Toen Lonnie Smith tegen het einde van de jaren zestig een memorabele reeks platen opnam voor Blue Note, was de Hammond B3 al serieus op zijn retour. Helemaal verdwijnen zou dat kreune...

Toen Lonnie Smith tegen het einde van de jaren zestig een memorabele reeks platen opnam voor Blue Note, was de Hammond B3 al serieus op zijn retour. Helemaal verdwijnen zou dat kreunende elektrische orgel nooit. En Smith evenmin. De organist tooide zich met sikhtulband en l ange baard, liet zich om niet nader genoemde redenen ' doctor' noemen en stortte zich op het lesgeven. Vijf jaar geleden maakte hij een overtuigende comeback bij zijn oude label. Met Breathe levert de energieke zeventiger misschien wel de beste plaat van zijn carrière af. Het is grotendeels de registratie van een opwindend clubconcert in de New Yorkse Jazz Standard van zijn vaste trio, aangevuld met blazerssectie en een gastrol voor zangeres Alicia Olatuja. Het toefje op de taart is twee studio-opnames waarop punkicoon Iggy Pop zich ontpopt tot een erg aanstekelijke jazzcrooner. Vet!