Louis Michel (Europees Parlementslid voor MR)

Wij zitten in ons huis in de Franse Var, in het dorpje Montmeyan. Voor het eerst blijf ik er een hele maand. Eind september gaan mijn vrouw en ik nog naar Senegal. We zijn veertig jaar getrouwd en dat is mijn cadeau voor haar. Ze verdient een diploma voor al die jaren.
...

Wij zitten in ons huis in de Franse Var, in het dorpje Montmeyan. Voor het eerst blijf ik er een hele maand. Eind september gaan mijn vrouw en ik nog naar Senegal. We zijn veertig jaar getrouwd en dat is mijn cadeau voor haar. Ze verdient een diploma voor al die jaren. Op vakantie lees ik vooral ontspannende lectuur, zoals de SAS-politieromans van Gérard de Villiers, met die vrouwen op de cover. Maar ook non-fictie, zoals Le temps de l'Afrique van Jean-Michel Sévérino, over de economische opgang van Afrika, en de Derde industriële revolutie van Jeremy Rifkin, over het samengaan van internettechnologie en hernieuwbare energie. Ik zou eens wat langer in Latijns-Amerika willen verblijven. Dat is een continent dat veel dichter bij ons aanleunt dan we denken. De culturele linken met Europa zijn zeer sterk. Dat intrigeert me. Ik blijf ervan versteld staan hoe vroeg ik op ben. Uiterlijk om halfzes. Een uur later ga ik met mijn scooter brood halen en dek ik de ontbijttafel. Om de dag gaan mijn vrouw en ik golfen, waarna zij naar het zwembad trekt en ik wat lees, naar een film kijk op mijn iPad of bijslaap. 's Avonds gaan we vaak met z'n allen iets eten in de buurt, waarna we punten geven. Gisteren was het een acht voor het eten, maar de bediening was traag. Ik zou een reis willen maken met een demografie-expert, naar een overbevolkte stad zoals Kinshasa. Daar wonen elf miljoen mensen, met alle gevolgen van dien. De wereldwijde bevolkingsgroei is een onderwerp waarop ik me in het Europees Parlement wil toeleggen. Ik weet niet of geboortebeperking of een eenkindbeleid het antwoord is, maar ik vind wel dat we het debat moeten voeren. Ons favoriete vakantieland is Italië, maar dit jaar gaan we naar het Franse Auvergne. De reden is eenvoudig: het was een voorstel van mijn zus om daar een huis te delen. En het is natuurlijk een prachtig land. Het huis verkennen en checken of de matras goed ligt. Vervolgens zo snel mogelijk de auto uitladen en het bed opdekken - dan is dat karweitje gebeurd. Ik had een paar dingen klaarliggen, maar ik heb me niet kunnen inhouden. Butcher's Crossing van John Williams en La Superba van Ilja Leonard Pfeijffer heb ik al gelezen. Nu neem ik mee: Smalle paden van Julia Blackburn - over Italië! - en Een dwaze maagd van Ida Simons. Zon. Zwemmen. Literatuur. Stad en cultuur. Een lekker glas op een onooglijk pleintje in het hart van het dorp. In de duisternis praten. Of luisteren naar geluiden die je anders nooit hoort. Op vakantie in het buitenland ben ik in principe offline. Tijdens die twee weken zal ik weleens mijn mail checken, in een cafeetje met wifi. Waarna ik er prompt veel spijt van heb. Weg van de drukte van een heel jaar doorstomen, ga ik vooral graag op vakantie met wie mij vertrouwd en dierbaar is. Geef mij dus maar mijn gezin, familie of vrienden. De ego's mogen thuisblijven. Als het kan, neem ik mijn eigen hoofdkussen mee. Vreselijk, drie dagen je draai niet kunnen vinden door een fout kussen. En ik geef het toe, het is ook een beetje een hygiënische kwestie. Ik zou heel graag eens Australië doen. Sydney als uitvalsbasis, en dan een onbekende brok natuur. We gaan graag af en toe op restaurant. Maar