Nieuwbakken directeur Guido Wevers van het Mechels Miniatuurtheater ondernam begin dit seizoen een geslaagd herprofileringsoffensief met de vijfdelige voorstelling Weerlicht 5. Met de derde productie op rij, die ook het fin de carrière betekent voor actrice Heddie Suls die al sinds 1964 op de planken staat, slaat het MMt nogmaals een andere en niet bepaald nieuwe we...

Nieuwbakken directeur Guido Wevers van het Mechels Miniatuurtheater ondernam begin dit seizoen een geslaagd herprofileringsoffensief met de vijfdelige voorstelling Weerlicht 5. Met de derde productie op rij, die ook het fin de carrière betekent voor actrice Heddie Suls die al sinds 1964 op de planken staat, slaat het MMt nogmaals een andere en niet bepaald nieuwe weg in. Theater- en televisiemaker Stany Crets werd aangezocht als regisseur en zorgde ook voor een op maat gemaakte tekst, een huiskamerdrama in authentiek Mechels dialect. Hotelportier Raymond, zijn echtgenote en gediplomeerde poetsvrouw Rachel en vriend des huizes Lucien proberen af te rekenen met de spoken van het verleden. "Oud papier is nergens meer goed voor. Tenzij ge duizend vogels in kooien houdt waardat ge die gazetten onder moet leggen om die stront op te vangen", zegt Rachel aan het begin van de voorstelling. Daarmee ziet ze het gevaarlijke potentieel van haar eigen papieren ontboezemingen over het hoofd. Beroepskankeraar Raymond, die aan een stormachtige affaire met suikerliefje Madame Germaine een onwettige zoon overhield, vindt immers het dagboek van zijn eega terug. Daarin schrijft zij over haar nog steeds voortdurende buitenechtelijke relatie met Raymonds boezemvriend Lucien. "Waar je niet over spreekt, dat bestaat niet", beweert de hoorndragende Raymond. Maar dat motto blijkt niet krachtig genoeg om het op een moeras van leugens gebouwde huwelijk te laten standhouden. Pijnlijke onthullingen volgen elkaar in hoog tempo op en de drie personages leveren met nietsontziende openhartigheid een mentale veldslag. Crets schreef met "Oud Papier" een sterk geladen tekst waarin een in wezen tragische situatie wordt omzwachteld met onvervalste kolder. Helaas wordt de kracht van het script tenietgedaan door het nogal belegen regieconcept en het stuntelige acteerwerk. Tuur De Weert, als Lucien, weet als enige de juiste (tragikomische) toon te vinden terwijl Jaak Van Assche en Heddie Suls, die tijdens de première nochtans de lachers op hun hand wisten te krijgen, zich telkens weer verliezen in geforceerde verontwaardiging en al even doorzichtige ontroering. Wat een ongebruikelijke mix van pijn, wanhoop en volkse humor had kunnen opleveren, verwordt op die manier tot nogal bedenkelijk entertainment. Ann Demeester