Op dinsdag 23 maart kiest de algemene raad van het ACV Luc Cortebeeck tot zijn nieuwe voorzitter. Op 1 juli volgt hij dan effectief Willy Peirens op aan het hoofd van de christelijke vakbond.
...

Op dinsdag 23 maart kiest de algemene raad van het ACV Luc Cortebeeck tot zijn nieuwe voorzitter. Op 1 juli volgt hij dan effectief Willy Peirens op aan het hoofd van de christelijke vakbond. Peirens leidde de 1,6 miljoen vakbondsleden - een zachte neerwaartse correctiecoëfficiënt is geoorloofd - gedurende twaalf jaar. Het waren moeilijke jaren voor een vakbondsleider, want de hele sociaal-economische wereld waarin het syndicaat zijn strijd voerde, veranderde: globalisering van de economie en delokalisering van ondernemingen, overwicht van de financiële markten en liberalisering, hoge werkloosheid, druk op de sociale zekerheid en loonmatiging, besparingsmarathon ter voorbereiding van de euro, groeiend Europees gewicht op het beleid van de lidstaten... Raakte Peirens, op een paar jaar van zijn normale pensioengerechtigde leeftijd, moegestreden? Wie zal het zeggen? De scheidende vakbondsleider reageert kregelig op vragen naar zijn toekomstplannen. Op een manier zoals dat in de voormalige Oostbloklanden bij verkiezingen gebeurde, promoveert de Vlaamse vakbondsleider Cortebeeck nu tot nationaal voorzitter. Het dagelijks bestuur draagt hem unaniem als enige kandidaat aan het syndicaal parlement voor. Hij kan met een overweldigend aantal stemmen de eenmansstrijd winnen. Cortebeeck is - in stilte - de kroonprins van Peirens en weinigen hadden op iemand anders gegokt. Maar het ACV maakte er toch nog werk van om hem tot in de voorzitterszetel te begeleiden. Peirens en algemeen secretaris Josly Piette speelden op zeker en raadpleegden een vijftigtal syndicale baronnen. Het ACV is eigenlijk een koepel, met bonden als de Landelijke Bediendencentrale, de Centrale der Metaalbewerkers, de Centrale der Textiel- en Kledingbewerkers en andere als leden. Die autonome centrales vormen de basis van het syndicale werk. DE SCHEIDSRECHTER IS ONAFHANKELIJKHet was niet ondenkbaar dat strijdsyndicalisten als nationaal voorzitter de voorkeur zouden geven aan voorzitter Tony Janssen van de metaal-, of zelfs aan de invloedrijke Michel Bovy van de ambtenaren- en spoorbond. Jef Houthuys zaliger kwam bijvoorbeeld uit de metaalcentrale. In die bonden leeft namelijk enige wrevel over de syndicale bureaucratie. Dat ongenoegen slaat niet alleen op de nationale koepel, maar ook op de gewestelijke verbonden. Die zijn onder meer in de arbeidsrechtbanken en met de werkloosheidsuitkeringen bedrijvig en kunnen het niet laten om zich met de lokale politiek te bemoeien. Al die centrales en verbonden koesteren hun eigen belangen, wat nog eens wordt versterkt door de regionale tegenstellingen, georganiseerd via vier regionale comités. De nationale ACV-koepel kan zich daarboven opwerpen als de onafhankelijke scheidsrechter. Onder meer door de steeds grotere inmenging van de overheid in het sociaal overleg beschikt hij over behoorlijk wat macht - met een Gilbert De Swert, hoofd van de studiedienst als alom gevreesd geheim wapen. Het lag aldus voor de hand dat het nationale ACV de nieuwe voorzitter zou leveren. Nationaal secretaris Maddy Geerts, de verantwoordelijke voor de sociale zekerheid, zou daartoe zeer geschikt zijn. Maar voor een vrouw als opperste vakbondsleider is het duidelijk nog te vroeg. (Enkele jaren geleden kon Mia De Vits om diezelfde reden geen ABVV-voorzitter worden, hoewel zij duidelijk de beste keus was.) De nieuwe voorzitter zal dus Luc Cortebeeck zijn. Hij woont in Willebroek-Tisselt, is gehuwd met een lerares en is vader van twee kinderen. Met zijn 49 jaar heeft hij bovendien de juiste leeftijd voor dergelijke promotie. De Waal Josly Piette blijft de nummer twee. Ongetwijfeld krijgt hij na het vertrek van Peirens meer invloed, maar een vakbond met twee derde van zijn leden in Vlaanderen kan bezwaarlijk een Franstalige voorzitter dulden. Nationaal secretaris Cortebeeck is topman van het Vlaams Regionaal Comité - ook in die functie volgde hij al Peirens op. Hoewel overtuigd regionalist, valt hij voor de Franstaligen in het ACV best te verteren. Zij konden hem, bijvoorbeeld, nooit betrappen op een oproep tot splitsing van de sociale zekerheid. In het Vlaams overleg bleek hij verre van de pleitbezorger voor eigen collectieve arbeidsovereenkomsten over lonen en arbeidsvoorwaarden. Sedert een half jaar valt zijn communautaire neutraliteit op. Het tikkeltje groene inspiratie van de afgestudeerde van de arbeidershogeschool in Heverlee en voormalig 68'er geldt nu zelfs als een troef in een vakbond. Komt er met de voorzitterswissel een ommezwaai in het ACV? Zeker niet. Daarvoor is de macht in het vakverbond over te veel personen gespreid. Bovendien legde het vierjaarlijks statutair congres eind vorig jaar de beleidslijnen vast: federaal één, christelijk, ingeschakeld in de globale arbeidersbeweging (ACW), politiek onafhankelijk, meer Europees en steunend op het basissyndicalisme.G.D.