Antigone verdwaalt in de ?Kersentuin?.
...

Antigone verdwaalt in de ?Kersentuin?.In menige brief heeft Anton Tsjechov (1860-1904) uiting gegeven aan zijn ongenoegen over de manier waarop ?De kersentuin? in Moskou door Constantin Stanislavski werd gecreëerd. Tsjechov wou zijn stuk als ?een komedie, ja een farce? zien, Stanislavski toonde sfeerscheppende treurnis. De misverstanden omtrent Tsjechovs laatste stuk blijven duren en ook Ignace Cornelissen, die het stuk nu bij Antigone doet, ontsnapt er niet aan. In de eerste plaats is ?De kersentuin? een verzameling symbolische figuren, die enerzijds de behoudsgezinde en anderzijds de progressieve gedachte verbeelden. Tsjechov voelde zeer sterk aan dat er een nieuwe tijd aanbrak waarin de onderste steen naar boven zou komen, al had hij ook het voorgevoel dat de nieuwe meester niet veel beter zou zijn dan de oude. Een tragische ondertoon mag in dit spel van afscheid nemen en geveinsde zorgeloosheid niet ontbreken. Enkele keren klinkt dan ook een waarschuwende klank, een snerpend geluid dat eventjes de lichamen doet verstijven. Maar daar blijft het dan ook bij. Cornelissen twijfelt tussen anekdotiek en abstractie, tussen luchtig opkloppen en realistische ernst. Hij laat het stuk in één ruk spelen, maar de voorstelling is een uitgerokken elastiek en mist veerkracht. Bepaalde scènes kunnen korter, enkele zijn zelfs overbodig. Het gaat tenslotte slechts om twee echt interessante personages : de landeigenares Ljoebov ( Chris Lomme) en de nieuwbakken zakenman Lopachin ( Michael Pas). Al de anderen zijn versiering en dienen om de spanning tussen de oude en de nieuwe tijd, natuurbehoud of natuurvernieling, op te vrolijken. Dit gênante feest, die farce die Tsjechov wellicht bedoelde, voltrekt zich achter een scherm. Het publiek hoort achtergrondambiance en ziet onbenullige goocheltrucs. Een belangrijke confrontatie tussen Ljoebov, de beminnelijke, en Trofimov ( Marc De Corte), de eeuwige student die zich in het teken van de nieuwe tijd obstinaat boven de zinnelijke liefde stelt, krijgt nauwelijks reliëf. De hoofdvertolkers lopen verloren in een bos van woorden en voorspelbare opstellingen. Lomme krijgt onvoldoende kansen om de tranen op het einde van het stuk voor te bereiden ; Pas raast als een sneltrein door zijn tekst en mist diepgang. In vorige regies bij Antigone (?Nonkel? van Tsjechov ; ?Bouwmeester Solnes? van Ibsen), slaagde Cornelissen er in de zogenaamde ?oude? stukken jong en actueel te maken. Deze ?Kersentuin? laat vooral de moeheid zien van theatermakers op het einde van een eeuw. Roger Arteel Reisvoorstellingen. Info : 056/22.68.70 (Antigone). Michael Pas, Chris Lomme, Bram Van der Vlugt in De kersentuin : moe en verloren.