Ivo Victoria - (Vlaams schrijver)

In Bretagne en in de Dordogne. Dat doen we al enkele jaren. Mijn vrouw is namelijk Frans en onze twee kinderen zijn tweetalig opgevoed. We verblijven er op een camping, al is dat totaal mijn ding niet. Maar zodra je kind ouder is dan drie jaar, ga je best ergens naartoe waar ook andere kinderen zitten. Vandaar. Al zorg ik er wel voor dat we eerder in een bungalow van tentzeil zitten: zo'n luxesafaritent met kamers, een keuken en echte bedden.
...

In Bretagne en in de Dordogne. Dat doen we al enkele jaren. Mijn vrouw is namelijk Frans en onze twee kinderen zijn tweetalig opgevoed. We verblijven er op een camping, al is dat totaal mijn ding niet. Maar zodra je kind ouder is dan drie jaar, ga je best ergens naartoe waar ook andere kinderen zitten. Vandaar. Al zorg ik er wel voor dat we eerder in een bungalow van tentzeil zitten: zo'n luxesafaritent met kamers, een keuken en echte bedden. We proberen de kinderen in uitslaapmodus te krijgen door hen lang te laten opblijven, wat na een dag of twee wel lukt. Daarna uitgebreid ontbijten, gaan zwemmen in de rivier en zo veel mogelijk lezen. En intussen de kinderen in de gaten houden. Ik lees tegenwoordig bijna alleen nog korte romans. Daar zitten erg veel klassiekers tussen. De verplichting om telkens weer de nieuwste boeken gelezen te hebben, neemt hoe langer hoe meer af. Ik neem dus Virginia Woolf en Ian McEwan mee, naast nieuw werk als De schimmen van César Aira en Monte Carlo van Peter Terrin. Het land 32 van Daan Heerma Van Voss is wel een dikke pil, maar die belooft dan ook erg goed te zijn. Wij gaan steevast op zoek naar een goede slager. Mijn vrouw herontdekt dan van alles wat ze in Nederland niet kan kopen. Dat eten we dan met z'n vieren op bij de tent. Nogal asociaal, geef ik toe, maar ik zit totaal niet te wachten op dat campingleven. Dat is wel buiten mijn oudste dochter gerekend: die kent meteen iedereen en dus ontkomen we niet aan een modeshow of een gemeenschappelijke bbq. Pas op, leuke ervaringen, maar toch ook bizar. En inspirerend. Met permissie van mijn vrouw: Marilyn Monroe. Voor de intellectuele gesprekken, jawel. Weliswaar met cocktails aan het zwembad van een luxehotel, maar vergeet niet dat Monroe ooit getrouwd was met schrijver Arthur Miller. Marilyn was veel intelligenter dan waarvoor ze wordt versleten. We verblijven dit jaar in een groot hotel op het Griekse eiland Rhodos. De keuze van mijn vrouw. Ze consulteert me natuurlijk, maar ik vind het altijd goed. Eerst ga ik het hotel en de omgeving verkennen. Om te zien wat we die twee weken allemaal kunnen doen. En ik controleer hoe goed mijn wifi-verbinding werkt. Ik ben altijd online, dat kan ik echt niet laten. Na elke dertig gelezen pagina's check ik toch altijd even mijn e-mails, al selecteert mijn medewerker wel de belangrijke berichten. Werken is voor mij ook voor een stuk ontspanning. Het leuke aan vakantie is dat ik gewoon eens wat andere klemtonen kan leggen, en dat het werk mijn levensritme niet bepaalt. Ik ben een veellezer, al beperkt zich dat tijdens het jaar doorgaans tot lijvige dossiers en werkdocumenten. Voor romans en non-fictie heb ik minder tijd. Toch heb ik altijd een stuk of twintig boeken liggen, op mijn bureau, het toilet en mijn nachtkastje. Op vakantie neem ik een vijftal boeken mee. De nieuwe Pieter Aspe (Pijn)3, maar ook Kan de stad de wereld redden? van Eric Corijn. Slapen, eten, drinken, lezen en zwemmen: dat zijn mijn vijf werkwoorden op vakantie. Er mag ook wat cultuur bij, maar toch niet te veel. Ik werk een heel jaar quasi zeven dagen op zeven, vakantie is dus echt ontspannen. Het gebeurt niet vaak, maar ik ben o zo graag ook eens lui. Och, alle mensen naar wie ik opkijk, kan ik