Fruitvliegjes gebruiken aroma's van gistcellen op rottend fruit om hun voedselbronnen te vinden. De gisten lokken de vliegjes, omdat ze ze nodig hebben als taxi voor hun verplaatsingen - ze kunnen zelf niet uit de voeten. Het is een vorm van mutualisme, wederzijds voordeel...

Fruitvliegjes gebruiken aroma's van gistcellen op rottend fruit om hun voedselbronnen te vinden. De gisten lokken de vliegjes, omdat ze ze nodig hebben als taxi voor hun verplaatsingen - ze kunnen zelf niet uit de voeten. Het is een vorm van mutualisme, wederzijds voordeel: de fruitvliegjes vinden gemakkelijk eten, de gisten kunnen zich verplaatsen naar andere geschikte voedselbronnen. Maar zoals altijd in de natuur, wordt ook op dat systeem geparasiteerd. Microbioloog Bart Lievens (KU Leuven) en zijn team rapporteren in The Journal of Chemical Ecology dat een kleine sluipwesp die haar eitjes legt in de poppen van fruitvliegjes, geleerd heeft dezelfde gistgeuren te gebruiken om haar slachtoffers te vinden. De gistaroma's hebben dus zowel een positief als een negatief effect op de vliegjes. Zolang het positieve doorweegt, is dat geen probleem. Bio-ingenieur Thomas Van Leeuwen (UGent) schrijft met zijn collega's in Proceedings of the National Academy of Sciences dat de varroamijten, die zo'n pest zijn voor bijenkorven, heel efficiënt geworden zijn in het omzeilen van bestrijdingsmiddelen. Ze kunnen namelijk het speciale mechanisme stilleggen dat maakt dat de middelen wel giftig zijn voor mijten, maar niet voor bijen. Dat is slecht nieuws voor de bestrijding van de mijt. Volgens de onderzoekers moet er dringend uitgekeken worden naar alternatieven.