Nooit vergeten we hoe Antwerpenaar Benjamin Verdonck in 1999 te laat was voor zijn gastles aan de UGent. 'Sorry, ik kwam te voet', verklaarde hij. Stomverbaasd waren we. Die reactie lo...

Nooit vergeten we hoe Antwerpenaar Benjamin Verdonck in 1999 te laat was voor zijn gastles aan de UGent. 'Sorry, ik kwam te voet', verklaarde hij. Stomverbaasd waren we. Die reactie lokt hij vaker uit. In 2004 woonde hij tijdens de performance Dooi vogeltje een week in een nepzwaluwnest boven de Anspachlaan. Passanten tuurden verbluft naar boven. En in 2009 schilderde hij een XXL vogelpoep op de Meir tijdens zijn performancejaar Kalender. U raadt de reacties. Dat is Verdoncks dada: ons verwonderd naar onszelf en de omgeving laten kijken. Sinds 2014 is hij in de ban van 'touwtjestheater'. De 'spelers' zijn geometrische figuren die aan touwtjes voorbijschuiven. Zo ontroeren ze. Dat effect beoogt ook De tijger eet de zebra op en de vogel vliegt verschrikt weg. Het wordt onvergetelijk eenvoudig theater over 'de laatste wals van mens, dier en ding'.