Bewindvoering/ 1

De vrees om een deel van het erfdeel mis te lopen zet kinderen ertoe aan hun ouders onder bewindvoering te plaatsen ('Hoeveel zakgeld krijgt úw vader?', Knack nr. 8). Als ouders niet meer in staat zijn hun financiële zaken te behartigen of autonoom te leven, is het dan niet meer dan normaal dat ze op hun kinderen kunnen rekenen om het over te nemen? Maar het wantrouwen tegenover eigen broers of zussen is soms te groot om dat mogelijk te maken. Ik vind dat een beschamende realiteit.
...

De vrees om een deel van het erfdeel mis te lopen zet kinderen ertoe aan hun ouders onder bewindvoering te plaatsen ('Hoeveel zakgeld krijgt úw vader?', Knack nr. 8). Als ouders niet meer in staat zijn hun financiële zaken te behartigen of autonoom te leven, is het dan niet meer dan normaal dat ze op hun kinderen kunnen rekenen om het over te nemen? Maar het wantrouwen tegenover eigen broers of zussen is soms te groot om dat mogelijk te maken. Ik vind dat een beschamende realiteit. Advocaten die als bewindvoerder of schuldbemiddelaar optreden, moeten beseffen dat het niet alleen belangrijk is om het geld goed te beheren. Een respectvolle omgang en aandacht voor menswaardig leven zijn even noodzakelijk. Marijke Decuypere Volgens gewezen collega Jan Nolf zouden vele oud-collega's niet voldoende accuraat te werk gaan bij bewindvoering en zelfs de minimale vereisten, zoals een persoonlijk gesprek met de belanghebbende, negeren. Uit mijn eigen ervaring, uit de vele gesprekken met collega's uit de provincie Antwerpen en mijn vele vervangingen in andere kantons blijkt evenwel het tegendeel. Dat er bij de bewindvoering zelf al eens iets verkeerd kan lopen, zal ik niet betwisten. Geen enkel systeem is waterdicht, maar het gebrek aan een systeem van bewindvoering is nog gevaarlijker. Willem Castelyns, emeritus vrederechter, Antwerpen Jan Peumans is ongeveer de enige N-VA-politicus met een links hart. Ik wens hem nog een mooie toekomst toe. Over de Marsen op Brussel, de zangfeesten en de IJzerbedevaarten heb ik als generatiegenoot uit hetzelfde milieu als de heer Peumans wel een andere perceptie. In mijn kinderhoofd (negen jaar tijdens de tweede Mars op Brussel) is een heel andere herinnering blijven hangen: een van verbetenheid, frustratie, bijwijlen zelfs haat. In pre-internettijden werden kinderen ook al bang gemaakt. Naam en adres bekend bij de redactie De huidige generatie beseft niet hoe verwend ze is ('Ons land, vanuit de trein', Knack nr. 8). Ik ben iets ouder en 'ervaringsdeskundig' met treinreizen rond de jaren 1950. Keiharde vering, botsen en stoten tussen de wagons bij elke kleine snelheidswijziging. De Desiro's zijn comfortabeler dan de meeste luxeauto's, met superzachte vering, airco en ruime toiletten. Zijn die vuil, dan ligt dat aan de reiziger. Daniel Dewaele, Lint Jarenlang heeft de N-VA de bevolking voorgehouden dat ze niet in hetzelfde bedje ziek waren als Vlaams Belang ('Er is maar één fatsoenlijk rechtse politicus: Bart Somers', Knack nr. 8), maar de foto's van hun gedweep met extreemrechts tonen hun ware aard. Schild & Vrienden is een exponent van de xenofobie die onze Vlaamse regio's al vele jaren inpalmt. Ik roep de N-VA daarom op om voor eens en voorgoed uit te komen voor haar ware aard. Moslims zijn voor hen een minderwaardig volk, enkel christenen kunnen op hun steun rekenen. Stemmen ronselen is bovendien belangrijker dan een consequente partijkeuze. Desnoods gaan ze met de verguisde socialisten in zee: alles is goed voor hun grote doel, de macht. Jean-Paul Dullers, Bornem Mensen die recht hebben op een verhoogde tegemoetkoming - en dat zijn echt wel de minder gegoeden - genieten al jaren en terecht van een remgeld van slechts 1 euro bij de huisarts ('SP.A schaft de facto de erfbelasting af', Knack nr. 8). Sinds een paar jaar is de derdebetalers-regeling zelfs verplicht voor hen. De drempel om tijdig naar de dokter te gaan is dus zeker niet financieel. Het is wel zo dat de kennis over ziekten, verdachte symptomen en gezond leven en eten bij een deel van hen bedroevend laag is. Daardoor stellen ze een raadpleging uit. Dat verander je niet door het remgeld van 1 euro af te schaffen. Dr. Chris Van Cauwenberge, Zottegem In 'SP.A schaft de facto de erfbelasting af' (Knack nr. 8) stelt professor Wim Van Lancker dat erfbelasting de rechtvaardigste belasting zou zijn. Sta me toe dat met klem te ontkennen. De erfgenamen van mensen die zich een heel leven verantwoord hebben gedragen, krijgen bij het overlijden van hun ouders een stel formulieren in te vullen omdat de staat zijn 'rechtmatige' deel opeist van een (meestal klein) vermogen waarop al belastingen betaald zijn. Dat staat in schril contrast met diegenen die het zich kunnen veroorloven om een gespecialiseerde adviseur in de arm te nemen en bijvoorbeeld een vennootschap oprichten om aan erfbelasting te ontsnappen. Jan Rombouts, Schilde Mooi dat er initiatieven zijn om kinderen én leerkrachten bewust te maken van de ernst van het pestprobleem ('Puistenkop, je wast je niet', Knack nr. 8). Inzake preventie zou het naar mijn mening nog effectiever zijn om meer aandacht te besteden aan de ('gemakkelijke') te stille, teruggetrokken, gevoelige kinderen én aan vroegdetectie van dominant en egocentrisch gedrag. Dat zou slachtoffers vermijden en vroegtijdige hulp voor de pesters mogelijk maken. Het bewustzijn dat die vroegdetectie belangrijk is, moet nog groeien. Jan De Corte, kinder- en jeugdpsychiater Prof. Ilse Rooman luidt terecht de alarmbel over pancreaskanker ('De stille opmars', Knack nr. 8). De meeste initiatieven en financiële middelen gaan naar de bekendste en best behandelbare kankers. Het zwakke broertje, pancreaskanker, blijft in de schaduw staan. Dat het een moeilijk opspoorbare en te behandelen kanker is, mag geen punt zijn om er niet meer middelen, tijd en energie in te stoppen. Nu het verdict krijgen dat je pancreaskanker hebt, is helaas je doodvonnis. Paul Van Herck Een massa leerplichtige scholieren die al wekenlang (oogluikend toegestaan door de ouders, schooldirecties en minister Crevits) onwettig blijven spijbelen, een schooldirectie die haar leerlingen verplicht naar de klimaatprocessie stuurt, een vakbond die voor het klimaat wil staken en dus het maatschappelijk leven weer eens gaat verlammen. Een cultus rond enkele schoolkinderen die in een land, een speldenkop op de wereldkaart, de groene activisten o zo belangrijk maken. Belgische tot zelfs Europese politici die voor die handvol kinderen door het stof kruipen. En een naar sensatie happende pers die deze milieumania dagelijks aan zijn kijkers en lezers blijft serveren. Er is iets mis, maar... misschien ligt het aan mij. Jacques Van Hove, Ekeren