Zelden is er in België met zoveel gretigheid uitgekeken naar het tweede Gand-Slamtoernooi van het jaar. Eén oorzaak maar: het schitterende seizoenbegin van het gouden duo Kim Clijsters/Justine Henin-Hardenne dat doet dromen van een ultieme bekroning in Parijs. Al van bij de start van 2003 waren er de prima resultaten van het paar in Melbourne en de Australian Open. Justine Henin zorgde voor dé match van het toernooi door in de achtste finale Lindsay Davenport, na een marathonpartij in de verzengende hitte, met 9/7 uit te schakelen in de derde set. In de halve finale strandde Henin, lichtjes uitgeblust, tegen Venus Williams. Kim Clijsters, met al de winst in Sydney op zak, was op weg naar haar eerste finale down under, tot Serena Williams - 1/5 achter in de slotset - met een alles-of-niets-offensief uitpakte dat wonderwel slaagde.
...

Zelden is er in België met zoveel gretigheid uitgekeken naar het tweede Gand-Slamtoernooi van het jaar. Eén oorzaak maar: het schitterende seizoenbegin van het gouden duo Kim Clijsters/Justine Henin-Hardenne dat doet dromen van een ultieme bekroning in Parijs. Al van bij de start van 2003 waren er de prima resultaten van het paar in Melbourne en de Australian Open. Justine Henin zorgde voor dé match van het toernooi door in de achtste finale Lindsay Davenport, na een marathonpartij in de verzengende hitte, met 9/7 uit te schakelen in de derde set. In de halve finale strandde Henin, lichtjes uitgeblust, tegen Venus Williams. Kim Clijsters, met al de winst in Sydney op zak, was op weg naar haar eerste finale down under, tot Serena Williams - 1/5 achter in de slotset - met een alles-of-niets-offensief uitpakte dat wonderwel slaagde. Na Melbourne haalden the Belgian marvels de voet niet van het gaspedaal. Kim Clijsters speelde nog finales in Antwerpen, Scottsdale en Berlijn en won het toptoernooi van Indian Wells. In Berlijn klopte ze voor het eerst Jennifer Capriati zodat ze in de toptien van de wereld iedereen minstens al één keer geklopt heeft. Justine Henin-Hardenne deed niet onder voor de viervoudige sportvrouw van het jaar. Henin was de sterkste in het hardcourt-toernooi van Dubai en bleef ongeslagen op het gravel van Charleston en Berlijn. 's Werelds nummer één Serena Williams, Capriati, Amélie Mauresmo (nooit eerder geklopt) en Clijsters waren haar belangrijkste slachtoffers. Zowel Clijsters als Henin hebben de voorbije maanden veel vooruitgang geboekt. Lindsay Davenport en Jennifer Capriati, twee voormalige nummers één die recent tegen Clijsters onderuit gingen, leggen uit waarom. Capriati na haar op het nippertje verloren match tegen Clijsters in Berlijn: 'Kim is een pak regelmatiger geworden. Vroeger maakte ze nogal veel fouten, was ze wisselvalliger. Nu is de foutenlast drastisch verminderd. Ze heeft altijd al goed bewogen op de baan, maar nu doet ze dat nog beter. Ze is ook fysiek duidelijk sterker geworden. En tactisch is ze er ook op vooruit -gegaan. Ze speelt verstandig tennis, weet wat ze met de bal moet doen. Centraal spelen, doet ze nog nauwelijks.'Lindsay Davenport, in maart verliezend finaliste tegen Clijsters in Indian Wells: 'Ik zeg al maanden dat Kim Clijsters de meeste vooruitgang geboekt heeft van alle topspeelsters. Zodra je titels begint te winnen, zit je boordevol vertrouwen en dat zie je aan Kim. Ze heeft de overstap van underdog naar favoriet op de baan erg goed verteerd. Atletischer, verstandiger, van begin tot einde geconcentreerd, voeg dat allemaal ook maar aan het lijstje toe.'Kim Clijsters, opgerukt naar de tweede plaats op de wereldranglijst ondertussen waar ze haasje-over speelt met Venus Williams, kan alleen maar beamen: 'Ik heb inderdaad meer regelmaat in mijn spel kunnen leggen. Ik kan nu een hele wedstrijd een hoog niveau volhouden. Na verliespunten laat ik het