Tony Blair is in Londen aan zijn derde ambtstermijn als premier bezig, en dat is een politieke krachttoer. Als voorzitter van de Europese Unie bakt hij er ondertussen veel minder van. Het toeval wil dat het Verenigd Koninkrijk het voorzitterschap van de Unie in juli overnam na een lente van Europese mislukkingen. In Frankrijk en in Nederland werd de tekst van de grondwet bij referendum afgewezen. In juni liep de top waarop de meerjarenbegroting zou worden vastgelegd met een sisser af. Om de pil te verzachten, beloofde Blair dat hij eind oktober een informele to...

Tony Blair is in Londen aan zijn derde ambtstermijn als premier bezig, en dat is een politieke krachttoer. Als voorzitter van de Europese Unie bakt hij er ondertussen veel minder van. Het toeval wil dat het Verenigd Koninkrijk het voorzitterschap van de Unie in juli overnam na een lente van Europese mislukkingen. In Frankrijk en in Nederland werd de tekst van de grondwet bij referendum afgewezen. In juni liep de top waarop de meerjarenbegroting zou worden vastgelegd met een sisser af. Om de pil te verzachten, beloofde Blair dat hij eind oktober een informele top bijeen zou roepen. Zo komen de vijfentwintig staatshoofden en regeringsleiders eind deze week bij elkaar aan de oevers van de Theems in het paleis van Hampton Court, maar veel staat er ondertussen niet meer op de agenda. De Britse premier is niet klaar met zijn huiswerk, de ruzie met Frankrijk over de landbouwbegroting is niet bijgelegd. De hele bedoening is tot een wat lang uitgevallen lunchafspraak herleid. De ontmoeting komt ook te vroeg om de nieuwe Duitse kanselier Angela Merkel in de Europese club te begroeten. Officieel zou de bijeenkomst in Hampton Court over de crisis in het Europese sociale model gaan. Veel meer dan wat grote woorden zullen er daarover niet worden gezegd. Er zal daarom misschien nog wel het meest worden uitgekeken naar de tussenkomst van Commissievoorzitter Jose Manuel Barroso. De Portugees werkt aan een soort sociaal noodfonds om regio's bij te springen die veel banen verliezen omdat bedrijven naar lagelonenlanden verhuizen. Het initiatief werd door het Britse voorzitterschap bijna vanzelfsprekend koel ontvangen. Maar niemand kan ontkennen dat er zich een probleem voordoet en dat de angst voor de toekomst zwaar op de Europese samenlevingen en op het Europese project weegt. De staking tegen de aanwezigheid van Poolse werknemers in een bedrijf in Schoten legde vorige week de vinger op een gapende wonde. Enerzijds verkassen bedrijven naar landen waar produceren goedkoper is. Anderzijds zien werkgevers er geen graten in om goedkope arbeidskracht uit Oost- en Midden-Europa in huis te halen. Dat is in België legaal nog altijd bijzonder moeilijk: wij zijn een van de landen waar de regel van het vrij verkeer van personen voor mensen uit de nieuwe lidstaten pas over enkele jaren volop van toepassing wordt. Dat wil niet zeggen dat ze hier niet massaal aan de slag zijn. De Franse en Nederlandse referendums over de Europese grondwet hebben al duidelijk gemaakt hoe burgers in West-Europa over de druk op hun welvaart denken. Het kan best dat Tony Blair gelijk heeft, dat een open arbeidsmarkt op termijn voor iedereen beter is. Maar onder die arbeidsmarkt tikt nu wel een bom die best wordt ontmijnd voor ze ontploft. Hubert van HumbeeckDe angst voor de toekomst drukt zwaar op de samenleving en op het Europese project.