Lode Wils

Wat een verademing, dat interview met Lode Wils (Knack nr. 28/29). Een echte eyeopener. Eindelijk eens een ander geluid over de Vlaamse Beweging, van iemand die met gezag spreekt over het onderwerp. Ik ben het moe om telkens weer hetzelfde te horen verkondigen door de Vlaamse partijen, en dan vooral de N-VA en Vlaams Blok (sic). Wils heeft gelijk als hij zegt dat het Vlaanderen veel zal kosten om onafhankelijk te worden. Vlaanderen - een zakdoek groot - onafhankelijk? Dat gelooft toch geen zinnig mens!
...

Wat een verademing, dat interview met Lode Wils (Knack nr. 28/29). Een echte eyeopener. Eindelijk eens een ander geluid over de Vlaamse Beweging, van iemand die met gezag spreekt over het onderwerp. Ik ben het moe om telkens weer hetzelfde te horen verkondigen door de Vlaamse partijen, en dan vooral de N-VA en Vlaams Blok (sic). Wils heeft gelijk als hij zegt dat het Vlaanderen veel zal kosten om onafhankelijk te worden. Vlaanderen - een zakdoek groot - onafhankelijk? Dat gelooft toch geen zinnig mens! Christiane Lodewijckx Professor Wils benadert de communautaire problematiek in België alleen vanuit een historisch perspectief dat in dezen niet echt relevant is. Hij gaat voorbij aan het hedendaagse Europese perspectief, van waaruit er een groot cultureel en vooral sociaal-economisch verschil te zien is tussen de noordelijke en de zuidelijke staten - en inmiddels ook de oostelijke. Het gaat zelfs zover dat de noordelijke staten zich de Nieuwe Hanze noemen en onderling afzonderlijke economische afspraken maken. De verschillen tussen het budgettair strenge (en daardoor meer welvarende) Noorden en het laksere (en daardoor armere) Zuiden zijn binnen Europa een bron van conflicten. Welnu, die Europese scheidingslijn tussen Noord en Zuid loopt dwars door België. Ze wordt ook weerspiegeld in de politieke verhoudingen in beide landsdelen, die fundamenteel verschillen. Het voormalige culturele (taal)flamingantisme is daarom de laatste decennia ook geëvolueerd naar een sociaal-economisch flamingantisme. Het is dus fout om de Vlaamse Beweging te verwijten dat zij 'uit revanche' het conflictmodel aanhangt. Het conflict zit ingebakken in de samenstelling van dit land, dat alleen eensgezind/unitair heeft kunnen zijn zolang Vlaanderen cultureel en vooral economisch ondergeschikt kon worden gehouden. Die tijd is nu (gelukkig) voorbij. Michel Vanbuul In zijn pronostiek voor de Tour de France (Knack nr. 27) vereenzelvigt journalist Jef Van Baelen Raymond Poulidor met de tweede plaats. En dat terwijl de Franse renner in zijn loopbaan liefst 189 (!) overwinningen behaalde. En daaronder niet de minste: de Vuelta, Milaan-Sanremo, de Waalse Pijl, (tweemaal) Parijs-Nice, (tweemaal) de Dauphiné, de Midi Libre, het Franse kampioenschap en ritoverwinningen in de Tour (7) en de Vuelta (4). En nooit enige zweem van dopinggebruik! Graag enig respect voor een winnaar, alstublieft. Jozef De Neve, Sint-Genesius-Rode Ik heb een paar bedenkingen bij het opiniestuk van Hugo Maes, waarnemend voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging, onder de titel 'De oude eis "Volk, word staat" klinkt luider dan ooit' (Knack.be, 16 juli). Wat verstaat meneer Maes onder 'volk'? Ik heb, behalve mijn moedertaal, vandaag weinig gemeen met dat volk en zijn visie op de samenleving. Dat wordt goed geïllustreerd door de eindquote: 'De oude eis, nu in de felle gebiedende wijs!' Vlamingen voor wie het woord 'vrijheid' een betekenis heeft, zullen huiveren bij die extreem paternalistische toon. Het argument dat 44 procent van de Vlamingen op 26 mei nationalistisch zou hebben gestemd, wordt nog maar eens aangehaald. Onze universiteiten zijn druk bezig met de analyse van het stemgedrag; van die 44 procent nu meteen separatisten maken is nogal voorbarig. De drang naar separatisme is vaak gebaseerd op frustraties uit het verleden - die na ettelijke staatshervormingen grotendeels hun grondslag hebben verloren - en nog meer op materialisme. De staatshervormingen zijn nu te ver doorgeschoten en blokkeren noodzakelijke en dringende beslissingen voor onze toekomst. Van onderlinge steun en solidariteit, de grondslagen van saamhorigheid, merk ik niet veel bij het gros van de Vlaams-nationalisten. Marlene De Smedt Met interesse las ik het artikel 'Moderne slavernij in België' (Knack nr. 27). Slavernij blijft een prangend probleem. Volgens het rapport The Global Slavery Index van 2018 zouden wereldwijd 40,3 miljoen mensen in slavernij leven. Voor België vermeldt het rapport 23.000 slaven, hoewel ons land een pioniersrol speelt in de strijd tegen moderne slavernij. De dwangarbeid in de nagelsalons is maar één van de vele vormen waarin doorgaans weerloze mensen tot slaven gedegradeerd worden. Denk ook aan het misbruik in de huisarbeid, de uitbuiting van bedelarij, de economische uitbuiting (onder meer in de transportsector), de gedwongen huwelijken, slavernij in de illegale seksindustrie, enzovoort. Dat het probleem in die mate kan blijven bestaan, heeft ook te maken met het feit dat westerse consumenten, zich doorgaans niet bewust van de achterliggende praktijken, kiezen voor goedkope producten (koffie, thee, chocolade, kleding...) die gemaakt worden met de inzet van slaven. Ook gerenommeerde multinationals blijven zakendoen met malafide partners. Naast de politiek, internationale organisaties en het bedrijfsleven kunnen ook consumenten een betekenisvolle rol spelen in de strijd tegen die voortdurende ontmenselijking. Consumentenorganisaties kunnen van bedrijven eisen dat ze via labels op hun producten aangeven of de afwezigheid van dwang-of kinderarbeid in de toeleveringsketen gewaarborgd is. De consument zelf heeft dan geen excuus meer om nog verdacht goedkope producten te kopen. Guido Cuyvers,Balen