Volgens sommige journalisten is Aimé Anthuenis geen goede trainer. Zijn oefenstof is om te lachen, en tactisch heeft hij Anderlecht niets bijgebracht. Even toch de feiten op een rijtje zetten.
...

Volgens sommige journalisten is Aimé Anthuenis geen goede trainer. Zijn oefenstof is om te lachen, en tactisch heeft hij Anderlecht niets bijgebracht. Even toch de feiten op een rijtje zetten.Aimé haalde in 1996 Racing Genk naar eerste klasse. In 1998 won hij met datzelfde Genk de beker van België nadat in een zinderende finale landskampioen Club Brugge met 4-0 was ingemaakt. En in 1999 werd hij met nog altijd datzelfde Genk kampioen. Pas op, met een groep koekenbakkers van wie er nadien geen enkele zijn niveau van onder Aimé heeft gehaald. Niet Jacky Peeters, niet Davy Oyen, niet Tordur Gudjohnsen, niet Suleymane Oulare, en zeker niet Branko Strupar. Anderlecht zag het met lede ogen aan, en deed vervolgens wat het al dertig jaar doet: het kocht Aimé weg. Hij liet bij Genk zeventienduizend abonnees en een euforische vereniging achter. Zijn komst werd in paars-witte kringen wantrouwig bekeken. Een boerke van Lokeren, wat kon die in het Astridpark komen doen? Kampioen! Voor het eerst in vijf jaar werd Anderlecht weer kampioen. Voor Aimé zelf de tweede landstitel op rij. Twintigduizend abonnees! Nog was niet iedereen overtuigd. De beste in België, dat is niet moeilijk. Jammer dat de ploeg Europees zo zwak uitviel. En na het vertrek van Pär Zetterberg was er weinig hoop op beterschap. U kent ondertussen het vervolg: Famagusta uitgeschakeld, FC Porto uitgeschakeld, en voor het eerst sinds heel lang zat Anderlecht weer in de levensbelangrijke poules van de Champions League. Werd belachelijk gemaakt op Manchester United, en in Kiev, laten we dat niet vergeten. Maar net zo goed: thuis én uit gewonnen tegen PSV, thuis gewonnen tegen Kiev, en thuis gewonnen tegen niemand minder dan Manchester United, voor velen de beste ploeg ter wereld. Deze week begint Sporting aan de tweede ronde: thuis tegen Lazio Roma, misschien niet de beste maar vast wel de duurste ploeg ter wereld. Maar zoals gezegd: geen goede trainer.Aimé Anthuenis: Ik heb mij altijd verzet tegen het etiket dat ze op mijn rug plakten. Ik was 'een bescheiden trainer'. Als ze daarmee bedoelden dat ik geen ambitie had, waren ze verkeerd. Ik ben trots op de erelijst die ik tot nu toe heb behaald. En die begint met mijn eerste vijf jaar bij Lokeren, toen ik met de Uefa-junioren een van de beste jeugdploegen van het land had. In '85 heb ik de A-ploeg overgenomen, en heb ik veel van die jongeren op het hoogste niveau gebracht. Iedereen spreekt over het Lokeren van Larsen, Lato en Lubanski, maar ik heb met een heel andere lichting ook Europees voetbal afgedwongen. Met Hoogenboom, Keshi, Somers, de gebroeders Versavel, Ukkonen, Nijskens, de twee Mbuyu's... dat was een jonge ploeg die uitstekend voetbal bracht. Vier-vier-twee en in zone, als ik het even mag opmerken. Ik zeg dat omdat sommigen mij verwijten dat ik zweer bij een achterhaalde vijfmansverdediging. Twaalf jaar geleden speelde ik al in vier-vier-twee, wat men nu ten onrechte een uitvinding van het moderne voetbal noemt. Wij hebben op verplaatsing zes keer 0-3 voor gestaan bij de rust. Onder meer op Anderlecht. Uitslag 4-3, met een late goal van Pier Janssen en met scheidsrechter Magerat die jullie de das omdeed.Anthuenis: Juist. Dat seizoen hebben we ook met 2-4 op Club Brugge gewonnen, en overal speelden we vrank en vrij ons eigen spel. De meeste van die spelers zijn naderhand verkocht voor een veelvoud van wat ze hadden gekost. De club heeft daar jaren haar budget mee