Voor de tweede keer in een jaar stuurt de Franse president François Hollande troepen naar een voormalige kolonie in Afrika. Operatie Sangaris, eind vorige week met instemming van de Verenigde Naties ingezet, heeft tot doel de orde te herstellen in de Centraal-Afrikaanse Republiek.
...

Voor de tweede keer in een jaar stuurt de Franse president François Hollande troepen naar een voormalige kolonie in Afrika. Operatie Sangaris, eind vorige week met instemming van de Verenigde Naties ingezet, heeft tot doel de orde te herstellen in de Centraal-Afrikaanse Republiek. Dat is nodig, aangezien dat land zich volgens het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken in een 'pregenocidaire' situatie bevindt. Na een staatsgreep eerder dit jaar viel het land ten prooi aan een burgeroorlog. Alleen al afgelopen weekend eisten slachtpartijen en plunderingen volgens het Rode Kruis 400 dodelijke slachtoffers. Gevreesd wordt voor een religieus conflict, aangezien de nieuwe leiders merendeels moslim zijn en de bevolking voor 80 procent uit christenen bestaat. Met een 1600-koppige troepenmacht heeft Frankrijk zichzelf ongeveer een half jaar gegeven om de strijders te ontwapenen en het land op termijn naar nieuwe verkiezingen te begeleiden. Begin dit jaar vielen Franse troepen ook al Mali in West-Afrika binnen, dat uiteen dreigde te scheuren en veranderde in een aantrekkelijk toevluchtsoord voor fundamentalisten en terroristen. Hollande, in eigen land bekritiseerd vanwege zijn besluiteloosheid, ontpopt zich zo tot de strijdlustigste Franse president in bijna twintig jaar. Zijn rechtse voorganger Nicolas Sarkozy besloot ook tot twee grote militaire operaties, maar wel gedurende zijn hele ambtstermijn van vijf jaar. Oud-president Jacques Chirac onderscheidde zich juist door zijn verzet tegen de Amerikaans-Britse invasie in Irak in 2003. Hollande oogst internationaal bijval omdat de ingrepen moeilijk te kwalificeren zijn als steun aan een dictator of als direct economisch eigenbelang, zoals in het verleden nogal eens gebeurde. Economisch zijn de Franse belangen in de Centraal-Afrikaanse Republiek gering, net als in Mali overigens. Het heeft er alle schijn van dat Hollandes inmenging in Afrika vooral wordt ingegeven door geopolitieke en humanitaire overwegingen. Niemand zit te wachten op een oncontroleerbaar terroristisch broeinest of een grootschalige slachtpartij die daarna tot de vraag zou leiden: hoe is dit kunnen gebeuren? Frankrijk is nog steeds het enige land dat vrijwel overal in Afrika de slagkracht en manschappen heeft voor een snelle en effectieve interventie. De overkoepelende Afrikaanse Unie ambieert die rol weliswaar over te nemen, maar schiet in de praktijk nog ruimschoots tekort. Hollande, die afgelopen weekend in Parijs nog een topontmoeting organiseerde tussen Frankrijk en tientallen Afrikaanse leiders, blijft zo de gendarme van het continent en weet zich verzekerd van een voorname rol op het wereldtoneel. Olivier van Beemen