INFO : De auteur is gewezen redacteur van Knack.
...

INFO : De auteur is gewezen redacteur van Knack.Alle Vlamingen samen zijn de grootste aandeelhouder van een investeringsmaatschappij gespecialiseerd in private equity. Die rijkdom is onbekend, weinig Vlamingen weten dat een financiële instelling hun geld in niet-beursgenoteerde bedrijven steekt om na de nodige groei de participatie met winst te verkopen. Is dat verplicht aandeelhouderschap, via belastinggeld, interessant? Nee. Heeft de Vlaamse belastingbetaler er als gedwongen speculant financieel iets aan? Ook nee. Nochtans, het gaat niet om weinig geld. De GIMV, daarover gaat het, is intrinsiek zo'n miljard euro waard. En nu blijkt dat de beurs zo verlekkerd is op Telenet, waarin de maatschappij een participatie heeft, is ze in werkelijkheid nog veel meer waard. De GIMV zit op een berg geld, waarvan ze niet goed weet wat ermee gedaan. Dat kan van haar grootste aandeelhouder, de Vlaamse overheid, niet worden gezegd. Zelfs de simpele zorgverzekering blijkt nu al moeilijk betaalbaar. Ooit heette die GIMV, met geboortedatum in 1980, Gewestelijke Investeringsmaatschappij voor Vlaanderen. Een investeringsmaatschappij van de overheid dus... in de toenmalige filosofie: als het privé-kapitaal in gebreke blijft doen wij het zelf. Een werkgelegenheidsmaatregel als het ware. En die gewestelijke maatschappij heeft zich behoorlijk van haar taak gekweten. Zij kon Barco redden, hielp een hele reeks kmo's vooruit, deed het redelijk in Limburg... maar schoof daar ook uit. Meteen het einde van de Gewestelijke Investeringsmaatschappij. Dat kwam velen goed uit, want tegen het einde van de jaren negentig was alles wat geprivatiseerd kon worden geprivatiseerd. Alleen linkse fossielen waagden het nog over economisch overheidsinitiatief te fluisteren. Eric Van Rompuy, de voormalige christen-democratische minister van Economie bracht de openbare investeringsmaatschappij naar de beurs: de overheid verkocht 30 procent van haar bezit. Het hek was van de dam. De GIMV hield meer rekening met de beursspeculanten dan met het Vlaamse economische belang. Zij investeerde intussen al evenveel in het buitenland als in Vlaanderen. Vlaamse bedrijven zaten blijkbaar niet langer om kapitaal verlegen. Voor zo'n toestand is er maar één oplossing. Vlaanderen liet de GIMV haar gang gaan. De 70-procentdeelname werd verkocht, de belastingbetaler deed er zijn voordeel mee - er kan beleid worden gevoerd met dat geld. Helaas, de Vlaamse overheid twijfelde te lang en tegen dat de verkoopbeslissing viel, was de beurs in elkaar gezakt. Wachten nu op betere tijden. Het Vlaams parlement kan niet verdacht worden van grote zorg voor het financiële kroonjuweel. Er valt meer over de GIMV te lezen op de beursbladzijden van de kranten dan in de parlementaire documenten. Minister van Financiën Dirk Van Mechelen (VLD) zei onlangs dat de Vlaamse regering een traject heeft uitgestippeld voor de GIMV. Niemand die weet wat dat zou zijn. Als het manoeuvre van deze lente onderdeel is van dat traject, hoeft niemand nog te klagen over de grote zakelijkheid van de ploeg-Leterme. De GIMV verkocht, in een volgens beurslui lachwekkende procedure, 30 procent GIMV aan institutionele beleggers. Onder de boekwaarde. En alsof dat verlies van mei niet volstaat, blijkt nu met de beursgang van Telenet dat de boekwaarde in werkelijkheid hoger is. Kortom: Vlaanderen verkocht 30 procent GIMV voor 223 miljoen euro, het pakket is 100 miljoen euro meer waard. Deminor komt voor minder de kleine aandeelhouder te hulp. Minister Van Mechelen verdedigt zich: 'Ik ben geen speculant'. De kopers, die dat wel zijn, wrijven zich in de handen. De Vlaamse belastingbetalers verliezen 100 miljoen euro op hun gedwongen aandeelhouderschap. De septemberverklaring zegt niets over financiële avonturen van de Vlaamse regering. Proper opkuisen, zou hebben volstaan. Guido Despiegelaere