rondgemaakt. Dit maar om te zeggen dat ze mijn werk bij Lokeren niet moeten minimaliseren, het was misschien moeilijker dan wat ik vandaag bij Anderlecht presteer. Bij Waregem heb ik met een elftal vol gehuurde spelers de promotie afgedwongen, ook dat gaf veel voldoening. Maar het is moeilijk om dat aan de mensen uit te leggen. Je hebt tussendoor één seizoen Charleroi getraind.Anthuenis: Dat was niet evident voor iemand van wie men dacht dat hij buiten Lokeren niet kon functioneren. Het klinkt een beetje raar, maar door honderd kilometer verder te gaan werken, ben ik in een heel andere wereld terechtgekomen. De scheiding tussen noord en zuid loopt wel degelijk door België. Het enthousiasme en de warmte waarmee ze in Charleroi het voetbal beleefden, was voor mij een verrijking. Ik heb dat later ook aangetroffen in Genk, waar de smeltkroes van nationaliteiten voor een unieke sfeer rond de club zorgde. Voor de buitenwereld is Genk jouw grote doorbraak als trainer geweest.Anthuenis: In België is alle aandacht toegespitst op Anderlecht, Club Brugge en Standard. Als zich daar een outsider als Lierse of Genk tussenwringt, loopt de trainer daarvan automatisch in de kijker. Eric Gerets is naar Brugge kunnen gaan, ik naar Anderlecht. We hebben in Genk iets heel moois neergezet. Ook omdat ze mij de kans hebben gegeven om er vier jaar te werken, met de meeste trainers heeft men zoveel geduld niet. Helaas hebben we nooit geweten wat de echte limieten van dat elftal waren. Europees zijn we zonder te verliezen uitgeschakeld door Real Mallorca, op dat moment een van de betere teams in Spanje. Dat was jammer, want Genk was in die periode op zijn toppunt. Er is beweerd dat dat met stroef en ouderwets voetbal was, 5-3-2 en wat lange ballen naar Strupar of Oulare, maar ik bestrijd dat ten stelligste. Die 5-3-2 was in de praktijk meestal een 3-5-2, met snel combinatievoetbal en een optimaal gebruik van de flanken. Ik zie niet in wat daar mis mee is. Terwijl jij succes had met Genk, stond Anderlecht op een bepaald moment laatste. Arie Haan stapte op, Jean Dockx en Franky Vercauteren zetten de ploeg weer op de rails. Hebben zij de basis van de heropstanding gelegd?Anthuenis: Ontegensprekelijk. Wij draaiden met Genk van in het begin van het seizoen mee aan de kop, maar werden op het einde nog bijna ingehaald door Anderlecht. Ze kwamen bij ons met 2-5 winnen, poeierden Standard met 0-6 af, en ook al moesten ze tot de laatste speeldag knokken voor een Europees ticket, toch maakte dat team een geweldige indruk. Het is dus niet zo dat met mijn komst plotseling alles is veranderd, we moeten ernstig blijven. Op Ole-Martin Arst na werd die kern grotendeels behouden, en hij werd aangevuld met onder anderen Koller en Ekakia.Anthuenis: Die versterkingen waren nodig omdat vanuit de jeugd niet meteen iemand doorbrak. We hadden een diepe spits nodig, en de meest geciteerde namen waren die van Koller en van Mbo Mpenza. Het is Koller geworden, al hield die transfer een risico in, want het ging om honderd twintig miljoen en niemand kon voorspellen dat Jan zich zou ontwikkelen zoals hij heeft gedaan. Ook Ekakia is een meevaller geworden. Iemand die in zijn eentje een verdediging kan oprollen. We herinneren ons vooral de match tegen Bologna, waar hij voor een lege goal miste.Anthuenis: Ik weet het, daarna is hij met de grond gelijkgemaakt. Maar voor mij was hij in die match de beste man op het veld. Jammer genoeg is hij nu lange tijd uitgeschakeld na een zwaar auto-ongeval. Hij is vorig seizoen vaak bepalend geweest in wedstrijden die op slot zaten. Aruna heeft op termijn ook die mogelijkheden. Van bij je aankomst werd erop