Ben Weyts (Vlaams minister van Mobiliteit)

Als er zich deze zomer überhaupt vakantie aandient: in de Ardèche.
...

Als er zich deze zomer überhaupt vakantie aandient: in de Ardèche. Een vakantie is altijd te kort om de vergezichten ervan te verzenden. Lamsbout bestellen bij de plaatselijke slager. Gegrild op z'n Provençaals is dat 'the best a man can get'. Tijd maken om iets moeilijkere gerechten te bereiden op de barbecue, met al wat de lokale markt biedt, dat is vakantie. Zo veel mogelijk achterstallige nota's. Ik ben online, elke dag. Anders krijg ik de achterstand bij thuiskomst nooit meer weggewerkt. Lopen, zwemmen, wandelen en fietsen als beweging. Daarnaast met de kinderen spelen en af en toe eens een stad of een wijnhuis bezoeken. Ik zou weleens op stap willen gaan in Londen, samen met vader en zoon Brunel. Marc en Isambard Brunel waren ingenieurs en hebben voor die tijd - eind 18e, begin 19e eeuw - onwaarschijnlijke technische hoogstandjes gebouwd. Onder andere de tunnel onder de Thames, de eerste van die soort en lengte, is van hun hand. Mijn vrouw, mijn kinderen en een pc. Tekortgedaan.Het is een basisbehoefte: ik moet zwemmen. Ik kan simpelweg niet zonder zee en zand. Vakantie breng ik dan ook door aan het Noordzeestrand en zuidelijker gelegen kusten. Mijn boeken uitpakken. The Blazing World, de jongste roman van Siri Hustvedt, De duizelingwekkende jaren. Europa 1900-1914 van Philipp Blom, en de Bach-biografie van John Eliot Gardiner. Ik mag hopen dat geen enkele vakantiedag normaal zal verlopen. Tot nu toe te vaak online. Anders waren deze vragen ook nooit beantwoord. Maar vanaf nu ben ik twee weken offline. Ik breng tijdens het jaar al genoeg tijd door met dode, historische of fictieve personages. Op vakantie ben ik dan ook het liefst omringd door de mensen die me dierbaar zijn. Mijn iPod. En een paar loopschoenen. Je weet maar nooit dat ik met een atletisch getraind lichaam terugkom. Ik houd me nogal stil op vakantie. Geen kiekjes op Facebook dus. En evenmin 'zonnige groeten uit'. Gezien ik er tijdens het jaar nauwelijks de tijd voor heb, is koken op vakantie een luxe. Vooral de ingrediënten inslaan op de lokale markt vind ik heerlijk. Ik zou zeer graag wat langer verblijven in de buurt van het huis en atelier van de Amerikaanse schilderes Georgia O'Keeffe. Sante Fe in New Mexico dus. Tot ik de mussen dood uit de hemel hoor vallen. Normaal gezien kies ik voor fietsvakanties, maar ik sukkel met een hernia. Dit jaar is het dus een stapvakantie geworden. Of beter: een citytrip, met familie naar Madrid, Granada en Sevilla. Ik was er dertig jaar geleden al eens. Het werd een blij weerzien, al had ik het me anders herinnerd. We hadden onderling afgesproken dat iedereen een dag zou organiseren. Een 'normale' vakantiedag zag er dus zeer verschillend uit. Ik vertrouw nogal op de Trotter-reisgidsen, dus eten we graag en goed op restaurant. Met Pieter Bruegel de Oude. In het weinige werk dat van hem is overgebleven, verschijnt als het ware een foto van een tijdsgewricht. Door de talloze details krijg je een goed beeld van hoe de mensen toen waren en leefden. Met zo'n scherpe observator kan het niet anders dan goed reizen zijn. Op de lange treinritten tussen de steden heb ik vooral nummers van mijn favoriete weekblad The Economist gelezen. Voorts las ik Groei maakt gelukkig van econoom Peter De Keyzer. En Wie is er bang voor de vooruitgang? Daarin vraagt de Nederlandse filosoof Jaffe Vink zich af waarom we zo veel kritiek hebben op onze maatschappij, terwijl we net zo veel hebben bereikt. Je ziet dat ik graag nogal optimistische boeken lees. Online. Ik probeer zelfs om de twee dagen mijn mails bij te werken. In de roman Nooit meer slapen laat Willem Frederik Hermans het hoofdpersonage in zijn zoektocht naar meteorieten naar het onherbergzame Finnmark trekken, in Noors Lapland. Die tocht zou ik ook weleens willen maken, al wordt dat dan evenmin een fietsreis.Ik zit op dit ogenblik op een Catalaans terras onder een pijnboom, uit te kijken over de baai. Voor mijn 55e verjaardag heeft mijn vrouw een bed and breakfast geboekt in het godvergeten Maçanet de la Selva. Vakantie is voor mij rust aan het water, in de nabijheid van een grootstad. Met Barcelona vlakbij is dit de ideale plek. Later deze zomer gaan we ook naar het eiland Rügen in de Oostzee. Ook daar is het nog relatief ongerept. En Rostock wil ik ook weleens bezoeken. Mijn literaire topper was dit jaar De republiek van Joost de Vries, die er de Boekenuil mee won. Verder lees ik vooral non-fictie en geschiedenis. Zoals Amsterdam. Geschiedenis van de meest vrijzinnige stad ter wereld van de Amerikaanse schrijver Russell Shorto. In Duitsland heb ik de pil Cultuur als Macht van Frits Boterman mee, die onderzoekt hoe het cultuurbastion Duitsland zo kon afglijden naar de barbarij van de nazi's. Een militaire planning hanteren we hier niet, eerder een semistructuur van slapen, ontbijten onder de plataan, een baaitje bezoeken en 's avonds ontspannen aan een van de grootste zwembaden die ik ooit heb gezien. Ik had me voorgenomen eens helemaal offline te blijven, maar ik heb me er toch op betrapt dat ik tussen acht en negen uur 's ochtends mijn e-mail check en de nieuwssites volg. Het zijn nu eenmaal interessante tijden. Ik hou van de jaren 1920 en 1930, het laatste stukje geschiedenis dat vandaag nog bereikbaar is, dat nog leeft. Zoals aan deze kust, waar die tijd tastbaar blijft in de gebouwen en de cafés. Doe mij dus maar enkele dagen met de Franse modeontwerpster Coco Chanel. Ik heb er jaren van gedroomd om eens met de wagen door Californië te gaan rijden. Die droom heb ik op mijn 50e waargemaakt. Je hoeft niet altijd te lang te wachten om zulke dingen te realiseren.