Vrouwelijke regisseurs zijn - nog altijd - zeldzaam. Aan het RITS in Brussel zijn er recentelijk een paar afgestudeerd die zich met volle overgave met hun mannelijke collega's meten, los van elke feministische bijgedachte, los van elk -isme trouwens. Een van hen is Pascale Petralia die met haar eindwerk Sisyfus in 1998 door de Fevecc werd geselecteerd voor Trappelend Talent. Ze liep stage bij Eric De Volder en Sam Bogaerts, en houdt nauw contact met de Engelse regisseur Tim Etchells van For...

Vrouwelijke regisseurs zijn - nog altijd - zeldzaam. Aan het RITS in Brussel zijn er recentelijk een paar afgestudeerd die zich met volle overgave met hun mannelijke collega's meten, los van elke feministische bijgedachte, los van elk -isme trouwens. Een van hen is Pascale Petralia die met haar eindwerk Sisyfus in 1998 door de Fevecc werd geselecteerd voor Trappelend Talent. Ze liep stage bij Eric De Volder en Sam Bogaerts, en houdt nauw contact met de Engelse regisseur Tim Etchells van Forced Entertainment. Zelf speelde ze mee in I Eye, een opdracht van Anno '02, waarin ze eigen, jarenlang opgespaard materiaal combineerde met de zeer persoonlijke inbreng van de medewerkers. Nu is er Morf, een productie van De Werf (Brugge), in coproductie met De Spil (Roeselare). Morf is een tekst van Dimitri Masyn, die op diverse gebieden actief is en met wie Petralia al meer samenwerkte. Het verhaal kan net zo goed Mors heten, omdat het gaat over mensen in een doods, vormeloos bestaan. Op de vloer zijn witte vormen uitgetekend, zoals men ze ziet op straat, wanneer na een ongeval of een moord de lijken zijn weggehaald. Vage vormen die lijken suggereren. Zo leiden ook de drie personages in Morf een vaag uitgetekend bestaan. Hun vriendschap stelt weinig voor en zal tenslotte voor een van hen een dodelijke afloop kennen. Er zijn de herinneringen aan vroegere vriendschappen, aan de goede en de kwade ogenblikken van samenwerken, aan de onbenulligheden waar men boos om werd, aan de pesterijen, aan de rivaliteit en het samenspannen van twee tegen één. Er zit een sterke dosis zwarte humor in het gegeven en in haar regie bouwt Petralia die zeer precieus op. Het haantje-de-voorste van de drie (een gedreven Frank Dierens) zet alles naar zijn hand, deelt de klappen uit en maakt van zijn twee kompanen (Gert Jochems, Stijn Van Opstal) meelopers en intriestige figuren. De farce wordt behoorlijk tragisch als een van hen in het bekende clownsnummer wordt gemanipuleerd en naar hartenlust met taarten wordt bekogeld. Echter net niet tragisch genoeg om er het beoogde hoogtepunt in te zien. Dat neemt niet weg dat Morf, getoetst aan het algemene aanbod van werk van debuterende regisseurs, een interessante productie is. Er wordt vertrokken van een concept waarbij de tekst geen dwingende opgave is, maar waar ruimte wordt gelaten voor eigen inbreng van regie en vertolkers, ook al wordt die niet altijd optimaal verwerkt. Het voornaamste is dat Petralia zichzelf geen etiket opplakt, maar zich telkens opnieuw in het water gooit. Reisvoorstellingen. Info: 050/33.05.29 (De Werf, Brugge).Roger Arteel