gehamerd dat Anderlecht absoluut kampioen moest worden. Was het moeilijk met die druk te leven?Anthuenis: Druk is er overal, kijk maar naar hoeveel trainers er aan de deur vliegen. Bestuur, supporters en pers eisen nu eenmaal dat je altijd wint, en het inkomen van de spelers is voor een deel afhankelijk van het werk van de trainer. Dat laat je niet onverschillig, maar je mag je daardoor niet laten verlammen. Ik geef wel toe dat ik de voorbije jaren heb kunnen werken met ploegen die succes hadden. Ik weet niet hoe het mij zou vergaan, mocht ik plots week na week verliezen. Misschien zou ik sneller dan vroeger de handdoek gooien. Ik zie hoe collega's, vaak mannen met veel ervaring, afzien in periodes van veel tegenslag. De doelstellingen die je je met Anderlecht hebt gesteld, zijn tot nu toe allemaal uitgekomen.Anthuenis: De eerste opdracht was om vorig seizoen kampioen te worden. Vooral Michel Verschueren heeft dat opgeblazen. Vijfentwintigste titel in het jaar 2000, ontvangst bij prinses Mathilde... ... en prins Filip...Anthuenis: ...een eerbetoon aan Constant Vanden Stock, de manager vindt altijd wel iets uit om iedereen op scherp te zetten. Die titel hebben we behaald, met acht punten voorsprong, met bij momenten zeer aantrekkelijk voetbal, met bijna honderd doelpunten. En in de Uefacup hebben we tegen Bologna schitterend gespeeld. Het vorige seizoen was dus geslaagd, maar de titel was nauwelijks een feit of iedereen was hem al vergeten en sprak alleen nog over de Champions League. Weer was het Michel Verschueren die iedereen vooruit trok. Als hij mij in de gang tegenkwam, was het telkens: 'Aimé, jong, breng ons in de Champions League en je gaat de geschiedenis in als DE trainer van Anderlecht.' Hij ging je een standbeeld geven naast Pierre Sinibaldi.Anthuenis: Wil hem daaraan herinneren. Ik bewonder Michel Verschueren voor de tomeloze inzet waarmee hij dag en nacht voor zijn club ijvert. Maar het is niet makkelijk om over de lat te blijven springen, als ze elke keer vijf centimeter hoger wordt gelegd. Het duel met Porto, waarin de kwalificatie voor de Champions League moest worden afgedwongen, is een van de belangrijkste uit de rijkgevulde geschiedenis van Anderlecht geweest.Anthuenis: Dat is zo, maar in de eerste voorronde met een niet gerodeerde ploeg winnen tegen Famagusta, was ook niet zo simpel als het lijkt. Wij zijn de Cyprioten gaan scouten en geloof me: dat was geen makkelijke tegenstander. Gelukkig hebben ze tegen ons niet op hun best gespeeld. Daarna kwam Porto, dat zich met de topteams van Europa kan meten. Het Portugese voetbal is bij het beste van Europa, en Porto staat daarin alweer vlot aan de leiding. We hebben ze over twee matchen verslagen, zonder een goal binnen te krijgen. En dat hoewel onze verdediging overal kritiek kreeg: ze was te traag, ze stond niet goed opgesteld, het centrum was zwak, en weet ik veel. Door Porto uit te schakelen, was de belangrijkste doelstelling die men ons voor dit seizoen had gesteld, bereikt. Al het overige is surplus. Met die wetenschap kan je veel bereiken. Had je gedacht dat Anderlecht in een groep met Manchester United, Kiev en PSV groepswinnaar zou worden?Anthuenis: Nee, maar wij hebben van bij de loting wel altijd herhaald dat de rangschikking bijkomstig was, en dat we vooral uit waren op een stunt. Als ik nu terugkijk, was het een goede zaak dat we op Manchester een afstraffing hebben gekregen. Optimisten stellen dat we daar lange tijd goed meegevoetbald hebben, maar we moeten eerlijk zijn: dat was omdat Manchester ons liet voetballen. Maar enkel tussen de twee strafschopgebieden in, in de twee zones van de waarheid