De "Drama's uit het courante leven" van Pierre-Henri Cami (1884-1958) zijn een reeks dramolettes, gevoed door grimmige sprookjes en wrede verhalen. Om een niets schieten mensen elkaar omver. De lust naar de vrouw drijft de man tot de gekste ingrepen. De dames genieten van een zoete wraak.
...

De "Drama's uit het courante leven" van Pierre-Henri Cami (1884-1958) zijn een reeks dramolettes, gevoed door grimmige sprookjes en wrede verhalen. Om een niets schieten mensen elkaar omver. De lust naar de vrouw drijft de man tot de gekste ingrepen. De dames genieten van een zoete wraak. Met deze realisatie zorgt het Nederlands Toneel Gent (NTG) voor een primeur. Dirk Liefooghe vertaalde de fantaisies van de marginale en veelzijdige man die ooit in Frankrijk een bekend humorist was, door Charles Chaplin en Roland Topor hoog gewaardeerd maar in vergetelheid gestorven. In zijn regie transponeert Stany Crets de groteske verhalen en situaties naar een sfeervolle wereld waarin exotisme en surrealisme elkaar ontmoeten. Het zou een decor kunnen zijn voor de "Sprookjes uit duizend en één nacht" maar dan met de wolken van Magritte boven een Chinese tuin en in bepaalde scènes met de kostuums uit een Victoriaans stuk. Cami schreef hele korte stukken, Crets maakte er bewerkingen van en reeg de "nummertjes" aaneen tot een snoer waarin een lichte erotische toets blinkt. De verwijzingen in de tekst en het geluidsdecor naar vogeltjes, vlinders en bamboefluitjes, schept wat dubbelzinnigheid. Veel heeft Cami eigenlijk niet te vertellen. Hij poneert sketches en maakt Spielereien vanuit een beperkte thematiek, waar Crets een heel arsenaal technische middelen tegenaan gooit. Het tekstmateriaal wordt nogal opgeklopt, met veel verve geënsceneerd en het werkt. Acteren wordt in hoofdzaak transformeren. Gestalte geven aan je stoutste dromen. Zo zie je Luk D'Heu dartelen als een prima ballerina en Brecht Callewaert in een grandioos nummer als een gemummificeerde gevangene die zijn tralies doorvijlt met een schuiftrompet. Voor een nog sterkere présence zorgen de actrices. Mieke De Groote is een actrice met ervaring. Samen met de "onbekenden" Lorenza Goos en Tine Reymer vormt ze een mooi trio dat voor ernstig tegenwicht zorgt. Als Vestaalse maagden propageren ze een gevaarlijk soort feminisme. Dat spat dan weer uiteen in lawaaierige muziek of in de betoverende belichting. Voortgaande op zijn levensloop was Cami wellicht zeer taalgevoelig, een solist die veel eigen teksten speelde en later een schrijver van eenvoudige liedjes. In een barokke enscenering gaat van de taalvirtuositeit ongetwijfeld heel wat verloren. Maar je krijgt er wel een hoop kijkgenot voor in de plaats.Tot 16/5 in de Minard in Gent. Res.(09) 225.32.08 (NTG).R.A.