoordelijk worden gesteld voor het complete falen van de regering van de Palestijnse Autoriteit om te zorgen voor een efficiënte bestrijding van het coronavirus onder haar burgers. Prof. dr. Klaas A.D. Smelik, ereprofessor Universiteit Gent