kwamen we er niet bij te pas. We zijn daar te braaf geweest, we hadden te veel respect voor die mannen. En dus was 5-1 een nuttigere uitslag dan 2-1, want die klap heeft onze spelers wakker geschud. Ze hebben gezegd: we gaan ons geen zes matchen lang belachelijk laten maken. De week nadien kwam PSV en hebben we gewonnen. Met meeval, een afgeweken bal en pech bij de afwerking voor hen, maar plotseling zag iedereen in dat we nog alle kansen op kwalificatie hadden. Bij PSV spraken ze over een kloteploeg die boerenkoolvoetbal speelde.Anthuenis: Dat klonk mij als muziek in de oren, want het heeft onze spelers extra gemotiveerd. We hebben PSV dan ook twee keer verslagen, dat kan je niet alleen op rekening van het geluk schrijven. We zijn met zes punten tegen hen te ruim beloond, maar als je uiteindelijk de groep wint met twaalf punten, dan is er meer geweest dan geluk. Dan heb je kwaliteit in huis. Na de thuisoverwinning tegen PSV volgde een nieuwe pandoering op Kiev: 4-0.Anthuenis: Daarvoor neem ik de verantwoordelijkheid op mij. We hebben op Kiev goed gevoetbald, maar toen we op achterstand kwamen, heb ik risico's genomen door De Boeck en Crasson te vervangen door Iachtchouk en Stoica. Daardoor is onze organisatie op het veld verdwenen, en in plaats van gelijk te komen, kregen we er in de laatste tien minuten drie om de oren. Nadien zei men: je had op een kleinere nederlaag moeten mikken, omdat bij gelijke stand in de eindrangschikking de onderlinge duels tellen. Daar valt iets voor te zeggen, maar op het moment zelf heb ik voor het punt geopteerd. Dat is verkeerd afgelopen, maar de spelers beseften dat de uitslag overdreven was. Voor het imago van Anderlecht was die nieuwe dreun een slechte zaak.Anthuenis: De voorzitter heeft dat opgemerkt, maar ikzelf heb altijd beweerd dat we het imago zouden bekijken na de zes matchen, en dat onze enige doelstelling was om met een stunt uit te pakken. Ik denk dat de thuismatch tegen Kiev die stunt heeft gebracht. En die tegen Manchester zeker. Tussen de uitmatch en de thuismatch tegen Kiev in, was er de gedenkwaardige avond tegen Gent. Je brengt een kwartier vóór tijd Alin Stoica in, en haalt hem er twee minuten vóór tijd weer af. Tot woede van de supporters die tot lang na affluiten 'Aimé buiten' stonden te scanderen.Anthuenis: Daar heb ik me niet veel van aangetrokken. Een week later riepen ze 'Merci Aimé', met die wisselvallige stemmingen moet je kunnen leven. Je hebt met die vervanging wel je doel bereikt, want vier dagen later speelde Stoica tegen Kiev de pannen van het dak.Anthuenis: Ja, maar het zou te gemakkelijk zijn om nu te beweren dat dat mijn bedoeling was. Ik heb hem niet willen prikkelen, ik heb hem ook niet willen vernederen, al kwam dat voor velen zo over. Stoica is een groot voetballer. Ik heb er alles aan gedaan om hem zijn contract te doen verlengen, ik ben uren gaan pleiten bij zijn vader. Dat bewijst dat ik niets tegen hem heb, integendeel. Maar hij moet beseffen dat er gewerkt moet worden. Als hij fysiek moeilijk de negentig minuten vol maakt, geen probleem. Als hij de dag na een wedstrijd moeilijk recupereert en het op training kalm aan wil doen, geen probleem. Maar als hij een kwartier moet meespelen en dan geen stap verzet, dat is wat anders. Vergeet niet dat we tegen Gent wel 2-1 voor stonden, maar dat we geen overschot hadden, ook al speelden zij met tien. De vervanging van Stoica had alleen met de omstandigheden van die match te maken. Al sluit ik niet uit dat die vijf minuten waarin hij niet mocht meedoen, belangrijker voor zijn carrière zullen blijken dan alle minuten waarin hij wel mocht meedoen. Een talent