Coronatesten

Het is gemakkelijk om kritiek te spuien na de feiten. Maar de feiten ontkennen is intellectueel oneerlijk. Er was te weinig testcapaciteit in de beginfase, en dat ontkent professor Marc Van Ranst ook niet ('We hadden die lockdown kunnen voorkomen', Knack nr. 19). De criteria om te testen (en vooral niet te testen) in de beginfase van de epidemie waren veel te streng, maar ze waren dus duidelijk ingegeven door gebrek aan capaciteit, net zoals de wetenschappelijke adviezen over het gebruik van mondmaskers.
...

Het is gemakkelijk om kritiek te spuien na de feiten. Maar de feiten ontkennen is intellectueel oneerlijk. Er was te weinig testcapaciteit in de beginfase, en dat ontkent professor Marc Van Ranst ook niet ('We hadden die lockdown kunnen voorkomen', Knack nr. 19). De criteria om te testen (en vooral niet te testen) in de beginfase van de epidemie waren veel te streng, maar ze waren dus duidelijk ingegeven door gebrek aan capaciteit, net zoals de wetenschappelijke adviezen over het gebruik van mondmaskers. Midden februari wees ik in het ziekenhuis op de afdeling oncologie een verpleegkundige op haar repetitief hoesten zonder enige mondbescherming. Ze was enkele dagen voordien teruggekeerd van een skivakantie in de Dolomieten. Het advies van onze ziekenhuisinfectioloog: géén masker dragen, hygiënische maatregelen ter preventie besmetting respecteren (afstand houden en mond beschermen bij hoesten), voortwerken zolang ze geen koorts had en níét testen. Want de verpleegkundige had geen van de elf beruchte dorpjes in Noord-Italië bezocht, die toen als high-risk zones werden beschouwd en die hét criterium waren om een test te verantwoorden. Als je kijkt naar de ramp die zich later in Noord-Italië en ook bij ons heeft afgespeeld, mag en moet je toch vragen stellen. Waarom was het diagnostisch testen eerst zo sterk gecentraliseerd? We hebben moeten bedelen om zieke patiënten op onze spoedafdeling getest te krijgen, omdat ze ondanks hun symptomen niet volledig beantwoordden aan de gevalsdefinitie van Sciensano, het Wetenschappelijk Instituut Volksgezondheid. Vooral omdat de test-and- traceattitude nu wordt voorgesteld als hét wapen om de epidemie te beheersen. Trouwens, als we die attitude toepassen op ons ziekenhuismilieu, dan moeten haast alle zorgverleners morgen thuis in quarantaine blijven. In ziekenhuizen wordt personeel per definitie niet getest, ook niet na verdachte contacten, als er geen symptomen zijn, en opnieuw is dat volgens de richtlijnen van Sciensano. Voor zorgverleners geldt bovendien een uitzondering op de test-and-tracepolicy na verdachte contacten. Iedereen werkt voort, kop in het zand. Hebben we niets geleerd van het woonzorgcentrumdebacle? Applaudisseren we op straat voor kanonnenvlees? Renaat Schoonjans, gastro-enteroloog, Maarkedal Het cijfer voor België is met absolute zekerheid een overschatting. Maar de cijfers die Nederland hanteert, geven met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid niet eens de helft aan van het werkelijke aantal coronadoden ('Je moet je burgers vertrouwen geven', Knack nr. 20). Alleen de coronabesmettingen en -overlijdens die met een labtest bewezen zijn, worden in Nederland meegenomen. Met dit voor ogen blijkt de Nederlandse aanpak toch niet zo succesvol. En Nederland heeft ook patiënten naar Duitsland moeten transporteren wegens plaatsgebrek op Intensive Care. Frans Roosen Er ging haast geen dag voorbij of ergens werd wel aandacht besteed aan de heropstart van de horeca. En voetbal leek bijna van staatsbelang. Over cultuur in het algemeen en theater in het bijzonder is veel minder geschreven en is erg weinig beslist. Je zou van een topadviseur als Piet Vanthemsche dan toch enige nuance verwachten. Maar niet dus. In het artikel 'Schrijf het op: er komt geen exit aan de coronacrisis' (Knack nr. 19) poneert hij het volgende: 'Politici hebben de juiste keuze gemaakt: eerst de economie... en helemaal aan het einde komt de ontspanningssector. We hebben de economie nodig om de rest te laten opstarten.' Vanthemsche zou nochtans moeten weten dat de cultuur- en 'de ontspanningssector' ook een economisch gegeven zijn, met een grote tewerkstellingsgraad en enorm veel toeleveringsbedrijven die noodzakelijk zijn, zowel voor de theatermaker als voor de theaterconsument. Te vaak wordt onze sector aan de kant gezet als niet productief en dus ook niet economisch relevant. Nochtans tonen studies aan dat elke euro subsidie er meer dan twee oplevert voor de staat. Luk De Bruyker,theatermaker In 'Het ene virusalarm na het andere, willen we dat?' (Knack nr. 19) zegt Bert De Munck dat 'een oudere zelf kan beslissen of er nog iets moet gebeuren als hij/zij kanker heeft, bij een coronabesmetting heeft hij/zij geen keuze, ze worden onderworpen aan de maatregelen'. Het verschil is wel dat je niemand anders kunt besmetten als je kanker hebt. Bij een virusinfectie gebeurt dat wel. Het is een heel andere situatie. Bovendien vergeet De Munck dat een op de vijf patiënten (ook de jongere, actieve generatie) ernstig ziek wordt. Zij moeten nog weken en maanden revalideren, als ze al helemaal herstellen. Dat 'kost' - niet alleen aan het individu, maar ook aan de maatschappij. Emmy Van Kerkhove,Zellik Een gevoel van onbehagen blijft mij achtervolgen na het artikel 'Veel Polen durven niet meer naar België te komen' (Knack nr. 19). Het gaat dan over de wat pijnlijke en goedkope wenk over de zeer beperkte belangstelling van Belgische of Vlaamse werklui om het gat te dichten... uit 'gereputeerde luiheid'? Als deze coronacrisis één ding heeft duidelijk gemaakt, dan is het wel dat onze mensen, ons werkvolk - de zorgsector op kop - niet vies is van hard werk. We applaudisseren er dagelijks voor. De drang naar de goedkoopst mogelijke werkkrachten heeft in sommige sectoren meer weg van de herinvoering van de slavenhandel, met werktijden tot meer dan 15 uur per dag, onderbetaald en in erbarmelijke werk- en leefomstandigheden. Marc Dens