Wetenschappelijk onderzoek wees uit dat in 1996 in de stad Hasselt bij 37,5 procent van de sterfgevallen gebruik werd gemaakt van "medische handelwijzen die mede het bespoedigen van het levenseinde tot doel hadden". In respectievelijk 17 en 16 procent van de gevallen ging het om het stopzetten (of niet starten) van een behandeling, en om het opdrijven van de pijnbestrijding. Bijna 5 procent betrof het "voorschrijven, verstrekken of toedienen van een levensbeëindigend middel, al...

Wetenschappelijk onderzoek wees uit dat in 1996 in de stad Hasselt bij 37,5 procent van de sterfgevallen gebruik werd gemaakt van "medische handelwijzen die mede het bespoedigen van het levenseinde tot doel hadden". In respectievelijk 17 en 16 procent van de gevallen ging het om het stopzetten (of niet starten) van een behandeling, en om het opdrijven van de pijnbestrijding. Bijna 5 procent betrof het "voorschrijven, verstrekken of toedienen van een levensbeëindigend middel, al dan niet op verzoek van de patiënt". Voor mensen wier mening niet gevraagd kan worden, zoals zuigelingen, dementen of comapatiënten, stelt zich heel scherp de vraag naar hun rechten. "We zouden een grote stap vooruit zetten, mochten artsen regelmatig met hun patiënten over zulke problemen praten, zodat een arts, bij wijze van spreken, kan voorspellen wat zijn patiënt gewenst zou hebben", meent huisarts Marc Cosyns, medewerker van de Vakgroep Huisartsgeneeskunde van de Universiteit Gent. "Alle gezondheidswerkers zouden het als hun plicht moeten beschouwen om deze kwesties met hun patiënten te bespreken. Ze hebben natuurlijk het recht een behandeling te weigeren, zoals nu met abortus het geval is. Maar ze hebben wel de plicht om zo'n patiënt door te verwijzen." De Wereldgezondheidsorganisatie promootte het recht op waardig sterven al in 1994, maar ons land heeft nog geen concrete stappen gezet om dat wettelijk te implementeren. "Als de behandeling van een comapatiënt zinloos is geworden en wordt stopgezet, vereist dat niet de toestemming van de patiënt", stelt professor Herman Nys van het Centrum voor Biomedische Ethiek en Recht van de KU Leuven. "Het opdrijven van de pijnbestrijding kan in principe niet zonder toestemming van de betrokkene: niet iedereen wenst bewusteloos te sterven. Voor actieve euthanasie ligt het moeilijker: dat is geen gewoon medisch handelen. De wetsvoorstellen van Marcel Colla en Hubert Brouns gaan er niet op in." De zaak ligt gevoelig. "De toestemming van een patiënt volstaat niet om het wettelijk verbod op elke vorm van opzettelijke levensbeëindiging te omzeilen", benadrukt advocaat Tom Balthazar van de Vakgroep Medisch Recht van de Universiteit Gent. "Er zou wel een wettelijke basis gelegd kunnen worden voor het levenstestament, waarin mensen zelf bepalen welk lijden ze bereid zijn te aanvaarden. Het Adviescomité voor Bio-ethiek worstelt momenteel met talloze vragen ter voorbereiding van zo'n stap."