als Alin Stoica mag niet verloren gaan, en we bewijzen hem geen dienst door te veel eieren onder hem te leggen. Tegen Kiev speelde hij een van zijn beste matchen tot nu toe, perfect als schakel tussen verdediging en aanval. Thuis tegen Kiev en Manchester heeft Anderlecht telkens één helft op bijzonder hoog niveau gevoetbald. Was dat het beste waartoe deze ploeg in staat is?Anthuenis: Ik denk het. Er wordt over mij geschreven dat ik Anderlecht op een ouderwetse manier doe spelen, dat ik er lopers van wil maken, dat wij alleen de lange bal naar Koller hanteren. 'Zoals bij Genk,' zeggen ze dan, 'waar hij met dat systeem toevallig succes had.' Maar ik heb met veel plezier gelezen dat erevoorzitter Constant Vanden Stock, een echte voetbalkenner, verklaarde dat hij nooit Genk-Duisburg is vergeten. De manier waarop wij een club uit de Bundesliga met 5-0 van het veld hebben geblazen, had grote indruk op hem gemaakt. En datzelfde voetbal had hij van Anderlecht tegen Manchester gezien. Een mengeling van techniek en tactische discipline, met een snelle overschakeling van verdedigen naar aanvallen, en dat alles mooi in blok. Vroeger zouden ze dat totaalvoetbal genoemd hebben. De vraag is: hoe vaak kunnen we dat brengen? Als we zeven of acht spelers in topconditie krijgen in dezelfde match, heeft om het even welke Europese ploeg problemen tegen dit Anderlecht. En dat was zowel tegen Kiev als tegen Manchester het geval. We moeten nu proberen om dat negentig minuten vol te houden, en gedurende meerdere weken. Hopelijk lukt het ook weer tegen Lazio en Real, al kan het even goed twee keer faliekant aflopen. Tegen Lazio missen we De Boeck en Vanderhaeghe, twee belangrijke pionnen in de as. Je ruime kern zal van pas komen.Anthuenis: Het probleem van een ruime kern is dat het soms drie of vier maanden duurt voor je hem effectief nodig hebt. Voor de automatismen mag je het elftal niet te veel wijzigen, wat betekent dat wie ernaast staat veel geduld moet hebben. Jonge spelers kan je dat aanpraten, gevestigde namen niet. Vandaar dat we Anastasiou naar Roda hebben laten gaan. Waar hij elke week tot de uitblinkers behoort.Anthuenis: Dat verwondert me niet. Anastasiou is een uitstekend voetballer. Maar als mijn aanvalslijn draait met Koller en Radzinski moet hij wachten tot een van die mannen uitvalt. En dan heeft hij bovendien de concurrentie van Youla en Aruna. Ik begrijp dat hij daar niet mee kan leven. We zijn dan ook coöperatief geweest bij zijn transfer. Staan teams als Manchester United tactisch verder dan Anderlecht?Anthuenis: Wat mij tijdens de scouting is opgevallen, is de snelheid waarmee die hele ploeg als blok vooruit en achteruit schuift. Een hoekschop tegen, balrecuperatie, Giggs weg voor een spurt van zestig meter, en op het moment dat hij centert, zijn er al drie of vier mee voorin. Dat heeft evenveel met conditie als met tactische scherpte te maken. Snelheid op een voetbalveld begint bij snelheid in het hoofd. En bij collectief denken. Maar waar je ook werkt, een trainer is maar één radertje in het geheel van een club. Hij komt positief in de belangstelling als het goed gaat, en is kop van Jut als het slecht gaat. De basis van alles is de spelersgroep, dat heb ik in Genk tot in den treuren toe herhaald. Het enthousiasme rond die club, het opbloeien van hun vele nevenactiviteiten, de uitstraling in de regio, dat alles staat of valt met wat de spelers op het veld brengen. Als dat niet meer goed is, zakt de rest ook in mekaar. Mijn boodschap is altijd dezelfde: zorg eerst voor goede spelers, en als je ze hebt, probeer ze dan te houden. Die boodschap geldt ook voor Anderlecht. Hoe