Coronacrisis/ 1

Er is enorm veel te doen om corona en terecht. Wat mij wel verwondert, is dat de enorme uitbraak in Bütgenbach (provincie Luik) onder de radar blijft. We wonen hier nu zeven jaar en het verbaast ons niet dat onze grensgemeente het zo slecht doet. We staan zowaar met stip op nummer één. De lokale krant Grenzecho vindt het ook niet de moeite om erover te berichten. In maart deden de meesten alsof er geen virus bestond. Corona was quatsch of een probleem van de bejaardentehuizen. Om nog te zwijgen over de hier wonende Duitsers die op hun auto een affiche hadden met een 'samenzweringsverhaal' waarin Angela Merkel de hoofdrol speelde. Regels op alle domeinen zijn er voor de anderen: sluikstorten, verkeersregels, bouwovertredingen... Het zijn allemaal overbodige beperkingen van hun vrijheid. Ze kennen wel iemand die dat voor hen zal regelen. Helaas voor de inwoners valt voor het virus niet veel te regelen. Dorpspolitiek à la tête du client, met als resultaat veel conflicten die vermeden zouden kunnen worden.
...

Er is enorm veel te doen om corona en terecht. Wat mij wel verwondert, is dat de enorme uitbraak in Bütgenbach (provincie Luik) onder de radar blijft. We wonen hier nu zeven jaar en het verbaast ons niet dat onze grensgemeente het zo slecht doet. We staan zowaar met stip op nummer één. De lokale krant Grenzecho vindt het ook niet de moeite om erover te berichten. In maart deden de meesten alsof er geen virus bestond. Corona was quatsch of een probleem van de bejaardentehuizen. Om nog te zwijgen over de hier wonende Duitsers die op hun auto een affiche hadden met een 'samenzweringsverhaal' waarin Angela Merkel de hoofdrol speelde. Regels op alle domeinen zijn er voor de anderen: sluikstorten, verkeersregels, bouwovertredingen... Het zijn allemaal overbodige beperkingen van hun vrijheid. Ze kennen wel iemand die dat voor hen zal regelen. Helaas voor de inwoners valt voor het virus niet veel te regelen. Dorpspolitiek à la tête du client, met als resultaat veel conflicten die vermeden zouden kunnen worden. Annelies Vanmechelen Ik ben deze week voor vergaderingen in Stockholm, Zweden. En ik moet zeggen: wat een verademing! Je landt, stapt uit het vliegtuig en merkt het gelijk. Enkel in de luchthaven moet men een mondmasker aanhebben. Daarbuiten loopt iedereen er normaal bij. Heerlijk. Afstand houden: oké. Niet ziek de straat op: oké. Regelmatig handen ontsmetten: oké. Maar voor de rest: doe normaal. Heel leuk is het ook om in bars en restaurants weer bediend te worden door mensen zonder mondmasker aan. Winkelen kan nog ongedwongen, en doe je alleen of in kleine groep. Enkel in het openbaar vervoer wordt het aangeraden om een mondmasker te dragen. De sfeer hier is ontspannen en totaal anders dan in België. Politie houdt zich niet bezig met controleren of verbaliseren. Geen repressieve sfeer hier. En toch zit het land momenteel nog in code geel. Ik vermoed dat de virologen 'van bij ons' daarbij onbegrijpend het hoofd schudden? Zou het kunnen dat een sfeer van algemeen geestelijk welbevinden creëren de bevolking tot een andere ingesteldheid inspireert? Volgens de Belgische aanpak niet, da's wel duidelijk. Repressie! Boetes! Verklikken! Afschuwelijk, zou ik denken. Misschien zou het niet slecht zijn om het Zweedse model op meer dan alleen maar de cijfers te beoordelen. Patrick Van Damme, Universiteit Gent Ik kon het haast niet geloven: 'De P&O-ferry Zeebrugge-Hull wordt op het einde van dit jaar voorgoed geschrapt' ('De laatste overvaart', Knack nr. 43). Ongeloof, verdriet, het raast als fantoompijn door mijn lijf. Zeebrugge-Hull, dat was een korte wapenstilstand in dit ongerijmde leven, voor de duur van een nacht. Dat was een moment waarin de tijd transparant werd als water, en je, leunend over de balustrade van het achterdek, in het donker van je eigen hart kon kijken. En nu moet ik nog eenmaal wuiven, naar een boot die nooit meer afvaart. En naar zoveel meer. Koen Raeymaekers Terecht stelde deze spilfiguur van het 'trio van Poupehan' dat de premiers Wilfried Martens en Jean-Luc Dehaene 'niks van economie kenden'. Van alle naoorlogse premiers is er slechts één hoogstaande econoom geweest, namelijk Gaston Eyskens (tenzij ook nog een kort intermezzo in 2009 met Herman Van Rompuy). Martens en Dehaene voerden een herstelbeleid nadat premier Leo Tindemans een puinhoop had achtergelaten na de eerste oliecrisis. Het budgettair, economisch en sociaal evenwicht raakte erg in de verdrukking, maar Fons Verplaetse heeft toen een vrije val kunnen voorkomen, want - naar eigen zeggen - 'ze lieten hem doen' en 'heel democratisch was het niet, maar het werkt wel'. Indien ooit een waarachtige politieke geschiedenis van België zou geschreven worden, dan zou ongetwijfeld blijken dat achter de schermen nogal wat figuren een belangrijke rol gespeeld hebben die daarvoor geen enkel mandaat hadden. Maar in geval van nood mag en moet iedereen dopen! Roger Jansoone, Ichtegem Afgelopen week verscheen in dit weekblad een artikel over het levensbeschouwelijk onderwijs in Vlaanderen ('Het juiste antwoord is antwoord D: je bent een ongelovige', Knack nr. 44). De aanleiding was de moord op leerkracht Samuel Paty in Frankrijk. Het artikel stelde de vraag welke rol het islamitisch onderwijs in ons land kan spelen in het radicaliseren of deradicaliseren van jongeren. Na een tijdje verschoof de aandacht naar het katholieke onderwijs. Dat is, volgens Vlaams Parlementslid Jean-Jacques De Gucht (Open VLD), de afgelopen 20 jaar conservatiever geworden. Ikzelf word in het artikel geciteerd als iemand die het met die gedachte eens is. Dat klopt niet. Vanuit mijn eigen ervaring als leerkracht rooms-katholieke godsdienst heb ik die indruk helemaal niet. Meneer De Gucht is natuurlijk altijd welkom om zelf een kijkje te komen nemen en te zien hoe het er werkelijk aan toegaat in de les katholieke godsdienst. Onze deur staat, zeker nu met corona, altijd open. Meer op Knack.be/godsdienstonderwijs Jeff Spiessens, leerkracht rooms-katholieke godsdienst In de biografie van Bob Woodward (Knack nr. 44 pagina 19) is een fout geslopen. Daar staat dat Woodward zijn tweede Pulitzerprijs ontving in 2000. Dat moet 2002 zijn. Onze excuses. De redactie