De Fuchs-pantservoertuigen van de Duitse wapenfabrikant Thyssen konden worden ingezet voor het opsporen van biologische, chemische en atoomwapens. Het Amerikaanse leger had eerder al voertuigen van dit type aangeschaft. En ook de Bundeswehr gebruikte ze. Op 17 januari 1991, de dag waarop een westerse alliantie onder leiding van de Verenigde Staten Irak aanvalt om het uit Koeweit te verjagen, bestelde Saudi-Arabië 36 stuks: tien verkenningsvoertuigen, acht ambulancewagens, veertien troepentransportwagens en vier commandovoertuigen.
...

De Fuchs-pantservoertuigen van de Duitse wapenfabrikant Thyssen konden worden ingezet voor het opsporen van biologische, chemische en atoomwapens. Het Amerikaanse leger had eerder al voertuigen van dit type aangeschaft. En ook de Bundeswehr gebruikte ze. Op 17 januari 1991, de dag waarop een westerse alliantie onder leiding van de Verenigde Staten Irak aanvalt om het uit Koeweit te verjagen, bestelde Saudi-Arabië 36 stuks: tien verkenningsvoertuigen, acht ambulancewagens, veertien troepentransportwagens en vier commandovoertuigen. De aankoop van de pantsers kostte de Saudi's een aardige duit: 8,9 miljard frank, om precies te zijn. Waarvan 4,4 miljard frank voor 'commissielonen'. Maar die buitenkans om voertuigen van gedegen Duitse makelij te kunnen kopen, wilde men in Riad niet laten liggen. De meeste westerse landen, ook Duitsland, verbieden immers principieel de export van wapens naar crisisgebieden zoals het Golfgebied. Voor de Fuchs-pantsers maakte de Duitse regering van bondskanselier Helmut Kohl een uitzondering: Thyssen kreeg eind februari 1991 de nodige leveringsvergunningen uit Bonn. Zette het internationale politieke klimaat - de Golfoorlog lag nog vers in het geheugen - Bonn aan tot enige 'ruimdenkendheid'? Of was er meer aan de hand? Zes maanden na de Fuchs-deal, op 26 augustus 1991, overhandigde Karlheinz Schreiber, lobbyist voor wapenfabrikant Thyssen, in een winkelcentrum in het Zwitserse St. Margarethen aan Walther Leisler Kiep, de penningmeester van de christen-democratische CDU, een koffertje met twintig miljoen frank in baar geld. De vraag of er een verband is tussen het miljardencontract met de Saudi's en het koffertje van Kiep houdt de Duitse justitie al meer dan vier jaar bezig. De voorbije weken raakte het onderzoek van het parket van Augsburg in een stroomversnelling. Kiep werd vorige week urenlang verhoord. Bij de mogelijke betrokkenen werden huiszoekingen verricht. Schreiber verblijft momenteel in Canada, waar hij aan uitlevering probeert te ontkomen. De voormalige staatssecretaris van Defensie, Ludwig-Holger Pfahls, die zelf mogelijk 74 miljoen frank opstreek, is ondergedoken.DE BLACK-OUTS VAN HELMUT KOHLWat penningmeester Kiep met zijn koffertje aanving, is ondertussen duidelijk. In oktober 1992 verdeelde hij het geld plus de interesten tussen enkele verdienstelijke partijmedewerkers: de accountant Horst Weyrauch, een intimus van kanselier Kohl, kreeg 8,4 miljoen frank. Uwe Lüthje, al twintig jaar lang Kieps trouwe secondant, ontving 7,4 miljoen frank. En voor zichzelf reserveerde de penningmeester zes miljoen frank - die ging rechtstreeks naar de advocaat die hem enkele jaren eerder in de Flick-smeergeldaffaire had verdedigd. Toegegeven, op het totale bedrag van 4,4 miljard frank commissielonen, was het een peulenschil - het meeste geld verdween naar brievenbusfirma's in fiscale paradijzen. Maar waarom bedacht lobbyist Schreiber de Duitse christen-democraten met een toch aardig presentje van 20 miljoen frank? Verzorgde Schreiber gewoon de public relations van zijn opdrachtgever bij een belangrijke politieke partij? Of betaalde hij de prijs voor de vergunning die de levering van de 36 pantsers mogelijk had gemaakt? Vast staat dat zowel het ministerie van Economische Zaken als dat van Buitenlandse Zaken aanvankelijk tegen de levering van de veertien troepentransportwagens en de vier commandovoertuigen waren. Economische Zaken veranderde in enkele dagen tijd van houding - het advies voor het kernkabinet werd met de hand aangepast - maar Buitenlandse Zaken hield het been stijf. Pas op het kernkabinet werd "overeenstemming" bereikt over een vergunning voor alle 36 pantsers; toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Hans Dietrich Genscher vermoedt dat dit gebeurde nadat kanselier Kohl zelf zwaar druk had uitgeoefend op zijn ministers. Een parlementaire onderzoekscommissie moet vanaf januari een antwoord proberen te vinden op de vraag of in het Kohl-tijdperk politieke beslissingen afkoopbaar waren. Volgens bronnen bij de socialistische SPD zal de ex-kanselier zelf als getuige worden opgeroepen. Maar Kohl heeft bij vervelende affaires in het verleden al vaker laten blijken een erg slecht geheugen te hebben, ja zelfs last te hebben van ware black-outs. De afgelopen weken heeft de Duitse staatsman de Duitse pers al laten weten: "Wir haben von dieser Sache nichts gewusst."C.A.