Norbert de Batselier opende het vernieuwingsdebat met een eigen boek. De mening van Jos Geysels (Agalev).
...

Norbert de Batselier opende het vernieuwingsdebat met een eigen boek. De mening van Jos Geysels (Agalev). ? Kiezen tussen eco en ego van Norbert de Batselier bestaat uit drie hoofdstukken die een mooi driehoekje maken tussen de dramatische toestand van het leefmilieu in Vlaanderen, de moeilijkheid om intenties in beleidsdaden om te zetten en de poging om met het begrip ecologische modernisering het sociaal-democratisch gedachtengoed meer kleur te geven. Een combinatie tussen een zwartboek met de probleemstelling, een dagboek van een milieuminister en een draaiboek van een ideoloog. ?Als milieuminister moest De Batselier dikwijls het beleid van zijn voorganger ( Theo Kelchtermans, CVP) opkuisen. Denk aan de operatie Aquafin. De Vlaamse regering slaagde er niet in om duurzame ontwikkeling tot een beleidsprincipe te verheffen. Opvallend aan de dagboekperiode is dat hoe meer het leefmilieu doordringt tot de harde sociaal-economische kern, hoe moeilijker de trendbreuk wordt. De kans dat het milieu een rest-categorie wordt in de politieke besluitvorming neemt toe. Het leefmilieu komt na de economie, dat draagvlak dat niet mag worden aangetast. ?In de mate dat de socialisten deze theorie gemakkelijker aanvaarden, rijst de vraag wat de meerwaarde is van een ontmoeting tussen rood en groen. Hedendaags rood omarmt op economisch vlak het blauwe fabriekje dat het op sociaal vlak beweert te bestrijden. De beslissingsmacht van het parlement neemt af naarmate een dossier op de traditionele sociaal-economische belangen botst. Kortom : het dagboek van de milieuminister maakt duidelijk welke keien en lakeien in de Wetstraat worden gedeponeerd als de ecologie in beeld komt. ?In het derde deel wil De Batselier met het begrip ecologische modernisering zowel een groene injectie geven aan het sociaal-democratisch gedachtengoed als een sociaal-democratische vertaling geven van het groene denken. Hij gaat op zoek naar een nieuwe, duidelijk omschreven identiteit voor het socialisme. Over het effect daarvan spreek ik mij niet uit. Maar de socialistische beweging moet wel kiezen tussen het moderniseringsproject van Marc Elchardus en dit van De Batselier, tussen nieuw-flinks en groen-rood. Het project De Batselier kan de discussie binnen de socialistische beweging stimuleren maar ook de buitenwereld prikkelen. Zijn boek bevestigt mijn hoop dat in deze tijden van politieke restauratie het groene denken verder kan worden verspreid en gerealiseerd. Het is goed dat een eminent vertegenwoordiger van een oude partij zich verdiept in een nieuw gedachtengoed. HERORIENTATIE.?Maar ik heb het moeilijk met het begrip ecologische modernisering dat het paradigma van de economische groei wil verzoenen met de verbetering van het leefmilieu. Het is als het samenlevingscontract tussen economie en ecologie van CVP-voorzitter Johan Van Hecke. Nog los van het feit dat ecologie hier wordt herleid tot milieubehoud en een ecologische partij tot een one issue-partij, is deze stelling onhoudbaar. Wij moeten af van de idee dat we eerst moeten produceren om met de opbrengst de vervuiling aan te pakken. Dat is 'hout hakken om het Amazonewoud te redden' ( Lucas Reynders). ?De Batselier benadert het probleem enigszins anders dan de klassieke verdedigers van de ecologische modernisering. Hij maakt brandhout van wie de tegenstelling tussen arbeid en milieu cultiveert en wijst op het positief verband tussen werk en duurzame economie. Maar hij benadrukt te weinig de noodzaak van een andere productpolitiek, van het herdenken van ons instrumentarium (BNP, fiscaliteit,..), kortom van de omvorming van de economie en de heroriëntatie van een samenleving waarin menselijke vooruitgang wordt verward met economische vooruitgang ( Ton Lemaire). De auteur blijft verbonden met Karl Marx, die volgens hem ?het verband tussen rood en groen in de analyse met grote scherpte heeft beschreven.? Hij vergeet dat Marx een onvoorwaardelijke voorstander was van de ongebreidelde toename van de productie. Marx beschouwde ?de onderwerping van de natuurkrachten, machines, de toepassing van de chemie in industrie en akkerbouw? als een historische prestatie van de bourgeoisie. Trachtte het klassieke socialisme het verdelingsvraagstuk (wie krijgt wat) niet vooral op te lossen door méér productie, door ?economische vooruitgang? ? Oplossingen die nu een deel van de probleemstelling zijn ? Is er iets democratischer verdeeld dan smog of ozon-gehalte ?? Norbert de Batselier, ?Kiezen tussen eco en ego?, Van Halewyck, Leuven, 272 blz., 750 fr. Jos Geysels : hout hakken.