Fiscale fraude

De getuigenis van fraudejager Karel Anthonissen in 'Belgische banken zijn voor de belastingen nog altijd een no-gozone' (Knack nr. 26) is een echte openbaring. We wisten dat er in België redelijk veel belastinggeld aan de fiscus ontsnapt door belastingontduiking en -ontwijking, maar de wijze waarop opeenvolgende bevoegde ministers en hun kabinetsmedewerkers de grote vissen bewust hebben laten ontsnappen, is zonder meer wraakroepend.
...

De getuigenis van fraudejager Karel Anthonissen in 'Belgische banken zijn voor de belastingen nog altijd een no-gozone' (Knack nr. 26) is een echte openbaring. We wisten dat er in België redelijk veel belastinggeld aan de fiscus ontsnapt door belastingontduiking en -ontwijking, maar de wijze waarop opeenvolgende bevoegde ministers en hun kabinetsmedewerkers de grote vissen bewust hebben laten ontsnappen, is zonder meer wraakroepend. Ivan Derycke, Borgerhout Het is onthullend dat professoren Herman Daems en Koen Debackere op de vraag 'waarom moet onze economie nog groeien?' volhouden dat dat moet met het oog op de gezondheidszorg en de vergrijzing, en om 'iets te doen' aan klimaat en milieu ('De klant komt niet meteen terug', Knack nr. 23). Maar laat nu covid-19, net als de opwarming van de aarde en de schrikbarende degradatie van het milieu, juist een terugslag zijn van onze ongebreidelde economische expansiedrang. Door planetaire grenzen te overschrijden en natuurlijke buffers te vernielen doen we inderdaad 'iets' aan klimaat en milieu en geven we pandemieën alle kans, helaas. Ik verdenk de professoren niet van enig cynisme, maar het toont wel haarscherp aan dat de intellectuele modellen waarmee hun generatie is opgeleid, niet meer aangepast zijn aan de huidige planetaire context. Overleven is een kwestie van aanpassen, weten we sinds Darwin, en dus moeten we ook het oude kennismodel (paradigma) bijstellen. Anne Snick, Club van Rome-EU Chapter Lode Wils heeft gelijk om inzake de positie van de Vlaamse soldaten aan het IJzerfront tijdens WO I te benadrukken dat de meeste Belgische legereenheden taalgemengd waren ('Ik hoop dat Bart De Wever niet de Boris Jeltsin van Vlaanderen wordt', Knack nr. 25). Al snel wordt dan verwezen naar een zogenaamd door de Vlaamse Beweging opgezette mythe hieromtrent om tegen België ten strijde te trekken. Maar Wils zal toch evenzeer moeten erkennen dat er wel degelijk sprake was van een schrijnende sociale achteruitstelling van gewone Vlaamse soldaten door zowel de koning als zijn officierenkorps. De taal was niet de basis van de sociale achterstelling, maar daarom nog geen onbestaand element in de effectieve sociale realiteit. De emeritus weet zeer goed dat twee derde van het officierenkorps volslagen Nederlands onkundig was. Wils zal ook nooit beweren dat de historische open brief van de Frontbeweging op 11 juli 1917 gericht aan koning Albert waarin die sociale wantoestanden gehekeld werden pure laster was. Lode Wils is een veel te erudiet historicus om dit alles af te doen als een of andere goedkope mythe. Hetzelfde procedé komt nog scherper naar voren in Wils' uitlatingen over de oorlogsburgemeester van Ronse, Leo Vindevogel: 'Achteraf kun je zeggen dat de executie van Vindevogel een tactische fout was van de Belgische overheid. Maar meer ook niet. Je kunt niet zeggen dat het in die omstandigheden onredelijk was.' Met geen woord rept professor Wils over het feit dat een bepaald segment van de francofone politieke en industriële elite van Ronse dankbaar gebruik maakte van dat proces om af te reken met een Vlaamsgezinde politieke tegenstrever, voor feiten die zich vóór WO II en tijdens de Duitse bezetting hadden afgespeeld. Van een zo verstandig man als Lode Wils is het veel meer dan een tactische fout, maar veeleer moedwillige laster om op een dergelijk eenzijdige manier naar iemand als Leo Vindevogel te kijken. Guido Moons In 'Trump was geen kandidaat-president. Hij was een kandidaat-dictator' (Knack nr. 26) beweert de Russisch-Amerikaanse journaliste Masha Gessen dat Lenin de concentratiekampen uitvond. Niets is minder waar, het was een uitvinding van de Engelsen gedurende de Boerenoorlog in Zuid-Afrika (1899-1902). Om de steun van hun familie en vrienden te verhinderen, werden de vrouwen en kinderen van de Boeren in kampen verzameld. Vandaar 'concentratie'-kampen. Dit hield kort daarop, in 1904, de Duitsers van keizer Willem II niet tegen hetzelfde te doen met de inlandse bevolking van hun kolonie in Zuidwest-Afrika, het huidige Namibië. Bert Herregods, Gent Het gaat niet op om alleen op Leopold II te spuwen: wij Belgen hebben allemaal een stuk mee geprofiteerd van het kolonialisme, direct of indirect. ('Leopold II was niet alleen', Knack nr. 26). Ikzelf ben tweemaal in Congo geweest en eenmaal in Rwanda met een delegatie van Belgische kerken om openlijk excuses aan te bieden namens ons hele volk, regering en kerken incluis. Er is nog een hele wereld hierachter waar de gemiddelde Belg nauwelijks weet van heeft (al begint het te beteren), en zeker niet wakker van ligt. Maar voor de Congolezen is het alsof dit gisteren gebeurd is: zij kennen de verhalen van hun ouders en grootouders nog zeer goed, en voelen als het ware nog de pijn ervan. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat de parlementaire onderzoekscommissie dezelfde eerlijkheid en moed zal hebben om dingen bij naam te noemen, om diep te graven, om de collectieve verantwoordelijkheid in het licht te brengen. Want halve of oppervlakkige excuses zullen de wonden alleen maar opnieuw openrijten, en voor de Afrikanen bevestigen wat ze al eeuwen aanvoelen: dat hun pijn minder belangrijk is dan die van witte mensen. Ignace Demaerel De 'meesterzet' van Auguste Beernaert waarnaar wordt verwezen in het artikel over Leopold II dateert niet uit 1895 maar uit 1890. Beernaert was immers sinds maart 1894 niet langer regeringsleider, maar Kamervoorzitter. Ruud Van den Bergh, Hombeek