Saskia De Coster (1)

Ik wil Knack-journalist Peter Casteels bedanken voor zijn respons op het opiniestuk van Saskia De Coster ('Het virus zou niet discrimineren en iedereen treffen. Niets blijkt minder waar', Knack.be). Ook al zal die wellicht niet evenveel aandacht krijgen als het stuk zelf, toch deed het me plezier een respons 'vanuit' Knack te lezen op dit bijzonder problematische stuk. Enerzijds blinkt het uit in vage verdachtmakingen, citaten waar je alle kanten mee op kunt, en retorische clichés, zonder eigenlijk een duidelijk punt te maken - zelfs de titel is erg dubbelzinnig. Dat citaat van Ilja Leonard Pfeijffer, bijvoorbeeld, wat betekent dat eigenlijk? Dat er bij de Amish of in Noord-Korea geen virologische problemen bestaan? Anderzijds heb ik het stuk meermaals moeten lezen om te zien of ze écht suggereert om - na een goed gesprek, allicht met zichzelf - onze ouderen, zieken en kwetsbaren gewoon over te laten aan magere Hein. Het feit dat ze zonder veel opsmuk een dergelijke piste nog maar durft te suggereren, is het meest misselijkmakende dat ik de laatste paar weken gelezen heb. Als arts met een palliatieve achtergrond en 'vrijemeningsuitingsfundamentalist'...

Ik wil Knack-journalist Peter Casteels bedanken voor zijn respons op het opiniestuk van Saskia De Coster ('Het virus zou niet discrimineren en iedereen treffen. Niets blijkt minder waar', Knack.be). Ook al zal die wellicht niet evenveel aandacht krijgen als het stuk zelf, toch deed het me plezier een respons 'vanuit' Knack te lezen op dit bijzonder problematische stuk. Enerzijds blinkt het uit in vage verdachtmakingen, citaten waar je alle kanten mee op kunt, en retorische clichés, zonder eigenlijk een duidelijk punt te maken - zelfs de titel is erg dubbelzinnig. Dat citaat van Ilja Leonard Pfeijffer, bijvoorbeeld, wat betekent dat eigenlijk? Dat er bij de Amish of in Noord-Korea geen virologische problemen bestaan? Anderzijds heb ik het stuk meermaals moeten lezen om te zien of ze écht suggereert om - na een goed gesprek, allicht met zichzelf - onze ouderen, zieken en kwetsbaren gewoon over te laten aan magere Hein. Het feit dat ze zonder veel opsmuk een dergelijke piste nog maar durft te suggereren, is het meest misselijkmakende dat ik de laatste paar weken gelezen heb. Als arts met een palliatieve achtergrond en 'vrijemeningsuitingsfundamentalist' sta ik helemaal open voor een diepgravend gesprek over therapeutische hardnekkigheid en levenskwaliteit, maar haar voorstel is werkelijk waanzinnig. Dat deze aanpak ook talloze jonge en gezonde slachtoffers zou eisen, hoeft daar niet eens bij betrokken te worden. Wietse Wiels De reactie van uw redacteur Peter Casteels op het opiniestuk van Saskia De Coster slaat nergens op ('Wil Saskia De Coster ouderen thuis laten creperen?', Knack.be). Ik heb in haar tekst nergens gelezen dat ze ouderen thuis wil laten creperen. Ze doet enkel een oproep om meer problemen binnen deze crisis te belichten dan alleen de vraag naar het biologisch overleven van zo veel mogelijk mensen. Ze wil het debat verbreden. Ik ben het volledig met haar eens dat sommige bejaarden een (beperkt) risico op besmetting zouden verkiezen boven langzaam wegkwijnen van eenzaamheid. Maar die keuze is er vandaag niet. Heel wat individuele keuzevrijheid is uit onze samenleving verdwenen. En er zijn inderdaad veel andere problemen waarvan de gevolgen en het eventuele sterftecijfer nog niet zijn berekend: psychoses, depressies en zelfmoorden, huiselijk geweld, meer armoede bij een