Euthanasie

In zijn verdediging van het bestaan van de euthanasiecommissie stelt Wim Distelmans dat zonder commissie een onderzoeksrechter aangesteld zou moeten worden voor elke arts die een vakje op het registratieformulier vergeet in te vullen ('Veel mensen stellen hun euthanasie uit tot na de coronacrisis', Knack nr. 24). Uiteraard verdwijnt als de commissie wordt opgedoekt, ook het registratieformulier dat die commissie opstelde. De wet blijft natuurlijk bestaan zoals er veel wetgeving is die zonder nationale commissie en zonder de techniek van uitvoering te bepalen, de voorwaarden vastlegt omtrent een bepaald medisch handelen. Denk aan de wet betreffende orgaantransplantatie en de momenteel erg actuele wet op medische experimenten.
...

In zijn verdediging van het bestaan van de euthanasiecommissie stelt Wim Distelmans dat zonder commissie een onderzoeksrechter aangesteld zou moeten worden voor elke arts die een vakje op het registratieformulier vergeet in te vullen ('Veel mensen stellen hun euthanasie uit tot na de coronacrisis', Knack nr. 24). Uiteraard verdwijnt als de commissie wordt opgedoekt, ook het registratieformulier dat die commissie opstelde. De wet blijft natuurlijk bestaan zoals er veel wetgeving is die zonder nationale commissie en zonder de techniek van uitvoering te bepalen, de voorwaarden vastlegt omtrent een bepaald medisch handelen. Denk aan de wet betreffende orgaantransplantatie en de momenteel erg actuele wet op medische experimenten. Ivo Uyttendaele, voormalig ondervoorzitter van de Orde der Artsen Racisme is een realiteit die niet zomaar met een pennentrek of een wet is weg te werken ('Dit protest komt Donald Trump goed uit', Knack nr. 24). Het is enigszins te verklaren als een natuurlijke vorm van zelfbehoud en zelfverdediging. Uit mijn ervaring als werkgever heb ik hierin toch enig inzicht gekregen. Mijn relatie met de 'vreemde' werknemers was nooit een probleem. Problematisch was wel de relatie tussen de mensen van hier en de gastarbeiders op de werkvloer. Ze werden aangezien als indringers die hier het werk, dat soms schaars was, kwamen afnemen. Ook de taal en de culturele verschillen bleven onverzoenbaar. Gedurende meer dan twintig jaar hebben ze nooit samengezeten tijdens de middagpauze om te eten of te praten. Niet uit vijandschap, maar gewoon omdat ze het gevoel hadden niet samen te horen. Ik kan daar alleen uit besluiten dat je niets kunt forceren, maar met veel geduld elkaar kunt leren respecteren, begrijpen, kennen en dat je uiteindelijk de verschillen - die er altijd zullen zijn - kunt aanvaarden. Er is dus aan beide zijden nog veel werk aan de winkel. Culturele mondialisering is nog niet voor morgen. Rik Bosteels, Sint-Niklaas Ik aanhoorde veertig jaar geleden het verhaal van een toen tachtigjarige man. Hij was vooraan in de twintig toen hij met zijn kersverse echtgenote naar Congo was vertrokken. Hij vertelde hoe hij en veel jonge blanke mannen spoorwegen hadden aangelegd. Ik hoorde toen ook het verhaal van een koppel dat in de late jaren veertig naar Congo was vertrokken. Zij bleef alleen achter bij de plaatselijke bevolking, terwijl haar echtgenoot weken weg was en haar kinderen op een school verbleven. Ze heeft veel kinderen geboren helpen worden, en ze verzekerde me dat het geen gemakkelijk leven was. Mensen die daar toen met veel liefde en toewijding verbleven, kunnen het niet meer vertellen. Ik herinner me nog interviews, jaren na de onafhankelijkheid, met plaatselijke, oudere mensen die het zo spijtig vonden dat die 'blanke' Belgen vertrokken waren. Ze hadden toen eten, kledij en structuur. Ja, er waren ook goede kolonialen, met een groot hart voor de Congolezen. Kathleen Vanhaecke In het artikel 'Black Lives Matter vervalt in het rassendenken dat het zegt te bestrijden' (Knack nr. 25) verwijst Joren Vermeersch naar Robert Putnam en zijn idee van 'sociaal kapitaal'. Dat is, in het kort, de idee dat interpersoonlijke connecties en contacten waarde hebben en de basis vormen voor democratie. Het klinkt mooi, maar het berust op weinig solide gegevens. Putnam doet niets anders dan de beoordelingen van diverse personen over zichzelf samenvatten. Daarnaast komt in zijn werk en conferenties voortdurend het probleem voor dat hij culturele diversiteit ziet als tegengesteld aan het sociaal kapitaal, dus precies het tegengestelde van wat Vermeersch beweerde te verdedigen: een multi-etnische maatschappij. Het is dan ook niet toevallig dat heel conservatief Amerika begon te dwepen met Putnam. De belangrijkste vraag blijft heel actueel: is het de diversiteit die sociaal kapitaal bedreigt, of bedreigt sociaal kapitaal de diversiteit? Bert Herregods, Gent Kijk als historicus gewoon terug naar je eigen familiegeschiedenis, dan worden begrippen als 'minderwaardigheid van de vrouw' en 'vrijwillig isoleren' iets anders. In de generatie van mijn ouders - jaren 50, 60, 70 - was het oneervol als je vrouw moest gaan werken. Een beetje man zorgde voor zijn huishouden. En de straat was not done voor meisjes en vrouwen. Een café al helemaal niet. De omgang tussen rangen en standen was evenzeer strikt geregeld en gelimiteerd. Maar mensen zoeken gelijksoortige bubbels om in te leven. Analoge taal, cultuur, economische status maken leven gemakkelijk, bekend, vertrouwd. Clustering, heet dat. Integratie ontstaat niet door homogenisering van clusters, dat is niet mogelijk noch wenselijk. Integratie ontstaat in de publieke ruimte en het institutionele speelveld. Daar moeten gelijkwaardigheidsregels gelden en bewaakt worden. Dat is onder andere de taak van de overheid. Clustering is normaal en versterkt mensen, ook in het integratieproces. Willy Miermans, socioloog Natuurlijke reservoirs en gecontroleerde overstromingsgebieden zijn opties, maar zijn wellicht niet voldoende in volume ('We noemen het de dood door duizend sneden', Knack nr. 24). De optie ontzilting van zeewater is een dure investering op korte termijn, maar misschien noodzakelijk op lange termijn. Marc Bentein, Oostende Laat politici ook in deze materie, net als bij de coronacrisis, bijstaan door onafhankelijke experts. Milieu en maatschappij zouden beter gediend zijn met beslissingen die kijken naar de lange termijn. Kaat De Moerloose, arts infectiepreventie in ruste