Kristof Calvo

Uit het artikel 'De nacht van Calvo' ( Knack nr. 43) blijkt duidelijk dat Jos Geysels vanuit de coulissen nog steeds de touwtjes stevig in handen heeft binnen Groen. Wat met Fatima Bali twintig jaar geleden in de gemeenteraad van Antwerpen gebeurde door toedoen van Geysels doet zich nu opnieuw voor met Kristof Calvo. Maar dan op een hoger niveau. En dan dat paternalistische toontje: 'Kristof heeft een belangrijke rol te spelen in onze partij. Alleen nu even niet als minister.' Alsof er ooit nog een nieuwe kans komt.
...

Uit het artikel 'De nacht van Calvo' ( Knack nr. 43) blijkt duidelijk dat Jos Geysels vanuit de coulissen nog steeds de touwtjes stevig in handen heeft binnen Groen. Wat met Fatima Bali twintig jaar geleden in de gemeenteraad van Antwerpen gebeurde door toedoen van Geysels doet zich nu opnieuw voor met Kristof Calvo. Maar dan op een hoger niveau. En dan dat paternalistische toontje: 'Kristof heeft een belangrijke rol te spelen in onze partij. Alleen nu even niet als minister.' Alsof er ooit nog een nieuwe kans komt. Steven Crauwels, Lier Het artikel 'Coronaboetes zijn hét prototype van klassenjustitie' ( Knack nr. 42) is jammer genoeg de rauwe werkelijkheid. Een boete van 250 euro lijkt mij peanuts voor een leerling aan het Europacollege (die ze bovendien wegens hun 'elitaire status' niet hoeven te betalen), terwijl het voor iemand met een minimuminkomen heel hard aankomt. Een meer confronterende straf die ook meer inzicht in het eigen onverantwoorde gedrag zou opleveren, lijkt me een werkstraf in een overbelast ziekenhuis of woon- en verzorgingstehuis. Professor dr. Frans De Baets, kinderlongarts, UGent De reactie van de Brugse burgemeester Dirk De fauw (CD&V) kan ik moeilijk naast mij neerleggen. Dat de promovendi van het prestigieuze Europacollege 'later Europese topfuncties zullen bezetten' ziet hij als een vergoelijking, maar is wat mij betreft eerder een verzwarende omstandigheid. Wie zal hen ter verantwoording roepen als ze er later in topfuncties de kantjes vanaf lopen? Mogen we niet net van hen extra maatschappelijke betrokkenheid verwachten? Guido Dehaes, Kapelle-op-den-Bos Ons land kan farizeïsche discussies over staatshervorming, natievorming en Vlaamse onafhankelijkheid missen als kiespijn ('Het is heel pijnlijk voor de SP.A dat ze Frank Vandenbroucke weer nodig hebben', Knack nr. 42). Wij hunkeren naar een regering die de échte problemen aanpakt, en die de juiste prioriteiten op een rijtje zet. Het kabinet-De Croo lijkt dat begrepen te hebben. Met de nieuwe federale regering is er opnieuw normaliteit, fatsoen, competentie en verantwoordelijkheidsbesef ingetreden, weg van het nostalgische gepalaver. Stephaan Taccoen, Brugge Ik erger mij aan de hele discussie over 'welke vlag nu de juiste is', terwijl een korte blik op de geschiedenis zou moeten volstaan om deze discussie voor eens en altijd te beslechten ('Wie lakte de nagels van de Vlaamse Leeuw', Knack nr. 42). Het originele wapen van de graven van Vlaanderen - waar toch de oorsprong ligt van de Vlaamse heraldiek - is namelijk niet de leeuwenvlag, maar wel het huidige wapen van de provincie West-Vlaanderen: een rood schildje in het midden, omgeven door afwisselend blauwe en gele stralen. De zwarte leeuw op gele achtergrond - en jawel: met rode tong en klauwen - werd voor het eerst gebruikt door graaf Filips I van de Elzas (1142-1191). De volledig zwarte Vlaamse Leeuw automatisch linken aan de collaboratie is inderdaad niet correct, maar de versie met rode klauwen en tong meteen associëren met belgicisme is dat dus evenmin. In mijn ogen maakt het niet uit, in die zin ben ik het eens met Assita Kanko. Laat ieder zijn voorkeursvlag uithangen, ondertussen zijn er belangrijkere problemen in dit land die om oplossingen vragen. Benjamin Steegmans, leraar geschiedenis, Gent Met veel belangstelling ben ik jullie klimaatreeks aan het volgen via de podcast. Zeer verhelderend. Wat me het meest getroffen heeft, is dat men al veertig jaar of langer strijd voert om de klimaatverandering op de agenda te zetten en serieus genomen te worden. Het is dus zeer moeilijk om in onze democratie iedereen mee te krijgen in dit verhaal. Toch stel ik vast dat er bij dit thema, net zoals bij het begin van de coronacrisis, zelden sociologen, psychologen of mensen met een sociale studieachtergrond aan bod komen. Dat lijkt mij nochtans cruciaal om iedereen mee te krijgen. En waarom zet men niet ook alles op alles om de klimaatverandering in het leerplan op te nemen? Het zijn de kinderen van vandaag die de aanpassingen van morgen zullen moeten ondersteunen en uitvoeren. Vandaag zouden de leerkrachten al opgeleid moeten zijn om onze kinderen bewust te maken van dat complexe probleem. Maarten Corten Sinds enkele weken wordt er gevochten in Nagorno-Karabach ('Russisch-Turkse oorlogjes', Knack nr. 41). Dat is een enclave in Azerbeidzjan waarin mensen van Armeense origine wonen. Deze regio heeft zelfbestuur. De Azerbeidzjaanse overheid blijft hardop zeggen dat ze de enclave manu militari wil heroveren. Azerbeidzjan krijgt officiële steun van Turkije. Voor de inwoners van Nagorno-Karabach zijn er maar twee keuzemogelijkheden: ofwel hun huis en grond verlaten, ofwel vermoord worden. Dat is het officiële ultimatum van Azerbeidzjan waarvoor de Armeense bevolking wordt gesteld. Ik zou dan ook met aandrang willen vragen om nog meer over deze oorlog te berichten, en het standpunt van de belaagde bevolking te laten weerklinken. Op een gewelddadige wijze grondgebied veroveren, mag in onze wereld niet meer gebeuren. Wat veel vragen oproept, is dat Turkije als NAVO-bondgenoot deelneemt aan deze Azerbeidzjaanse agressiepolitiek. Garri Bagdasarov, Deurne