economische ramp, families van coronaslachtoffers die verweesd achterblijven enzovoort. Ik ben blij dat een Belgische schrijfster het in deze moeilijke periode heeft aangedurfd om dit aan te kaarten, terwijl veel anderen zich muisstil houden en geen stelling durven in te nemen. Sandra Aerts Boven op het fysieke risico door een besmetting met het virus en de economische terugval is er het andere sluipende gevaar van de psychische kwetsbaarheid. Er zijn stevige signalen die wijzen op een sterke toename van angst- en depressieve klachten. Telkens als we daarop wijzen, worden we onthaald op opgehaalde schouders. We weten uit decennialang onderzoek dat naarmate een bepaalde bevolking zich depressiever of angstiger voelt, er een gelijkwaardige toename van suïcidepogingen, intrafamiliaal geweld en verslavingen te verwachten valt. Dat geldt ook nu. Wat we ook weten, is dat geestelijke gezondheid absoluut geen prioriteit is in België, in Vlaanderen. Er wordt zelfs op bespaard in plaats van het steviger aan te pakken. De structuur van de geestelijke gezondheidszorg (GGZ), als er al één is, blijft voer voor onderzoekers die er nauwelijks een lijn in vinden. De burger weet niet waar te beginnen als hij hulp zoekt. Ieder doet maar wat. In het licht van het toenemende psychische onwelbevinden is dit een recept voor ongelukken. Ik benijd de landen waar één minister dit zou kunnen aanpakken - bij ons zijn er dat negen. Jan Delvaux, Voorzitter Steunpunt Geestelijke Gezondheid Elke crisis heeft zijn politieke slachtoffers. Door de dioxinecrisis moesten Karel Pinxten en Marcel Colla van het politieke toneel verdwijnen. Johan Vande Lanotte en Stefaan De Clerck betaalden de rekening van een Waalse rijkswachter die Marc Dutroux liet ontsnappen. Ook nu staan er, door de coronacrisis, al politieke koppen op tafel. Maar ligt de eindverantwoordelijkheid wel altijd bij personen? Door de staatsstructuur loopt de communicatie, zelfs binnen een en dezelfde partij, mank. In een unitair België was men tenminste naar buiten gekomen met een visie waarin de beleidsverantwoordelijken hun zeg hadden kunnen doen. Jos Digneffe, Kermt Geert Buelens merkt terecht op in 'Wat bedoelt Bob Dylan?' (Knack nr. 15) dat Dylans pas uitgebrachte lied Murder Most Foul een murder ballad is. Moord was inderdaad een van de onderwerpen van de zogenaamde Broadside Ballads, die min of meer de functie van de huidige krant vervulden en van de zestiende tot de negentiende eeuw op één enkelzijdig blad, een broadsheet, werden gedrukt en verspreid vooral in Engeland, Ierland en de VS. Meerdere liederen van Dylan zijn gebaseerd op de Broadside Ballads. Opmerkelijk is wel dat het onderwerp van deze ballade een politicus is voor wie Dylan tijdens diens leven niet veel achting kon opbrengen. Enkele maanden voor JFK's dood noemde hij hem in een interview met The National Guardian, een radicaal-links magazine, onecht en onbetrouwbaar. Dylan was trouwens apolitiek en had helemaal geen vertrouwen in politici. Stemmen bij verkiezingen deed hij daarom niet. Natuurlijk was de moord op Kennedy een 'uiterst vuige moord' en kan men ze zien als de zoveelste gewelddaad die de Amerikaanse geschiedenis heeft geteisterd. Dylans lied, waarin hij de legendarische disc jockey Wolfman Jack vraagt een aantal liedjes te laten horen, klinkt dan ook als een incantatie, een bezwering van al het geweld en onheil dat nog kan komen. Dylan mag hopen dat zijn song nu troost kan brengen. Daarmee zou een magische cirkel rond zijn. Roger Vyverman, Ninove