Wandelend door Dublin probeer ik nauwgezet elke plek te vermijden waar Mr. Bloom in het boek van Joyce geweest is.
...

Wandelend door Dublin probeer ik nauwgezet elke plek te vermijden waar Mr. Bloom in het boek van Joyce geweest is.Niets is zo vermoeiend dan als toerist in een stad te wandelen op zoek naar stemmige, pittoreske hoekjes, bezienswaardigheden en monumenten, zeker als men er nog de uitstalramen en grootwarenhuizen wil bijnemen. Het aantal kilometers dat men aflegt, doet niets terzake omdat de geest tegelijk met de voeten op de proef gesteld wordt. Een geforceerde mars van veertig kilometer vreet aan je calorieën en voetzolen maar laat je gemoed onberoerd. Aankomen is de boodschap en de marcheerder is blind voor al de rest. Hoe beklagenswaardig is daarentegen de stadstoerist. Hij volgt geen rechte baan maar zwalkt heen en weer tussen de ?curiosités? van de groene Michelin zoals een sliert zeewier in de wielingen rond een paalhoofd. Niemand heeft deze bewegingen beter verwoord dan J.C. van Schagen in de volgende regels : Zacht is het wuiven der willige wieren met het water met het stille wielen van het water Als het groene water twijfelt, weifelen de wieren. Als de schouder van een golf voorbijging naar het strand, volgt hem hun hartstochtelijk verlangen. Wild is hun vertwijfeling, als een keerstroom vlucht voorbij. Maar tevens wordt het brein zwaar geplaagd door een onstuitbare stroom van indrukken en oordelen over die indrukken. Is dit wel zo pittoresk als ik gedacht had ? Deze gevel mocht wel eens een opknapbeurt krijgen. Ik meende dat die schever stond. Het lijkt hoger dan op de foto. Dit is wel een forse ingansprijs. Het is misdadig dat hier geen toiletten zijn. Door al deze sterke werkingen krijgen de hersenen te veel zuurstof en gaan verhitten. Dit verklaart waarom sommige groepen toeristen zich zo luidruchtig gedragen. Een tas thee kan hier aangeraden worden, men houde zich verre van koffie. Een glas bier is veruit het beste, doch slechts voor diegenen die gewoon zijn voor elk uur licht alcoholische dranken tot zich ten nemen. Wat de groene Michelin betreft, dit nuttig werkje is eerst dan goed bruikbaar wanneer men over een gezuiverde versie beschikt. Is dit niet het geval, dan is men tot op het substraat versleten eer men drie bladzijden meegedraaid heeft. De beste manier om bijvoorbeeld Dublin uit te zuiveren is een taxi aanroepen en de chauffeur bevelen : ?a spin around town.? Tijdens deze rit voegt men zelf sterretjes toe of neemt er weg van de monumenten, die u voorbij stuift. Natuurlijk bezochten wij eerst Trinity College om het weergaloze Book of Kells te bewonderen. Geen woorden hierover. Hier past stilte en enkel de wens om de ogen van deze pater te hebben die met een kiekenpluim deze dingen op perkament zette. Ik zocht op een fotografische uitvergroting naar ?otter vangt een rat? die naar men zei een hoekje van een letter versierde. Na veel brillen verwisselen en over mekaar zetten, vond ik dit natuurtafereeltje. Op deze monnik moest gedronken worden en een beetje op mezelf ook. Waar drinkt een toerist thee, koffie, wijn, bier of welke vloeistof dan ook die door de tuit van een pot of de hals van een fles gaat ? In Bewley's Oriental Café gelegen in Grafton Street EYR op het plan van Dublin-centrum. Een uiterst ingewikkeld gebouw vol ingewikkelde interne regels en trappen. Hier kan men wijn drinken, ginder bier, op een andere verdieping dan weer beide, doch er kan niet bij gegeten worden, daarvoor moet men afdalen ; kortom zoals in de cantine van een militair hospitaal, maar dan wel gemoedelijker, want mijn indruk van de Dubliners was dat het een vriendelijke soort is die er de moed inhouden, weer of geen weer. Zij wekken veelal de indruk dat zij de eerste keer in de stad komen om er een vrije dag door te brengen. Ja, een sterrenregen in de Michelin voor Dublin. Terzijde, ik had ondertussen de Ierse harp gevonden. Het was echter een oude gerestaureerde sleur in een glazen kast in de schatkamer van Trinity College, en dat was nu het laatste wat ik verlangde. Ik wilde een levende harp zien en niet alleen zien, maar ook horen. Mijn doel was dus nog zover af als tevoren. Wij reizen steeds zonder tijdschema, maar weten wel wanneer wij ergens moeten vertrekken. Wij ontvangen dit signaal wanneer de grond ons onder de voeten begint te branden. Zo verlieten wij Dublin, niet bepaald uitgewuifd, hoewel de mensen achter de balie blijken van sympathie vertoonden vanwege ons overmoedig bestellen van extra's. Nu werd het ernst met Ierland. Wij lieten de Wicklow Mountains links van ons liggen, hoewel daar schitterende vergezichten, watervallen, stroomversnellingen en groene dalen te zien zijn, maar een mens moet zich nu eenmaal beperkingen opleggen, al is het enkel om de wilskracht te stalen of uit hoogtevrees. Wij scheerden rakelings langs de Slieve Bloom Mountains die wij dan weer rechts lieten liggen en stevenden aan op Cashel met zijn kathedraal uit de dertiende eeuw die door onze groene reisgezel de hemel wordt ingeprezen. Het is op diezelfde plaats dat Sint Patrick in 450 koning Aengus doopte, feit dat naar de legende gaat in de geschiedenis als een biljartbal na een droge stoot. Gommaar Timmermans Een schier onbekend Iers gezelschapsspel.