Drukke dagen vorige week voor Paul Goossens, onze chef-Europa. Vooral met de boerenbetoging in Brussel, waarbij al wat aan Europa deed denken vogelvrij was verklaard. Ons redactiekantoor, helaas, bevond zich op het parcours dat de betogende boeren hadden uitgekozen. Wij schrijven met opzet "bevond", want het bevindt er zich nu niet meer. Of hoogstens gedeeltelijk.
...

Drukke dagen vorige week voor Paul Goossens, onze chef-Europa. Vooral met de boerenbetoging in Brussel, waarbij al wat aan Europa deed denken vogelvrij was verklaard. Ons redactiekantoor, helaas, bevond zich op het parcours dat de betogende boeren hadden uitgekozen. Wij schrijven met opzet "bevond", want het bevindt er zich nu niet meer. Of hoogstens gedeeltelijk. Als er betoogd wordt, voelt onze chef-Europa oude demonen wakker worden. Wist u dat hij ooit bij de norbertijnen is binnengegaan om een mars op het Vaticaan te organiseren? Zijn rol in Leuven-Vlaams en het verjagen van de Walen, herinnert iedereen zich. Als hoofdredacteur van De Morgen was hij de bezielende kracht achter een paar gigantische rakettenbetogingen. Die onrechtstreeks het einde van zijn krant betekenden. En twee jaar geleden stond hij aan het Noordstation om alle driehonderdduizend deelnemers aan de Witte Mars persoonlijk te verwelkomen, hun plaats in de stoet te wijzen, en tevens te interviewen voor de Christen Democratische Omroep. Het hoeft dus niemand te verwonderen dat Goossens vorige week niet te houden was. Vooral omdat hij het in zijn hoofd had gehaald de boeren met de neus op hun ongelijk te drukken, en de manifestatie om te buigen in een optocht pro Europese Unie. En pro een verplicht aantal bladzijden over de Europese problematiek, in nieuwsmagazines. Goossens had gedacht aan vierentwintig. En grotere foto's. Om die eisen kracht bij te zetten, had hij ons statige gebouw volgehangen met Europese vlaggen. Laserstralen projecteerden de beeltenissen van Robert Schuman, Jean Monnet en Wilfried Martens op onze gevel, uit de luidsprekers galmde Beethoven, en op het dak wapperde een spandoek: "Europa één." Op straat kwam de stoom uit oren en neusgaten van Italiaanse, Franse en Duitse boeren, die op zoek waren naar een provocatie om eindelijk te kunnen overgaan tot de baldadigheden waarvoor ze gekomen waren. Die provocaties vonden ze in overvloed op nummer 153. Zeggen dat wij vooraf van de politie bevel hadden gekregen alles te verwijderen wat de betogers kon enerveren. Goossens had met die brief gelachen, en was nog tien Europese vlaggen gaan bij kopen. Plus een twintig vierkante meter grote wereldkaart, waarop de Europese Unie stond gearceerd tot een eind voorbij de Bosporus.Een chronologisch overzicht nu. Het eerste gejoel weerklonk om halftien, om twee over halftien vlogen de eerste stenen door onze ruiten, om vijf over halftien stonden de derde en de vierde verdieping in brand, om zeven over halftien werd een deel van het dak door een brisantbom aan stukken gereten, en om negen over halftien werd maarschalk Montgomery van zijn sokkel getrokken, zodat een bataljon Normandische pikdorsers de aanval kon inzetten. Claudia, onze wat speelse receptioniste, lag bewusteloos tussen de ruikers bloemen, waarmee de meer romantische redacteurs haar dagelijks, en overigens tevergeefs, overladen. Om tien over halftien, zwaaide op de eerste verdieping de dubbele deur open, en stapte Paul Goossens, getooid in een blauwe jas met gele sterren, het balkon op. Hij overschouwde vergenoegd de drukte op de begane grond, greep de microfoon, en bulderde door een geluidsinstallatie van rond de vierhonderdduizend watt: "BOEREN!!" Men zou niet verwachten dat landbouwers zich hierdoor beledigd voelen, maar dat was wel degelijk het geval. Goossens werd bekogeld met een voorraad tomaten, prei, andijvie, selder, eieren, kalfslevers, varkensnieren, uien en schorseneren, die hem tot ver in de volgende eeuw van een gezonde en stevige voeding moet voorzien. Maar terwijl wij hem smeekten om terug binnen te komen, of in elk geval de balkondeuren achter zich te sluiten, bleef onze chef-Europa pal overeind staan, en schold de betogers de huid vol."Ondankbaar stelletje egoïsten", raasde Goossens die, zoals gebruikelijk in de Europese instellingen, een equipe van twaalf simultaanvertalers had ingehuurd. Zodat ook de meest taalvreemde Tiroler goed begreep waarvoor hij werd uitgemaakt. "Gij galgenaas dat het land vertinkelt en verteutert, verwispelt en verkneutert", tierde Goossens. Waardoor meteen duidelijk werd wie de vele Gezellebundels en -hommages, die ons sinds het artikel van Benno Barnard door verontwaardigde lezers worden toegezonden, mee naar huis had genomen. "Gij pijpt en fliereflijpt, gij wappert en gij kappert", daverde het over de Tervurenlaan, waar de razernij nooit geziene hoogten bereikte. Wat mede veroorzaakt werd door de Gezelle-onkundigheid van de tolken, die niet wisten hoe ze een en ander correct moesten omzetten. Probeer maar een keer "gij pijpt en fliereflijpt" in het Italiaans te vertalen. Dat neemt zo'n boer uit Asturië niet. Maar Goossens ramde door, plaatste Sicco Mansholt op één lijn met Aristoteles en Rousseau, prees het nieuwe Europese landbouwbeleid als de grootste bestuurlijke verwezenlijking sinds de Romeinen, en hield vol dat alleen de luiheid en het gebrek aan stielkennis van de Europese boer, een maximale benutting van Moeder Natuur in de weg stond. Beneden brachten ze een raketlanceerder in stelling. En uit een zwaar beveiligde Spaanse kamion werd een kolossale stier losgelaten, die men al vijf dagen lang elektrische schokken op de geslachtsorganen had toegediend. De dreun waarmee dat beest tegen onze voorgevel aanbeukte, was zo hevig dat vijfde, vierde en derde verdieping zich plotseling de tweede verdieping mochten noemen. Bovendien had een onvoorzichtige Fries met zijn tractor de bedrading van de haut-parleur stuk gereden, zodat Goossens niet langer tot in Gent te horen was. Onze chef-Europa was zo verbolgen over deze vandalenstreek, dat hij met driftige passen de trap afbeende, en er eens goed ging in roefelen. Daarna begaf hij zich naar het CVP-hoofdkwartier, om er de Europese lijst onder handen te nemen. Martens op één, twee en drie. Miet Smet op twaalf. En Jacques Van Outrive, van de Boerenbond, helemaal laatste. Dat zal hem leren te betogen. Koen Meulenaere