Het einde van het overlegmodel is nabij. Dat is echter het gevolg van het falen van de huidige politieke klasse. De angst om kiezers te verliezen is groter dan de wil om toegevingen te doen om tot een sterk geprofileerd staatsbestel te komen.
...

Het einde van het overlegmodel is nabij. Dat is echter het gevolg van het falen van de huidige politieke klasse. De angst om kiezers te verliezen is groter dan de wil om toegevingen te doen om tot een sterk geprofileerd staatsbestel te komen. Yves Leterme wist heel goed dat zijn dagen geteld waren. Toch heeft hij een sluitende begroting en een sociaaleconomisch programma voor het lopende jaar mee helpen verwezenlijken. Chapeau voor Leterme! Een inflatie van meer dan 4 procent, voedsel- en energieprijzen die de pan uit rijzen, en die prutsers in de Wetstraat houden zich al gedurende 400 dagen bezig met een splitsing van een kieskring en met een staatshervorming. Ik lig daar niet van wakker. Waar ik me wel zorgen om maak, is de groeiende wanverhouding tussen mijn inkomen en de levensduurte. Die problemen aanpakken, dát zou pas getuigen van politieke moed. Wat meneer Leterme gedaan heeft, wordt onderschat. De Franstaligen 'betreuren' het ontslag. Een jaar geleden was het op alles ' non'. Vlaanderen zou wel bijdraaien, dachten ze. Nee dus. De grote grap, ook wel de nationale feestdag genaamd, zal ook dit jaar zijn juiste betekenis krijgen. Eindelijk op naar een confederaal België? Velen wijzen Yves Leterme met de vinger. Maar velen hebben het verkeerd. Bij mijn weten heeft Leterme tot nu toe niet toegegeven aan de Franstalige fantasieen. Met iemand zoals Guy Verhofdstadt of Jean-Luc Dehaene was Vlaanderen alweer goed verkocht! Leterme moet weer aan het hoofd van de Vlaamse regering, en hij moet ervoor zorgen dat Vlaanderen goed bestuurd wordt. 'De Franstalige meerderheidspartijen betreuren het ontslag van Leterme', heet het. Logisch, want voor hen was de buit binnen. Sociaaleconomisch en budgettair was er voor Wallonië en Brussel gezorgd, én bovendien was de staatshervorming verwezen naar de eindeloze praatbarakken. Wat kan een Franstalige politicus zich nog meer wensen? Laten we Yves Leterme nu niet gaan bejubelen. Of zijn we nu al vergeten tot welke toegevingen hij zoal bereid was om zijn postje te behouden? Ook N-VA is al veel te ver gegaan om nog enige geloofwaardigheid over te houden. Er werd voorgesteld om de gewesten rechtstreeks met elkaar te laten overleggen. Maar wat kwam Didier Reynders daarbij doen? Bij mijn weten is hij nergens minister-president. Gelukkig houden de Vlamingen deze keer hun woord en wordt niet alles in de diepvries gestopt, zoals de vorige acht jaar door de toen regerende Vlamingen toegestaan werd. In de huidige federale structuur is een oplossing voor dit 178 jaar oude Belgische probleem niet realiseerbaar. En zeker niet door iemand als Guy Verhofstadt weer ten tonele te voeren. Het is de hoogste tijd voor een duidelijke boedelscheiding. De communautaire tegenstellingen zijn te groot om dit met oneindige compromissen op te lossen. Het federale model is tot op de draad versleten. Over niets is men het tussen noord en zuid nog eens. Stop ermee: hoogstens nog een confederatie met totale bevoegdheden bij de deelstaten die dan, in onderling overleg, beslissen wat ze nog samen willen doen. Zo niet moet Vlaanderen totaal zelfstandig worden. Hoe dan ook zijn de Franstaligen nu aan zet. Vlaanderen heeft in de voorbije maanden al te veel van zijn mensen 'verbrand'. Het taboe moet worden doorbroken: welke meerwaarde biedt het Belgische bestuursniveau nog? Of beter gezegd: welke schade zal de onbestuurbaarheid van het federale niveau nog aanrichten? Een unitaire staat zou goedkoper kunnen zijn, maar beantwoordt totaal niet aan de sociologische realiteit. Het land splitsen kost geld, maar dit laten aanslepen is nog veel duurder. De feiten en uitlatingen - 'de federale staat heeft haar limieten bereikt' - bevestigen de stelling dat dit land simpelweg onbestuurbaar is geworden. Hoog tijd voor een onafhankelijk Vlaanderen. Taal is de basis van alle communicatie. En juist daar ligt een van de fundamentele problemen van de staat België. Indien Vlaanderen en Wallonië zich verder, afzonderlijk, profileren met hun typische eigenheid, dan kan dat alleen maar verrijkend werken. Een mooi voorbeeld van een multiculturele samenleving! Het wordt hoog tijd voor een scheuring binnen CD&V. Enerzijds degenen die de nadruk liggen op de 'D', en anderzijds de meelopers met de N-VA. Zij denken alleen aan de volgende verkiezingen. Dat ze daarvoor politiek en sociaal catastrofaal zijn, deert hen niet. Dirk De Winter; Frank GT; Georges Colaes; Eric Deblaere; Patrick; Karel Van Voor; Pol Tanghe; Noël;