Peter Piot

Peter Piot heeft heel zijn leven tegen virussen gevochten, destijds ook tegen de aidsepidemie ('Zonder coronavaccin zullen we nooit meer normaal kunnen leven', Knack nr. 19). Ik heb van deze grote Vlaming en zijn Tropisch Instituut in Antwerpen heel veel geleerd. Zijn verhaal raakt me diep. Opgeven is geen optie, hoerakreten zijn misplaatst, maar blijven werken aan een nieuwe wereld waarin de mens, zelf een deel ván de natuur, niet meer in oorlog is mét die natuur is de enige weg vooruit. Peter Piot heeft in het gevecht met het coronavirus een veldslag gewonnen. Het ga je goed, Peter.
...

Peter Piot heeft heel zijn leven tegen virussen gevochten, destijds ook tegen de aidsepidemie ('Zonder coronavaccin zullen we nooit meer normaal kunnen leven', Knack nr. 19). Ik heb van deze grote Vlaming en zijn Tropisch Instituut in Antwerpen heel veel geleerd. Zijn verhaal raakt me diep. Opgeven is geen optie, hoerakreten zijn misplaatst, maar blijven werken aan een nieuwe wereld waarin de mens, zelf een deel ván de natuur, niet meer in oorlog is mét die natuur is de enige weg vooruit. Peter Piot heeft in het gevecht met het coronavirus een veldslag gewonnen. Het ga je goed, Peter. Maurice Cramers In 'Op veel kabinetten is de expertise weggeblazen' (Knack nr. 18) betoogt hoogleraar Pieter Leroy dat niet altijd de juiste lessen worden getrokken uit crisissen en vraagt hij zich af of onze voedselketen na de dioxinecrisis echt veiliger geworden is - daarmee suggererend dat dit niet het geval zou zijn. In de nasleep van die crisis waren wij met zijn allen getuige van een bij momenten weinig verheffend parlementair debat in de onderzoekscommissie, waarbij het partijbelang of loutere egotripperij wel eens belangrijker leken dan het algemeen belang. Maar uiteindelijk resulteerde dat onderzoek toch in een ook vandaag nog behartenswaardig document met een waslijst aan aanbevelingen. Een van die aanbevelingen was de oprichting van een controleorgaan, het Federaal Voedselagentschap, waarbij een eind werd gemaakt aan de versnipperde bevoegdheden over verschillende ministeries en diensten. Een andere aanbeveling betrof de communicatie, die eenduidig en transparant diende te zijn. En bovenal diende het controlebeleid volledig te steunen op wetenschappelijke evidentie en diende het Voedselagentschap zich te verzekeren van de meest vooraanstaande en onafhankelijke experts ter zake. Het Voedselagentschap brengt deze principes twintig jaar later nog steeds in de praktijk. Wordt daarmee vermeden dat af en toe een incident opduikt, genre fipronil? Nee, hoegenaamd niet. Het is precies dankzij een performant, wetenschappelijk onderbouwd controlesysteem dat dergelijke incidenten aan het licht komen. Het is in dat opzicht bewonderenswaardig dat ondanks de lineaire besparingen van de voorbije regeringen het Voedselagentschap ook vandaag nog bijzonder slagkrachtig kan optreden. Paul Coosemans, oud-kabinetsmedewerker betrokken bij de oprichting van het FAVV Het artikel 'Er zullen koppen rollen' (Knack nr. 18) zou misschien beter als 'er moeten koppen rollen' betiteld worden. De solidariteit, de samenhorigheid, de inzet en daadkracht bij de bevolking is immens. Maar bij de politieke instellingen en kabinetten is enige vorm van degelijk bestuur ver te zoeken. Een meer multidisciplinaire aanpak van de coronacrisis had op zijn plaats geweest en had veel commotie en chaos kunnen vermijden. Hier is nog maar eens duidelijk geworden dat de huidige politieke structuren contraproductief werken en inefficiënt zijn. Paul Van Herck, Vosselaar Rik van Cauwelaert zit uiteraard nooit verveeld om krasse uitspraken en vindt het geen goed idee om 'de amateurs' van Ecolo en Groen aan boord te hijsen van een nieuwe regering om het land budgettair, economisch en sociaal terug op de sporen te krijgen. Maar is de heer Van Cauwelaert de budgettaire puinhoop vergeten die de 'ervaren rotten' van de vorige regeringen hebben achtergelaten, nog voor er van enige coronacrisis sprake was? Van Cauwelaert stelt zijn vertrouwen in die specialisten, maar geef mij dan maar amateurs. Freddy Verpoorten In 'Er zullen koppen rollen' (Knack nr. 18) wijst Rik van Cauwelaert terecht op de eigen verantwoordelijkheid van de WZC's en de vereenzaming van de bewoners in de huidige crisis. Margot Cloet van Zorgnet-Icuro, die in De Afspraak door Phara De Aguirre kort werd geconfronteerd met die bemerkingen, reageerde daarop dat de bewoners niet verplicht op de kamer moeten blijven. Klaarblijkelijk is mevrouw Cloet slecht geïnformeerd over de sector die ze vertegenwoordigt. Mijn moeder is opgenomen in een Limburgs WZC en sedert meer dan vier weken moeten de bewoners wel degelijk op de kamer blijven. Ontbijt, middag- en avondeten worden op de kamer gebracht. Activiteiten zijn weggevallen. Bezoek mag niet. Wandelen op het eigen domein van het WZC evenmin. Een goede oplossing om de verspreiding van het virus tegen te houden, maar nefast voor het mentale welzijn van een zo al kwetsbare groep. Erik Boffin Ik ben een tachtiger van wie meerdere familieleden in een woonzorgcentrum (toen nog 'ouderentehuis') gewerkt hebben als zorgpersoneel. Meerdere familieleden hebben bovendien hun laatste jaren doorgebracht in een woonzorgcentrum. Ik herinner mij niet één familielid dat écht geklaagd heeft over de woon- en zorgkwaliteit van die woonzorgcentra. Hét probleem van de woonzorgcentra - reeds lang vóór de coronacrisis - is de eenzaamheid. En dat is niet de schuld van de overheid of van de verantwoordelijken van de woonzorgcentra, maar van de hele gemeenschap. Leo Gorssen, Strombeek-Bever Lockdown, contact tracing, social distancing: nieuwe woordenschat, voor meelopers al even aanstekelijk als een virus. 'Veilige afstand' is zo simpel. Kunnen we over problemen niet in normale taal spreken? Prof. Dr. Roland Duhamel