hoofd niet hangen, ben ik snel weer bij de les. Ik panikeer alvast niet meer. Vroeger, als ik in het verlies stond, probeerde ik te veel van alles overhaast uit om terug te komen in de partij. Nu besef ik dat ik niet te veel mag willen, dat ik de tegenstander de fout moet laten maken. Ik voel dat ik de voorbije maanden veel geleerd heb op het circuit en dat ik meer volwassen ben. Ik kom tegenwoordig op de baan met de idee dat ik meer ervaring heb dan mijn tegenstanders. Vroeger had ik tegen de toppers nog te veel respect. Tegen de andere topspeelsters, pak maar de Williamsen, is het belangrijk om te tonen dat je vecht, dat je hongerig bent, dat je elke bal wilt halen. Ik maak natuurlijk nog wel fouten, maar dat heeft ook veel te maken met het moderne tennis bij de vrouwen. De huidige topgeneratie slaat harder, neemt meer risico's dan de vorige met bijvoorbeeld Martina Hingis, Conchita Martinez en Aranxta Sanchez-Vicario. Ik voel ook dat ik op het einde van de set, van een match, mijn niveau nog wat verder kan optrekken. Op de Masters tegen Serena Williams was dat zo, in Indian Wells tegen Davenport ook. In Berlijn was het misschien wat minder. Tegen Capriati had ik het moeilijk om uit te maken, tegen Justine lukte dat net niet. Zij is volgens mij de beste gravelspeelster van de wereld.'Over de gravelkwaliteiten van Justine Henin-Hardenne kan Lindsay Davenport goed meepraten. Toen Henin voor het eerst naar Roland Garros kwam bij de profs in 1999 strandde ze op één opslagspel van sensationele winst tegen de Amerikaanse. In januari jongstleden kon Henin Davenport voor het eerst in zes matchen verslaan. Davenport kan de evolutie van Henin goed inschatten. De parallel met Clijsters valt meteen op: 'Justine speelt met veel meer regelmaat dan in het verleden. Ze komt nu, op het einde van matchen, voor de dag met shots die ze vroeger niet kon of durfde slaan. Ze gaat ook niet meer voor de directe winner, voor de snelle poging tot winst langs de lijn, ze bouwt excellent op. We noemen dat in ons jargon percentage tennis. Justine heeft ook duidelijk vorderingen gemaakt met haar opslag, vooral die tweede bal is soms te goed en de manier waarop ze haar slagen afwisselt, de manier waarop ze haar backhand slice zo laag kan houden, is indrukwekkend. Maar vraag me niet om haar te vergelijken met de andere toppers. En of ze de kwaliteiten heeft om regelmatig bijvoorbeeld de Williamsen te verslaan. Daar spreek ik me niet over uit.' Serena Williams zag alvast haar reeks van 23 overwinningen op rij in 2003 afgebroken door de Waalse. Op de groene gravelbaan van Charleston won Henin de finale tegen 's werelds nummer één met 6/3 en 6/4. Uiteraard haalde Williams als eerste excuus een mindere dag aan en vertelde ze, dat als ze in topvorm is, niemand haar kan kloppen. Maar ze had ook veel respect en waardering voor Henin: 'Tegen Justine is de overwinning nooit vanzelfsprekend. Ze is een enorme vechter. Ze is altijd al goed op gravel geweest en varieert geweldig goed. Ze is ook fysiek erg sterk. Ze werkt daar hard aan, ze trekt naar de fitness, je merkt duidelijk de evolutie. Ze komt ook op de baan met een goed plan. Mijn nederlagen tegen Kim Clijsters in Los Angeles en Justine in Charleston scherpen alvast mijn motivatie aan voor Roland Garros. Maar Venus zei niet voor niets in Melbourne dat Justine de capaciteiten heeft om een Grand-Slamtoernooi te winnen.'Justine Henin blijft kalm onder de lof van haar sterkste tegenstandsters. Zegt ze: 'Ik heb in een jaar tijd veel vorderingen gemaakt. Ik ben om te beginnen fysiek veel sterker geworden. De trainingen met een specialist als Pat Etcheberry in Florida hebben me zeker geholpen. In de finale in Charleston heeft mijn betere benenwerk me in de match geholpen toen ik 3/0 achter stond. Ik ga er niet van uit dat ik