'Goeienavond', met dat woord rijgt Bruno Vanden Broecke zijn rollen aan elkaar. Of hij nu de eenzame jongen uit Jan, mijn vriend (Bronks, 2002) vertolkt, een missionaris in Missie (KVS...

'Goeienavond', met dat woord rijgt Bruno Vanden Broecke zijn rollen aan elkaar. Of hij nu de eenzame jongen uit Jan, mijn vriend (Bronks, 2002) vertolkt, een missionaris in Missie (KVS, 2007), de Griekse filosoof Socrates in Socrates (2015) of een paracommando in Para (KVS, 2016), hij opent elke avond met een welgemeende begroeting. 'Omdat ik het publiek wil erkennen. Elke opvoering maak je met hen', vertelde hij ons ooit. De woordenaar is gebouwd op dat idee. Het hoofdpersonage is een man die zijn publiek een heuse 'handleiding voor het leven' wil geven. Vanden Broecke schreef de tekst zelf. Hij begint voorspelbaar maar gooit zich dan voluit in brute poëzie: 'Mensenlief! Goeienavond! Vanavond breng ik u thuis. Met een verhaal over liefde en verlies. Over de mens, dat zoekertje in de gazet van het bestaan. Morgen draaien we er de patattenschillen in. Ik begin.'