je onderdompelen in die zuiderse ingrediënten en zomerse smaakbommen, winkelen bij de lokale middenstand en dan samen koken: dat hoort helemaal bij onze vakantie. Ik blijf graag thuis, in Mechelen. Ik ben al zo vaak weg. Zes keer per jaar ben ik, telkens tien dagen op rij, op bezoek in een van de dekenaten van het aartsbisdom. En dan zijn er nog de synodes in Rome, vormingssessies in binnen- en buitenland, en ontelbare bezoeken aan parochies. The Lord of the World,een roman uit 1906 van Robert-Hugh Benson, een anglicaans priester die later katholiek werd. Het gaat over de vele crisissen die de laatste tijden de kop opsteken. De andere roman op mijn lijstje is Le passeur de Dieu,een soort initiatiereis geschreven door een vriend, priester Michel-Marie Zanotti-Sorkine. Voor het overige verslind ik de kerkvaders. Vooral Origines, Augustinus en Maximus de Belijder. Na het ochtendgebed en een snel ontbijt neem ik de correspondentie door. Nadien werk ik aan enkele boeken. Zo ga ik in op een oproep van paus Franciscus aan de theologen, en schrijf ik een werk over de opdracht van vrouwen in de Kerk. Na het middagmaal houd ik een korte siësta, gevolgd door gebed en nog wat werk. Daarna ga ik fietsen langs de Dijle of trek ik wat baantjes in het Mechelse zwembad. Daarna volgt de eucharistie, het avondgebed, en een sober avondmaal. 's Avonds kijk ik naar een filmklassieker of lees ik wat. Mocht ik puur voor mijn plezier kunnen reizen, zou ik de poolcirkel verkiezen, voor de middernachtszon en het poollicht. Of enkele dagen Québec, voor de herfstkleuren of om er een sneeuwstorm te zien razen. Of een plek waar ik een totale zonsverduistering zou kunnen meemaken. Tijdens het jaar ben ik haast voortdurend in contact met mensen. In de vakantie zoek en waardeer ik de eenzaamheid. Afgezien van de tijd met mijn secretaresse en huishoudster, breng ik mijn dagen door in stilte. Soms luister ik naar muziek. Je zou Bach, Händel, Mozart en Schubert mijn belangrijkste vakantiegezellen kunnen noemen. Ik hou van Spanje, ik vind het er altijd prikkelend en meeslepend. Deze reis zijn we dan ook eerst een week naar Barcelona getrokken, en dan naar de Costa Blanca. Van een citytrip naar de terrassen dus, een warme drie weken lang. Ik heb het laatste meesterwerk van de Spaanse schrijfster Almudena Grandes gelezen: Las tres bodas de Manolita. Ook het nieuwste boek van Piet Teigeler, Het lijk met de handschoenen, vond ik knap. Aan de kust koop ik 's ochtends de Spaanse krant El Pais, en zoek de meest recente Vlaamse krant, wat meestal Het Laatste Nieuws is. Daarna ga ik zwemmen: iedere dag een stukje verder, tot 500 meter. Meestal volgt er dan een fietstocht van een kleine twee uur, inclusief terrasje. Nog een flinke wandeling, wat lezen en lekker eten. Ik ben in Barcelona net op vakantie geweest met tal van geniale kunstenaars. Een concert in het schitterende Palau de la Musica Catalana, door het Berliner Philharmoniker met dirigent Daniel Barenboim. En daarnaast waren mijn reisgezellen natuurlijk Joan Miro, Antoni Gaudi, Pablo Picasso en Antoni Tapies. Ze hebben me bewust gemaakt van hun enorme creativiteit tot in hun laatste, hoogbejaarde jaren. Ik vond dat zeer bemoedigend. Ik wil graag nog even rustig thuiskomen en dan geleidelijk mijn activiteiten weer oppikken. Ook augustus blijft dus toch eerder een vakantiemaand. Het is een geweldig bramenjaar, weet u. In het Sint-Annabos gaan we ze wild plukken om sap en confituur van te maken. Ook dat is vakantie.