elke keer Serena kan kloppen, gravel biedt daarvoor mijn beste kans omdat de kracht een beetje minder doorslaggevend is, maar ik heb bewezen dat het dus mogelijk is. Dat ook het nummer één gefrustreerd kan raken en veel missers kan slaan. Na haar nederlaag in Charleston zal ze natuurlijk wel dubbel gemotiveerd zijn. Ik denk wel dat ik tactisch een pak vooruitgang geboekt heb. Ik geef niemand makkelijke punten, ben echt agressief geworden van meet af aan. Veel speelsters hebben het ook lastig met mijn variatie van hard en zacht en vlak en bewerkt. Maar vooral ook mentaal zit het beter nu. Tegen Serena heb ik mentaal geknokt om in de match te komen. Tegen Kim Clijsters in Berlijn, na drie nederlagen op rij toch, ben ik ook blijven doorgaan toen ik matchballen tegen had. Geluk speelt ook een rol, maar ik ben tot en met gefocust, de verkramping is wat weg, alhoewel ik nog wel behoorlijk zenuwachtig kan zijn. En of ik nu favoriet ben voor Parijs? Ik vertrek zonder bepaalde verwachtingen. Vorig jaar had ik Berlijn gewonnen en finale gespeeld in Rome, en toen werd ik ziek en was het afgelopen voor het eigenlijk allemaal begon. Roland Garros is uiteraard een doel, maar te veel focussen wil ik niet. Match per match, en als ik veel wedstrijden win, dan gaat mijn ranking weer wat omhoog, en dat is het belangrijkste.'Kim Clijsters en Justine Henin-Hardenne gaat het momenteel voor de wind, onze beste mannelijke tennisser Xavier Malisse heeft tegenwoordig de wind flink tegen. Malisse begon nochtans degelijk aan het seizoen met een plaats in de derde ronde van de Australian Open. Maar van dan af begon de ellende. De West-Vlaming, topdertig toch, liet een kleine ingreep aan z'n hart uitvoeren om van onschuldige, maar wel vervelende hartritmestoornissen verlost te worden. Op de baan liep het voor geen meter meer. In de tien evenementen waar Malisse tussen Melbourne en Roland Garros aan de start verscheen, won hij maar drie wedstrijden, één dan nog door opgave van z'n tegenstander. De gevolgen bleven niet uit. Malisse bedankte na een samenwerking van niet eens een jaar zijn trainer Craig Cardon en gaat de belangrijke periode van Parijs en Londen in met Davis-Cupcoach Steven Martens als interim-begeleider. Martens kreeg een paar keer een telefoontje van Malisse met de vraag om hem te coachen en vond het zijn taak om in te vallen. Martens, die eerder gedurende jaren Sabine Appelmans begeleidde, begon aan zijn taak in Hamburg en trekt indien nodig op met Malisse tot na Wimbledon. Hij ziet de situatie niet al te somber in: 'Xavier had zich ernstig, heel ernstig op het nieuwe seizoen voorbereid. Hij wou echt nog beter doen dan vorig jaar. Misschien heeft hij wel wat te veel gedaan. Na Australië is hij beetje bij beetje in een negatieve spiraal terechtgekomen. Hij heeft een paar partijen verloren waar hij matchpunten had en stilaan is hij zijn vertrouwen kwijtgeraakt. Hij gaat op de cruciale momenten in de matchen niet meer voluit, hij houdt in, z'n gevreesde forehand komt er niet meer uit en zo kan je geen matchen winnen. Ik denk niet dat hij zich echt zorgen maakt over zijn hart, hij praat er toch niet over, maar in het onderbewuste speelt dat misschien wel wat mee, is het hoofd niet vrij genoeg. Nu komt er natuurlijk ook de druk bij van de puntenmassa die hij moet verdedigen. Vorig jaar was Xavier achtste finalist in Parijs en halve in Wimbledon. Dat Xavier wat zal wegzakken, is goed mogelijk, maar echt diep zal hij mijns inziens toch niet vallen. De ommekeer kan overigens snel komen. Een goede loting hier en daar kan helpen, een paar goede resultaten en je bent weer vertrokken.' Martens' woorden waren nog niet koud of Malisse boekte in Hamburg nog eens winst die kon tellen tegen de Spaanse gravelspecialist Alex Corretja. In tegenstelling tot Corretja