tijdens het jaar wel eens bellen. Ik hoef niet zo nodig met historische figuren of grote personages aan de zwier te gaan. Liever met mijn vrienden. Als het goed geweest is, ben ik helemaal gerecupereerd. Waarna ik al snel weer begin te hoesten en mijn tics terugkrijg. Ik blijf in Knokke, waar ik woon. Van juli tot september is Knokke zo'n oase dat het net is alsof je met vakantie bent. Voor mij hoeft het niet meer, dat reizen. Ik heb jaren vanuit een valies geleefd, als een nomade. Ik ben murw geworden van al die controles op luchthavens, waar iedereen als vee wordt behandeld, of je nu in eerste klasse vliegt of niet. Mijn vrouw overhaalt me nog weleens voor een korte culturele trip, maar daar blijft het ook bij. Het muziekfestival Salzburger Festspiele is deze zomer de uitzondering. Daar kom ik altijd geïnspireerd van terug. Heel eenvoudig.'s Ochtends doe ik een fietstochtje van twintig kilometer. Of ik ga golfen. Daarna wat lezen en wandelen.'s Avonds gaan we vaak dineren bij vrienden, waar we de maatschappij hervormen en op enkele uren tijd een nieuwe regering vormen, met behulp van een goede bordeaux. In Salzburg, waar we ook met vrienden naartoe gaan, is het net omgekeerd. Daar discussiëren we tijdens de lunch met Oostenrijkse wijn, om 's avonds weer strak in het gelid naar de voorstelling te kunnen. Ik lees al een pak kranten en magazines, dus kom ik amper aan boeken toe. Toch heb ik weer een stapeltje klaarliggen. Een boek van Eric-Emmanuel Schmitt, Oscar et la Dame Rose, al ben ik geen romanlezer. Vooral non-fictie dus, met een geschiedenis van Polen en een van Leopold I. Winston Churchill. Niet meteen iemand met wie ik naar de danskring zou gaan om de bamba te dansen, maar wel een intrigerende figuur. Visionair, moedig, eerlijk en vechtlustig. Allemaal eigenschappen die ook in het bedrijfsleven belangrijk zijn. Australië heeft me bekoord. Hoe die Engelse bandieten van weleer erin geslaagd zijn om zo'n welvarend land uit te bouwen, is fantastisch. Ze zijn tegelijk hardwerkend en easy going, net zoals ze trouw blijven aan hun Europese wortels en toch met een voet in Azië staan. En ze zijn recht voor de raap, daar hou ik van. In een kleine vakantiewoning in Spanje, in een rustig kustplaatsje aan de rand van een natuurpark. Een ideale plek om er echt even helemaal tussenuit te knijpen. Het huisje verkennen, koffers uitpakken en alles op orde zetten. Daarna doen we inkopen. En dan is het tijd voor een glaasje op het terras. Recente boeken van Julian Barnes (Hoogteverschillen en Alsof het voorbij is), Mario Vargas Llosa (De bescheiden held) en Nagieb Mahfoez (De dag dat de leider werd vermoord). Ik wil ook verder lezen in Het evangelie volgens Jezus Christus van José Saramago en in De Groote Oorlog van Sophie De Schaepdrijver. Een goede dag begint met een fijn ontbijt en met de lectuur van zowel gedownloade Belgische kranten als lokale kranten. Daarna gaan we stappen, fietsen, lezen, steden en dorpjes aandoen. En natuurlijk musea bezoeken, als er een interessant aanbod is. Ik blijf toch bij voorkeur online, maar zonder te overdrijven. Het moet vakantie blijven. Alle plaatsen waar ik nog niet ben geweest. Vooral Zuid-Amerika blijft aantrekkelijk. Laat mij even fantaseren. Een rondreis door Europa in het gezelschap van zijn 'stichters': Jean Monnet, Robert Schuman, Konrad Adenauer of Alcide De Gasperi. Ik zou ze meenemen naar de oude en de nieuwere lidstaten van de EU en vragen wat ze vinden van ons Europa in 2014. Mijn iPad en mijn gsm heb ik altijd bij. Ja, vooral naar oudere familieleden voor wie we soms te weinig tijd maken en die het fijn vinden om een kaartje te krijgen. Meestal koken we zelf. Ik heb daar een fijne regeling voor: mijn man kookt, ik doe de vaat.