Er is natuurlijk de omvang van de ramp. De beelden van dood en verwoesting. De verhalen van omgekomen westerse toeristen en van kinderen op zoek naar hun vermiste ouders. Maar dan nog valt het op hoe genereus de wereld zich toont na de vloedgolven, die op tweede kerstdag de kusten van de Indische Oceaan hebben overspoeld. Het heeft soms zelfs iets van een wedren: welk land tast het diepst in de portefeuille?
...

Er is natuurlijk de omvang van de ramp. De beelden van dood en verwoesting. De verhalen van omgekomen westerse toeristen en van kinderen op zoek naar hun vermiste ouders. Maar dan nog valt het op hoe genereus de wereld zich toont na de vloedgolven, die op tweede kerstdag de kusten van de Indische Oceaan hebben overspoeld. Het heeft soms zelfs iets van een wedren: welk land tast het diepst in de portefeuille? Er lijkt daarmee een einde te zijn gekomen aan wat waarnemers omschreven als een soort van internationale hulpmoeheid. Die werd al na Live Aid in de jaren tachtig duidelijk: de indruk bestond dat al dat gul gegeven geld uiteindelijk weinig aan het lot van de arme Afrikanen veranderde. Een druppel op een hete plaat. Heeft die nieuwe vrijgevigheid te maken met de nabijheid van het verdriet? Voor sommige West-Europese landen is dit de belangrijkste natuurramp waarmee ze in decennia direct worden geconfronteerd. Het Engelse weekblad The Economist vermoedt dat vooral het natuurgeweld zelf een rol speelt: iedereen kan het slachtoffer worden van een aardbeving. Het is een calamiteit die in ieder geval niet het gevolg is van een duistere oorlog of een onbegrijpelijk belangenconflict, zoals dat in Oost-Congo of in de Sudanese provincie Darfur het geval is. Voor de Amerikanen doet zich een uitgelezen kans voor om een wit voetje te halen in een deel van de wereld dat kritisch staat tegenover de oorlog in Irak. Indonesië is het grootste moslimland ter wereld. Het jaar 2005 zou, normaal gesproken, in ieder geval in het teken van de humanitaire hulp hebben gestaan. Er was alleen voorzien dat de grootste aandacht daarbij naar Afrika zou gaan - en niet naar Azië. Er gaan nu stemmen op om permanent een soort van multidisciplinaire hulpteams samen te stellen, die snel waar dan ook ter wereld kunnen bijspringen. Overheden zouden in dat verband iets kunnen leren van de soepelheid waarmee sommige ngo's werken. Er wordt in dit geval natuurlijk ook aan de Verenigde Naties gedacht, die zich de voorbije jaren niet bepaald als een efficiënte organisatie hebben laten kennen. Niet alleen de humanitaire hulp heeft nood aan zo een nieuw scenario. De hele wereld staat bijvoorbeeld al meer dan een jaar handenwringend en besluiteloos toe te kijken hoe er in Darfur vrouwen en kinderen worden verkracht en vermoord. De internationale gemeenschap moet zich grondig bezinnen over haar gehele samenwerking, over wat ze wil doen, en hoe dat kan gebeuren. Hubert van Humbeeck2005 zou hoe dan ook focussen op humanitaire hulp. Voor Afrika.