In De Standaard verschijnt sinds begin maart een fotoreeks onder de kop: "Stoelendans". Fotograaf Frédéric Raevens heeft de bekendste Belgische politici gefotografeerd op hun favoriete stoel. Dat idee op zich is nogal banaal maar ach, beter een kwart pagina gevuld met een mooie foto, dan met een commentaar van Dirk Achten.
...

In De Standaard verschijnt sinds begin maart een fotoreeks onder de kop: "Stoelendans". Fotograaf Frédéric Raevens heeft de bekendste Belgische politici gefotografeerd op hun favoriete stoel. Dat idee op zich is nogal banaal maar ach, beter een kwart pagina gevuld met een mooie foto, dan met een commentaar van Dirk Achten. Veel stoel hebben wij trouwens nog niet gezien. Onder Miet Smet: niets. Lag dat aan te veel Miet of aan te weinig stoel, geen idee. Benieuwd of Wilfried Martens binnenkort niet op dezelfde zal blijken te zitten. Onder da joenk: zeven vreemde poten waarvan niet eens duidelijk was of ze tot de stoel behoorden. Wel duidelijk was dat Verwilghen er zat aan te zagen. Wij herinneren ons ook PRL-fractieleider Didier Reynders, die poseerde voor het stadhuis van Luik. Tenminste, dat lazen wij in het bijschrift. Want de achtergrond achter Reynders was, zoals bij al zijn collega's, volledig wit. En als er één kleur is waarmee het stadhuis van Luik niet te associëren valt, dan wel wit. Dat we weinig stoel zien, doet niets terzake, die fotoreeks bevat prachtige beelden. Vóór ons in het kantoor van onze chef-Wetstraat, van waaruit wij deze woorden schrijven, hangt de absolute nummer één fraai ingelijst aan de wand: Joëlle Milquet. Niet op een stoel, maar op haar bed! In kleermakerszit. Heren, hiervoor zijn geen woorden meer. Wij hebben vandaag onze domicilie opgezegd, en hebben ons als Franstalige laten inschrijven in het bevolkingsregister van een van de negentien. Dit alles teneinde op 13 juni onze stem te kunnen uitbrengen op deze vrouw, voor wie iedere man met genoegen de helft van zijn ribbenkast afstaat. En wat zegt deze godin? "Ik doe alles in mijn bed. Lezen, dossiers instuderen, muziek beluisteren, telefoneren..." De rest is verborgen achter drie onweerstaanbare puntjes, die een geheim versluieren waarnaar wij slechts kunnen gissen. Wellicht staan ze voor: voorzitster van de PSC worden, en interviews geven aan cheffen-Wetstraat van Nederlandstalige nieuwsmagazines. Er hangt hier overigens een vreemd wolkje parfum, in dit kantoor. Dat brengt ons bij het echte thema van deze week. In het bureau van onze chef-Wetstraat hangt niet alleen een foto van Milquet, er staan ook een paar gloednieuwe en hooglijk verontrustende fitnesstuigen. Sinds onze chef-Wetstraat hoofdredacteur is geworden, heeft zich een vreemde verandering in hem voltrokken. Want wat niemand van ons voor mogelijk hield, gebeurde: Van Cauwelaert schijnt dat te menen, met zijn nieuwe functie. In onze geest was dit een vermakelijke entracte, waar we vooral niet mochten intuinen. Op een mooie dag zou onze uitgever de vergadering binnenstappen, toegeven dat het allemaal om te lachen was geweest, en daarna plechtig verkondigen: "Heren, uw nieuwe hoofdredacteur is... de chef-boeken !" Of Paul Goossens. Op hem tipten ook velen. Maar het duurt wat te lang om zo'n typisch lolletje van Roeselare te zijn. Hebben wij al verteld dat er een prikklok hangt in de gang? En dat wij op de vergadering Latijn moeten spreken? Er is meer. Van Cauwelaert volgt nu ook cursussen bedrijfsleiding en, opgelet voor de hartlijders onder u, human resources management. En een tijdje geleden kwam hij aanzetten met een dossier "Sportmedische begeleiding van hoger kaderpersoneel en lagere bedienden". Terwijl wij bevreesd zaten af te wachten wat dit weer te betekenen had, stapte een brigade verpleegsters en paramedici binnen, die elk van ons aan een medisch en psychofysisch onderzoek onderwierpen. Wij moesten in pijpjes blazen tot we purper uitsloegen, bloeddrukken en reactievermogens werden genadeloos genoteerd, er werd gepeild naar de hartslag in rust en de hartslag na zware inspanning (driemaal door benen buigen), gezichts- en gehoorscapaciteit werden getest... kortom, alles wat een gezond mens van een ongezonde redacteur onderscheidt. Om te voorkomen dat wij ons tegen deze procedure zouden verzetten, had onze chef-Wetstraat zijn beruchte stapeltje reeds door hem gehandtekende C4-formulieren opzichtig op een hoek van de tafel gelegd. Wij ondergingen dus gelaten ons lot. Op één incident na, toen een verpleegster al te intieme onderzoeksdaden probeerde te verrichten bij onze chef-economie (iets met zijn sigaar). Zij werd met een gebroken kaaksbeen afgevoerd. Voor de rest protesteerde niemand. Ook niet toen onze chef-Wetstraat persoonlijk kwam kijken of onze gebitten wel door de beugel konden. Of beter gezegd: niet door de beugel moesten. "Gezonde tanden, gezonde geest", sprak Van Cauwelaert wijs, alvorens voor vier van ons een afspraak bij de tandarts vast te leggen. En voor twee ineens bij de orthodontist. Toen een week later de resultaten van al die testen, misschien met een licht gebrek aan respect voor het medisch geheim, aan het prikbord werden uitgehangen, bleken er twee collega's seropositief, bij één waren de longen uit zijn lijf verdwenen, een ander had suikerziekte. Allemaal kampten we met een tekort aan ijzer en een teveel aan schimmels. En één redacteur die vaak in het wielermilieu vertoeft, vertoonde een hematocrietwaarde van achtenzeventig procent. Zelfs een met epo volgespoten Festinacoureur blijft net onder de vijftig. Samengevat: wat dit onderzoek aan het licht bracht was niet alleen verschrikkelijk, maar voor de continuïteit op de redactie ronduit alarmerend. Van Cauwelaert, met de zelfverzekerdheid die hem in al die managerstrainingen is bijgebracht, nam de maatregelen die zich opdrongen. Op basis van de nieuwe parameters herschikte hij allereerst de weddeschalen, en schreef daarna voor ieder een persoonlijk trainings- en revalidatieschema voor. Plus een aangepast dieet.Sindsdien hebben wij, na het ochtendgebed, een uur verplichte gymnastiek in de polyvalente zaal van het souterrain. Onze chef-Wetstraat zit vanop een balkonnetje toe te kijken, en geeft het ritme aan. Tevens de nieuwe ideologische lijn van ons blad: "Links, links, links rechts, één twee."Koen Meulenaere