'Ik ben een nachtmens. Ik vind het heerlijk om 's nachts met een grote kan thee en goeie jazzmuziek op de krant te lezen. De stad is dan betoverend, zo rustig en stil. Tegen vijf uur in de ochtend ga ik meestal slapen, en vaak heb ik dan dromen met intense beelden en kleuren.
...

'Ik ben een nachtmens. Ik vind het heerlijk om 's nachts met een grote kan thee en goeie jazzmuziek op de krant te lezen. De stad is dan betoverend, zo rustig en stil. Tegen vijf uur in de ochtend ga ik meestal slapen, en vaak heb ik dan dromen met intense beelden en kleuren. Naast mijn bed liggen altijd pen en papier klaar omdat ik soms wakker word met een idee voor een voorstelling, maar ook om mijn dromen te noteren. Dromen zijn de stem van een ander bewustzijn, ze kunnen mij soms inspireren om te gaan schrijven, poëzie of een toneeltekst. Over mijn voorstellingen droom ik verrassend weinig, ook niet nu ik de hoofdrol speel in Hamlet. Over twee huizen heb ik terugkerende dromen, het ene huis is een appartement op de derde verdieping, het oogt er een beetje fifties, met mooie ijzeren kozijnen zoals je in België veel ziet. Het uitzicht is steeds anders: nu eens is het een straat in Amsterdam die niet bestaat, dan weer ben ik opeens in Utrecht, de stad waar ik ben opgegroeid. Het huis heeft een zwevende tuin, ik lig er weleens in de zon. Het tweede huis waarover ik droom is door de bewoner halsoverkop verlaten, alle spullen staan er nog. Soms besluit ik het op te ruimen, maar dat is moeilijk omdat ik niet weet wat de ander had gewild. Het is belangrijk je eigen plek te hebben. Ik huur vaak andermans huizen in New York, daar ben ik heel graag. Ik maak foto's van hoe ik alles aantref; als ik weet hoe ik het wil, richt ik het zo in dat het tijdelijk mijn huis wordt; kort voor vertrek zet ik de spullen terug. In New York kan ik goed werken: ik word er minder gestoord dan thuis als ik teksten voor nieuwe voorstellingen schrijf. Mijn stukken gaan over thema's die mij bezighouden: hoe communiceren mensen met elkaar, wie ben je, hoe word je gevormd, kun je jezelf ontwikkelen? Ik heb altijd geweten dat ik toneel wilde spelen. Waar dat vandaan kwam, weet ik niet, thuis gingen we nooit naar het theater. Op de middelbare school werd de drang zo sterk dat ik ben weggelopen en me heb gemeld bij de toneelopleiding in Antwerpen, die iemand me had aangeraden. Daar woon ik inmiddels zeventien jaar. Nu ik werk met een regisseur als Guy Cassiers realiseer ik me wat een mooi leven ik heb. Dit is ooit misschien onbewust een wensdroom geweest, al had ik nooit kunnen dromen dat ik de hoofdrol in Hamlet zou spelen. Dat is heel leuk, maar ook stressvol. Veel mensen kijken naar je, je kunt je niet verstoppen. Je moet kwetsbaar durven te zijn op de speelvloer. Toneelgroep Amsterdam is een prettige ploeg om mee te werken, ik krijg de ruimte om mijn gang te gaan.' Hamlet vs. Hamlet, tot 13 juni op tournee. DOOR NOOR HELLMANN