Ben Weyts

In het artikel over de heropening van de scholen ('De cijfers zullen mij aangerekend worden. Het zij zo', Knack nr. 34) zegt onderwijsminister Weyts het volgende: 'Concreet hebben we, in samenspraak met virologen Erika Vlieghe en Marc Van Ranst, beslist dat er in code geel in het secundair onderwijs tijdelijk geen buitenschoolse uitstappen meer zijn, dat buitenstaanders niet meer toegelaten worden op school en dat de mondmaskers in de klas verplicht worden.'
...

In het artikel over de heropening van de scholen ('De cijfers zullen mij aangerekend worden. Het zij zo', Knack nr. 34) zegt onderwijsminister Weyts het volgende: 'Concreet hebben we, in samenspraak met virologen Erika Vlieghe en Marc Van Ranst, beslist dat er in code geel in het secundair onderwijs tijdelijk geen buitenschoolse uitstappen meer zijn, dat buitenstaanders niet meer toegelaten worden op school en dat de mondmaskers in de klas verplicht worden.' Wow, ik voel me echt gerustgesteld dankzij deze maatregelen! De scholen mogen helemaal open, maar in het Sportpaleis of Bozar zijn 100 concertgangers wel echt het maximum. Hoe zou het komen dat steeds meer Belgen de coronamaatregelen niet meer willen opvolgen? Marc Dumortier Ik vond de recentste analyse van Jonathan Holslag ('Stille zeeslag', Knack nr. 34) zeer interessant. Het deed me - iets te simplistisch - denken aan de situatie van Duitsland na de Eerste Wereldoorlog met als redder de 'leider' die een politiek ideaal had, namelijk revanchieren. Hier is het nog beter: een gefrustreerd pipootje dat heimwee heeft naar de vroegere Turkse macht van vóór de Eerste Wereldoorlog en die fanatiek is geworden door de islam. Het zou interessant kunnen zijn om te weten welke houding onze 'nieuwe' Belgen zullen hebben bij een mogelijk conflict, en welke 'oplossing' bepaalde politici hiervoor in elkaar zullen knutselen. J.-C. Steens De meeste inzichten van mevrouw Sägesser ('Vlaamse onafhankelijkheid zou goed zijn voor de democratie', Knack nr. 33) lijken me correct. Maar wanneer ze stelt dat de Vlamingen 'dat onder-elkaar-gevoel' zouden moeten terugvinden, omdat dat in Zwitserland ook een positief effect sorteert, slaat ze de bal mis. Zwitserland is een staat waar de bewoners door schaarste en extreme geografische omstandigheden steeds op elkaar aangewezen waren. In Vlaanderen ontbreken die omstandigheden compleet. Men kan niets terugvinden dat er nooit is geweest is, zelfs de provincies zijn kunstmatige constructies uit de negentiende eeuw en garanderen geen interne homogeniteit. De Vlaming denkt als burger doorgaans niet verder dan zijn onmiddellijke eigenbelang, veronderstelt die houding ook bij zijn vertegenwoordigers, en dat zie ik niet zo snel veranderen. Sägessers verbazing over onze 'politici die altijd bang zijn om de kiezer te storen' bewijst dat ze de situatie hier toch niet helemaal doorziet. Tom Hellemans, Zonhoven Sägesser haalt terecht aan dat de diepe politieke crisis onder meer het gevolg is van het feit dat er geen nationale partijen meer bestaan. De tijd kunnen we niet terugdraaien, maar met enige politieke moed en verantwoordelijkheidszin bestaat er wel een mogelijke variant om België zowel regionaal als federaal in synergie te laten functioneren. Institutionaliseer 'de informele families' tussen gelijkgezinde regionale partijen in de deelstaten tot formele fracties op het federale niveau (cf. Europese politieke fracties) en je hebt de ideale constructie voor federale verkiezingen (enkel met politici die opkomen in de federale fracties) en voor een efficiënte federale regeringsvorming. Regionale partijen zonder federale ambities hebben op dat niveau dan niets meer te zoeken en kunnen enkel regionaal functioneren. Hendrik Van Steenkiste, Kuurne Joseph Stiglitz stelt dat globalisering ervoor gezorgd heeft dat de kloof tussen rijke en arme landen kleiner geworden is en dat we meer zullen moeten samenwerken om onze welvaart te behouden ('Ik denk dat het weer de goede kant zal opgaan', Knack nr. 33). Zolang we de armoede niet volledig uit de wereld helpen, zal deze globaliseringsgolf slechts leiden tot de vernietiging van onze planeet. In een wereld waar iedereen afhankelijk is van iedereen, is het maar een kleine stap om in te zien dat samenwerking slechts mogelijk is als de basisbehoeften van alle mensen worden ingevuld, want alles wat de aarde voortbrengt behoort aan de hele mensheid. Deze paradigmaverschuiving staat garant voor de indamming van het huidige buitensporige materialisme. Karin Mahieu In het artikel 'We zullen dieper moeten gaan dan de eerste keer' ( Knack nr. 31) is Pierre Van Damme vol lof over de burgemeesters en de door hen genomen coronamaatregelen. Het lijkt inderdaad een goede strategie dat zij snel en gericht kunnen inspelen op lokale situaties en broeihaarden. Maar het huidige resultaat van deze decentralisatie kan toch nooit de bedoeling geweest zijn? Terwijl de pers focust op de grote steden, blijft de overkill elders onder de radar. We zien in Vlaanderen een resem bijkomende maatregelen waarbij vooral evenementen worden geviseerd. Er wordt vaak weinig of niet gedifferentieerd en er is nauwelijks een verband met het risicoprofiel van de betrokken gemeente. Men wijst op de noodzakelijkheid, het voorzorgsprincipe en het hogere risico bij groepssamenkomsten. Maar zo algemeen geformuleerd zijn dat dooddoeners waarbij je je afvraagt waarom de federale overheid deze draconische maatregelen dan niet genomen heeft. Ik merk rondom mij dat zo veel incoherentie, willekeur en disproportionaliteit het draagvlak voor de coronamaatregelen doen afnemen. Stilaan nemen de pakkans en de vrees voor hoge boetes de bovenhand als motivator om ze te respecteren. Met nog veel maanden te gaan, lijkt mij dat een gevaarlijke evolutie. Sonja Van Ossel