Peter Vandermeersch ( hoofdredacteur van NRC Handelsblad)

In Toscane. Omdat het alles heeft wat ik zoek: zon, natuur, cultuur, heerlijk eten, nog betere wijn, heuvels om tegenop te fietsen... Ik denk elk jaar: hoe flauw om weer naar Toscane te gaan. Tot ik mijn reis boek. En heel burgerlijk denk ik dan: waarom nog zoeken als je de perfecte plek al hebt gevonden?
...

In Toscane. Omdat het alles heeft wat ik zoek: zon, natuur, cultuur, heerlijk eten, nog betere wijn, heuvels om tegenop te fietsen... Ik denk elk jaar: hoe flauw om weer naar Toscane te gaan. Tot ik mijn reis boek. En heel burgerlijk denk ik dan: waarom nog zoeken als je de perfecte plek al hebt gevonden? Vroeger: mijn tien boeken die ik meehad op een rijtje op een plekje zetten. Nu, vrees ik, zoeken naar Wifi. Ik word pas rustig als ik weet dat die werkt. Dan op zoek naar een wijnboer en naar het beste restaurant uit de streek. En vervolgens op de fiets de omgeving verkennen. Ik heb het hele jaar boeken gedownload op mijn iPad, dus sleep ik een halve bibliotheek met me mee in dat kleine toestel. Ik kijk vooral uit naar Stoner van John Williams, Dit zijn de namen van Tommy Wieringa, en Pier en Oceaan van Oek de Jong. Voor de helft bestaat die uit lanterfanten, lekkerbekken, dommelen, sneukelen, frunniken, smikkelen, slurpen, zweten, rommelen, kokkerellen,... En voor de andere helft: hetzelfde in een andere volgorde. Online. Om dagelijks kranten te lezen (ja, ik ben verslaafd) en nieuws te volgen. En ik probeer slechts één keer per dag naar mails te kijken. Over mails gesproken: een paar jaar geleden had ik er 1600 toen ik terug kwam uit vakantie. Ik heb ze ongelezen weggekeild. Er is welgeteld één iemand die me achteraf zei dat hij mij een mail gezonden had. Maar ik geef toe: misschien zat er een mail in die mijn leven zou hebben veranderd. Michelangelo als gids in Firenze. Hugo Claus om 's ochtends over literatuur te filosoferen. Barack Obama om 's middags over wereldpolitiek te praten. Johan Anthierens om 's avonds over het leven te spreken. Piet Huysentruyt voor de keuken. En natuurlijk ook nog Marilyn Monroe. Mijn Apple-speelgoed: iPhone en iPad. En om eerlijk te zijn: ik neem ook veel zorgen mee. Maar ik stel vast dat die na de eerste week stilletjes wegsmelten onder de Toscaanse zon. Dan maken ze plaats voor die droom om een huisje te kopen, met een boompje en een wijngaardje. En geen kranten meer te maken, maar ze te lezen. Wat zijn postkaartjes en naar wie zou je ze moeten sturen? Ik kook heel graag. Ik neem daarom altijd een goed mes en enkele goede pannen mee naar Italië. Want ik haat de rommel die ze in sommige vakantiehuizen in de keuken zetten. Maar ik ga natuurlijk ook en graag uit eten. Is er dan iets beter dan Toscane? Een onbestemde mengeling van diep triest en heel blij. Triest dat het weer voorbij is. Heel blij dat ik weer kan beginnen te werken. Want, zeg het niet aan mijn baas, maar hoofdredacteur zijn van NRC is de mooiste baan ter wereld. Nice. Het ligt aan de Azurenkust en is heel bijzonder. Slapen en bijslapen. In de straat waar ik verblijf, is een kleine boekhandel en daar neus ik rond op zoek naar een prachtige Franse uitgave. Veel sport en voortdurend in de zon. Online. Lance Armstrong. Het zou me veel bijbrengen over het menselijk functioneren. Sportschoenen. Helaas niet. De twee, maar het liefst kook ik zelf. Een afgelegen landhuis in Andalusië, bij mijn roots. Klaar voor nieuwe dingen en hopelijk vol verassingen. Marrakech. Door de vele projecten die we in Marokko realiseren, hebben we er ook veel vrienden. Ideaal om ze eens uit te nodigen in de gehuurde villa met uitzicht op de Atlas. In het zwembad duiken. Bij vertrek in de luchthaven koop ik een paar kilogram magazines. Wetenschappelijk, architectuur, internationale business, wereldpolitiek en ook het boek van Jan Leyers (De weg naar Mekka). We doen veel zaken met de Arabische wereld en ik wil hen beter begrijpen. Ik lees nooit fictie. Overdag: lezen, zwemmen. 