Net als zijn voorganger Theo Rombouts legt ook huidig ACW-voorzitter Jan Renders met grote hardnekkigheid uit dat de christelijke werknemersorganisatie eerst zelf moet bewegen voor ze kan wegen op het beleid. Maar allicht tot zijn eigen frustratie kan ook hij niet verhinderen dat bij de permanente worsteling van het ACW met het begrippenpaar 'beweging en beleid' de meeste aandacht telkens gaat naar vragen over het verslappen of versterken van de banden met CD&V en over de eventuele samenwerking met politici van andere partijen.
...

Net als zijn voorganger Theo Rombouts legt ook huidig ACW-voorzitter Jan Renders met grote hardnekkigheid uit dat de christelijke werknemersorganisatie eerst zelf moet bewegen voor ze kan wegen op het beleid. Maar allicht tot zijn eigen frustratie kan ook hij niet verhinderen dat bij de permanente worsteling van het ACW met het begrippenpaar 'beweging en beleid' de meeste aandacht telkens gaat naar vragen over het verslappen of versterken van de banden met CD&V en over de eventuele samenwerking met politici van andere partijen. Dat was niet anders tijdens het jongste ACW-congres. Wie de maandenlange aanloop naar die bijeenkomst ook maar een klein beetje had gevolgd, kon nochtans weten dat er voor de politieke uitdrukking van het ACW geen spectaculaire koerswijzigingen in de maak waren. De beweging zet haar 'strategieverbreding', die al tien jaar op papier staat, gewoon voort: door mensen warm te maken voor inspraak en voor politiek, door contact en overleg met 'sociaal bewogen politici' van Groen! en SP.A, en door 'structureel' samen te werken met ACW-erkende mandatarissen in CD&V. Minuscule openingen in krachtlijnen en actieplannen van de beweging ten spijt, komen andere partijen voor die laatste formule niet in aanmerking. Het ACW haalt daaruit naar eigen zeggen op lokaal, Vlaams en federaal niveau nog altijd het hoogste politiek rendement. Paarse en andere bestuurscoalities zonder CD&V, die er evenmin voor de eeuwigheid zijn, doen dat inzicht blijkbaar niet veranderen. Maar - en op dat punt is het besef van socioloog Renders correct en het bijna sektarisch discours van sommige CD&V/ACW-politici naast de kwestie - het politieke rendement van het ACW staat of valt op termijn met de waarde van het sociaal kapitaal van de beweging. Het gaat dan niet meer over de 'macht van het getal' waarop het ACW zich enkele decennia geleden nog gemakkelijk kon beroepen, wel over zijn maatschappelijke slagkracht. Maar net dat wordt steeds problematischer. Welke affiniteit hebben leden van dienstverlenende 'bedrijven' als de vakbond ACV en het ziekenfonds CM nog met een ACW-pleidooi voor 'sociale rechtvaardigheid, solidariteit en duurzaamheid'? Hoe aantrekkelijk zijn vergrijzende verenigingen als de Kristelijke Arbeidersvrouwenbeweging (KAV) en de Kristelijke Werknemersbeweging (KWB) voor jongeren die meer geprikkeld worden door projectmatige engagementen bij nieuwe sociale organisaties? Het ACW zoekt de antwoorden in een sterkere 'vrijwilligerscultuur', in meer samenwerking tussen zijn deelorganisaties en met andere middenveldorganisaties. Renders zegt dat hij met het ACW niet in 'de val van Solidarnosc' wil trappen. De Poolse arbeidersbeweging verkruimelde toen ze enkel een partijpolitieke organisatie werd. Maar die val staat evenzeer open als het ACW zijn sociaal kapitaal niet kan vrijwaren. Patrick MartensHet ACW kan zich niet langer beroepen op 'de macht van het getal'.