zal Xavier Malisse straks in het dikke programmaboek van Roland Garros niet bij de topfavorieten genoteerd staan. Traditioneel zullen de spelers uit Zuid-Amerika en Spanje wel de stipnoteringen krijgen. Spanje levert titelverdediger Albert Cos-ta en nog eens dertien andere recht- streeks geplaatsten. Meer nog dan aan de voorlopig vrij onopvallende Costa worden dit jaar kansen toegedicht aan Juan Carlos Ferrero, al winnaar in Monte Carlo en Valencia, en Carlos Moya, ex-winnaar in Parijs en dit jaar de beste in Barcelona. Argentinië start ook al zeker met tien mannen. Onder hen David Nalbandian, de verliezende finalist van Wimbledon en momenteel als twaalfde op de wereldranglijst de hoogst gerangschikte. De Argentijnen, met ook Guillermo Coria, Fernando Gonzalez en Augustin Calleri in de topdertig maken er een erezaak van om de opvolger te worden van Guillermo Vilas. Vilas was de baanbreker voor het tennis in zijn land, bij uitbreiding Zuid-Amerika. Vilas won in 1977 zowel Roland Garros als de US Open en was later ook nog twee keer de beste in Australië. Voorlopig nog vrij discreet, maar straks allicht weer prominent aan de Porte d' Auteuil, Gustavo Kuerten, de Braziliaanse drievoudige winnaar die nog een handvol landgenoten in zijn zog meesleurt. En wie nog even vermelden? Andre Agassi uiteraard, een misschien nog één keer stuiptrekkende Yevgeny Kafenikov en ook Lleyton Hewitt. Al lijkt gravel niet zijn meest geliefde ondergrond. De man die nog één keer in het volle daglicht zal staan in Parijs is Michael Chang. Chang houdt straks na de US Open en een profcarrière van zeventien jaar op met tennissen en is bezig aan een uitgebreide afscheidstournee. Chang is uit de tophonderd gezakt en moest een uitnodiging krijgen om te spelen in Parijs. De diepgelovige Chang zette in 1989 de tenniswereld danig op zijn kop. In de achtste finales op Roland Garros pakte hij, hevig geplaagd door krampen, in de vijfde set tegen Ivan Lendl plots uit met een onderhandse opslag. Lendl wist niet waar hij het had en verloor de partij. Chang stoomde door naar de finale en klopte daar, ook al na een uitputtende vijfsetter, Stefan Edberg. Chang werd, zeventien jaar en drie maanden oud, de jongste winnaar van een Grand-Slamtoernooi ooit. In de voorbije jaren won Chang 34 toernooien en rukte hij op naar de tweede plaats op de wereld-ranglijst. Nu het Parijse afscheid nadert, blikt Chang terug op 1989, het tennis van toen en nu: 'Ik heb de match tegen Lendl nog een paar keer op video bekeken. Ook nu weet ik nog altijd niet hoe ik erdoor gesparteld ben. Ik zeg altijd dat de wegen van God ondoorgrondelijk zijn. Nu nog denk ik dat de Heer wou dat ik het toernooi zou winnen. Er was de situatie met Tien-an-men en de verdrukking van het Chinese volk. Ik denk dat God wou dat ik het Chinese volk afleiding en vreugde zou brengen. Het was Gods wil.''Ik heb Roland Garros één keer gewonnen en heb één keer de finale verloren. Ik vind het nog altijd de meest uitputtende, meest veeleisende van alle Grand-Slamtoernooien. Zeven wedstrijden, winnen in vijf sets vaak, de weersomstandigheden die verschillen en die de baan loodzwaar kunnen maken. Nergens moet je meer uithoudingsvermogen en wilskracht hebben. Pure kracht komt op de derde plaats. Ik denk niet dat iemand die alleen maar keihard de bal raakt in Parijs kan triomferen.''Ik kijk wel uit naar mijn laatste Roland Garros. Een onderdeel van mijn afscheidstournee is daadwerkelijk afscheid nemen van de mensen, hen bedanken. Ik wil applaudisseren voor het publiek, ik wil de rollen voor de laatste keer eens omdraaien. Het zal misschien wel emotioneel zijn, mijn stem is al 'n paar keer gebroken toen ik de mensen bedankte. Ik zie wel wat het wordt straks.'Dirk GerloClijsters: 'Justine is volgens mij de beste gravelspeelster ter wereld.'