Sihame El Kaouakibi

In het artikel 'Een gsm vol ministers en ceo's, maar geen vrienden' (Knack nr. 8) wordt gesuggereerd dat Sihame El Kaouakibi het slachtoffer is van een wraakactie van de N-VA, omdat ze de maidenzitting van Jan Jambon verstoord had en het dus wachten was op paybacktime. Dat geeft weer maar eens de indruk dat mevrouw El Kaouakibi onschuldig is. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat er veel meer aan de hand is.
...

In het artikel 'Een gsm vol ministers en ceo's, maar geen vrienden' (Knack nr. 8) wordt gesuggereerd dat Sihame El Kaouakibi het slachtoffer is van een wraakactie van de N-VA, omdat ze de maidenzitting van Jan Jambon verstoord had en het dus wachten was op paybacktime. Dat geeft weer maar eens de indruk dat mevrouw El Kaouakibi onschuldig is. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat er veel meer aan de hand is. Rik Connaerdt Schitterend dat de minister van Omgeving, Zuhal Demir (N-VA), inzet op het aanplanten van nieuwe bossen ('Bomen gezocht!', Knack nr. 8). Dat er nu een tekort zou zijn aan plantgoed is heel jammer. Wat ik echter niet terug kan vinden in het artikel is dat er heel wat bosgebieden zijn die nog steeds als woonuitbreidingszone of kmo-/industriegebied staan ingekleurd. Zou het ook niet mooi zijn om daar werk van te maken, zodat die vaak oude en waardevolle bossen bewaard kunnen worden voor de toekomst? Dat heeft natuurlijk een prijskaartje, maar als de overheid hier geen middelen in investeert, verdwijnen die bossen onherroepelijk. Joris Pinseel, voorzitter Natuurpunt Noorderkempen We kunnen het als dienstenchequebedrijf alleen maar aanmoedigen dat er sociaal debat is over de werkomstandigheden van werknemers, niet alleen tijdens de coronapandemie ('Ze pendelen van bubbel naar bubbel', Knack nr. 8). Wat me echter wel tegen de borst stuit, is dat het ABVV en andere vakbonden telkens de strijd aangaan met de sector en niet met de overheid. Bovendien scheren ze alle bedrijven in de sector over dezelfde kam. Er wordt veel uit het oog verloren over het doel van de oprichting van deze sector, namelijk zwartwerk verhinderen en mensen met grote afstand tot de arbeidsmarkt activeren. Telkens als ik op Voka- of hr-events ben, kijken andere sectoren met grote ogen naar hoe professioneel het hr-beleid in onze sector is georganiseerd. Marleen Vanlingen, BalDeMo, Balen In 'Vrijheidsberoving is een vorm van geweld' (Knack nr. 8) verzamelt uw redacteur reacties op de politionele en juridische houding tegenover enkele jongeren uit Kapellen die de coronaregels aan hun laars lapten. Velen willen het 'chillen' - volgens meester Luyckx toch - verontschuldigen en minimaliseren, want ocharme die jeugd, ze moet zo veel missen. Als de overheid dan toch optreedt, komen de wijsvingertjes naar boven om te veroordelen, niet om oplossingen te zoeken voor de bevordering van de veiligheid. Het woord 'repressie' wordt daarbij veel te snel in de mond genomen. Leo Letourneur, Wolvertem Eindelijk worden de pijnpunten van de vaste benoeming aangepakt. Het is fantastisch dat leerkrachten sneller benoemd kunnen worden en statutaire leerkrachten sterker kunnen worden opgevolgd. Ik sta zelf al 18 jaar in het onderwijs, maar pas na dertien jaar werd ik vast benoemd. Dat betekende jaren werken in een minderwaardig statuut, met minder rechten en meer onzekerheid, ongeacht de waardering en positieve evaluaties van collega's en directie. Maar een snellere benoeming is geen heilige graal. Ondertussen zijn we in ons team 'overtallig' voor ons vak. Dat betekent onvoldoende uren en dus andere, vaak minder populaire taken of vakken erbij nemen. Het blijft dus knokken om de uren te krijgen waar je je echt goed in voelt. En jammer genoeg geldt onverminderd: wie eerst komt, eerst maalt. Anciënniteit is in veel scholen nog altijd dé parameter om te bepalen wie welke uren of taken krijgt. Persoonlijke expertise, bijkomende inzet of aanvullende professionalisering veranderen daar niets aan: het aantal jaren is doorslaggevend. Ik juich een sterkere opvolging van statutaire leerkrachten toe, maar laat deze maatregel vooral het startschot zijn van een écht competentie-ontwikkelend personeelsbeleid in het onderwijs. Als je mensen hun betrokkenheid wilt vergroten, moet er ruimte gemaakt worden voor een volwassen humanresourcesbeleid op school. Alleen zo wordt het mogelijk om de interesses, talenten en competenties van ieder personeelslid tot hun recht te laten komen. Naam en adres bekend bij de redactie Ik las met aandacht het artikel 'Jef Geeraerts is een overroepen schrijver' (Knack nr. 8) over de koloniale literatuur. Daarin wordt de roman Ik, blanke kaffer van Paul Brondeel door Sibo Kanobana omschreven als een meesterwerk. Als zoon van de auteur doet me dat uiteraard veel plezier. Het is wellicht nuttig om te weten dat Ik, blanke kaffer, oorspronkelijk gepubliceerd in 1970, in 2019 opnieuw werd uitgegeven, en bijgevolg verkrijgbaar is in de boekhandel. Geert Brondeel, Veurne In 'Het verschil met Beieren' (Knack nr. 8) maakt Jonathan Holslag een vergelijking tussen die Duitse deelstaat en Vlaanderen. Over zijn argumenten wil ik het niet hebben. Een klein detail wil ik langs deze weg wel corrigeren. De chemiereus BAYER is, misschien in tegenstelling tot wat zijn naam laat vermoeden, niet in Beieren (Bayeren) opgericht. Het bedrijf werd opgericht door Friedrich BAYER en J. F. Weskott in Barmen, tegenwoordig een van de tien 'Stadtbezirke' van Wuppertal. Die stad op de flanken van het dal van de Wupper, is een van de grotere steden van Noord-Rijnland-Westfalen. Alex Michiels, Dendermonde In 'We eisen een dwangsom van een miljoen euro per maand' (Knack nr. 9) is een fout geslopen. Daar staat dat de zaak die de vzw Klimaatzaak heeft aangespannen tegen de federale en regionale regeringen van ons land op woensdag 16 maart wordt behandeld door de rechtbank van eerste aanleg. Dat moet dinsdag 16 maart zijn. Onze excuses. De redactie