's Avonds: vrienden uitnodigen om te dineren en op stap gaan in Marrakech. Altijd online. Ik blijf kort op de bal spelen. Richard Branson, Bruce Springsteen. Mannen die al lang dood hadden moeten zijn, maar die nog altijd springlevend zijn, living on the edge. Anissa (Temsamani, nvdr). Overigens, als kind had ik een zwarte cocker spaniël, Pacha, en die ging ook overal mee naartoe. Nee, zeker niet. We hebben een fantastische kokkin die geen probleem heeft om voor tien personen te koken. Natuurlijk gaan we ook af en toe op restaurant in Marrakech. Thuis, aan het meer in Keerbergen, maar dat is te dicht bij mijn werk. Ik vlieg het hele jaar naar exotische bestemmingen. Voor mij moet het niet te lang duren. Na een week op dezelfde plaats word ik al zenuwachtig. In Carcassonne, in Zuid-Frankrijk. We gaan daar elk jaar bijna met hetzelfde gezelschap naartoe: een huisje met een zwembad waar mijn kinderen zich helemaal kunnen uitleven. Als ik aan mijn zoontjes vraag naar waar ze op vakantie willen, roepen ze steevast 'Carcassonne!' Wellicht omdat er veel burchten van de Katharen staan. Dat spreekt altijd tot de verbeelding van jongens die zich dan echte ridders wanen. De kinderen hun zwembroek aantrekken. Pas daarna kan ik rustig uitpakken en boodschappen gaan doen. Slaap van Lars Kepler, een thriller die me misschien nog meer uit mijn slaap zal houden, maar toch ga ik ervoor. Borgen, naar de gelijknamige tv-serie. Ik heb alle afleveringen al gezien, maar ik ben toch ook benieuwd naar het boek. Voor de rest lees ik samen met de jongens boeken van Geronimo Stilton. Ik sta altijd vroeg op en schuim de plaatselijke markt af op zoek naar specialiteiten. Daarna bestaat de dag vooral uit luieren, lezen, aperitieven en vooral heel veel bezig zijn met mijn zoontjes. Online, dat kan niet anders. Maar mijn e-mails controleer ik op vakantie alleen 's avonds. Mijn gsm ligt wel altijd op tafel: als het echt dringend is, ben ik via telefoon bereikbaar. En ik lees elke dag de Vlaamse kranten, ook op vakantie. Zijn gezondheidstoestand laat het op dit moment niet meer toe, maar ik zou heel graag eens met Nelson Mandela door Zuid-Afrika reizen. Dat land heeft een unieke geschiedenis doorgemaakt, en het is vandaag nog altijd in volle evolutie. Ik was altijd al gefascineerd door het nummer Mandela Day van Simple Minds, en ik ben ervan overtuigd dat die man nog veel verhalen niet heeft verteld. Mijn gsm. Verder is er echt niet zo veel wat ik niet een paar weken kan missen. Nee. Ik ben zo iemand die op de tweede dag van mijn vakantie postkaartjes gaat kopen. En op de voorlaatste dag kom ik dan tot de vaststelling dat ik nog geen postzegels heb, met als resultaat dat die kaartjes pas aankomen wanneer ik al een paar dagen terug thuis ben. Daarom stuur ik dus geen kaartjes meer. We trekken altijd naar Frankrijk met een bevriend koppel, en zij eisen (!) dat ze elke avond zelf mogen koken. Een eis waar ik met veel plezier op inga, want wat er dan op tafel komt is om duimen en vingers bij af te likken. En zo eet ik op vakantie nooit op restaurant. Zelfs zonder Nelson Mandela als persoonlijke gids blijft Zuid-Afrika mijn droombestemming. Uitgerust, opgeladen en weer helemaal klaar om er tegenaan te gaan.