beter jullie presteren, met des te meer geld zullen de buitenlandse clubs komen zwaaien.Anthuenis: Daar is iedereen zich van bewust. Uiteraard pleit ik ervoor om de spelers via aantrekkelijke contracten aan ons te binden, maar ik begrijp dat daar een grens aan is. Het bestuur beslist waar die grens ligt. De taak van de technische staf is om zoveel mogelijk alternatieven achter de hand te houden. Ook daarom moet je een ruime kern hebben. Lorenzo Staelens gaat zeker weg.Anthuenis: Wel, dan moeten wij een evenwaardige linksvoetige centrale verdediger hebben. In onze kern zijn spelers die daarvoor in aanmerking komen. Het is niet ondenkbaar dat we Didier Dheedene op die plaats zetten, want op zijn linksachterplaats hebben we met Davy Oyen een alternatief. Dit maar bij wijze van voorbeeld. Een cliché zegt dat de Champions League punten kost in de competitie. Maar dat lijkt voorlopig niet het geval.Anthuenis: Tot nu toe hebben we veeleer voordeel gehad van onze Europese matchen. Ons ritme en ons zelfvertrouwen lagen hoger. In goede omstandigheden is de opeenvolging van woensdag- en weekendmatchen de beste vorm van training. Op voorwaarde dat je niet te veel gekwetsten hebt, en dat de spelers voldoende rust nemen. Jullie probleem is dat Club Brugge voorlopig het maximum heeft, en in de strijd om de titel een behoorlijke voorsprong heeft opgebouwd.Anthuenis: Ik denk dat, net als vorig jaar bij Anderlecht, nu bij Brugge de drang om kampioen te worden in alle geledingen van de vereniging zit. Ze brengen goed voetbal onder hun nieuwe trainer, zijn gretig bezig en hebben een paar sterke troeven op de bank, zoals Jochen Janssen. We zullen tot op het laatst zeer sterk moeten zijn om hen van de titel te houden. Na een topjaar als dit, is het misschien ook voor jou het ideale moment om te vertrekken. Je hebt zelf ervaren hoe snel ze 'Aimé buiten' roepen.Anthuenis: Ik heb mijn carrière altijd op mijn manier proberen uit te bouwen. Elke stap was bewust, en was een eigen beslissing. En hoewel men dat niet zal geloven, heeft het financiële aspect nooit de doorslag gegeven. Ook niet bij mijn overstap van Genk naar Anderlecht. Ik heb in het verleden een paar keer in overleg met de club gezegd: onze samenwerking is goed verlopen, laten we ze in alle vriendschap beëindigen. Maar eerlijk: ik weet op dit moment niet hoe mijn toekomst eruitziet. Zou ik graag naar het buitenland gaan? Mogelijk wel, zij het niet naar landen als Griekenland en Turkije. Ik heb geen zin om een paar stenen tegen mijn hoofd te krijgen. Dat was Leekens. Aan Urbain Braems kwamen ze goud, wierook en mirre aanbieden.Anthuenis: Ik moet geen mirre hebben. Ze vragen mij ook steeds vaker: wil je bondscoach worden? Op dit moment niet, ook omdat ik vind dat Robert Waseige, met wie ik jarenlang goed heb samengewerkt bij Lokeren, de ideale man voor die functie is. In een verdere toekomst? Ik weet het niet. Ik heb geen tijd om het me af te vragen. Heb je wel tijd om te genieten van deze periode, die mogelijk de mooiste van je hele carrière is?Anthuenis: Nee, en dat is bijzonder jammer. Alles raast voorbij met een onwaarschijnlijke vaart. Als het slecht gaat, is die snelle opeenvolging van wedstrijden een zegen. Maar als het goed gaat, heb je de tijd niet om eens achterover te zitten en te genieten. Dat is het enige wat ik aan deze periode betreur. Want het volstaat dat we de komende twee weken tegen Lazio, Club Brugge en Real Madrid slechte resultaten boeken, en het is afgelopen met alle lof. Dan is het weer 'Aimé buiten'. Op dat punt maak ik me weinig illusies. Ik vrees dat je in deze job snel oud wordt. En in de onze dan.Koen Meulenaere