De regering van premier Yves Leterme strompelt voort naar de volgende van de zeven sloten. Het theaterdrama dat vorige week in de Kamer van Volksvertegenwoordigers werd opgevoerd over het agenderen van het voorstel tot splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde, had iets gênants. De nachtelijke parlementaire schermutseling eindigde ermee dat PS-voorzitter Elio Di Rupo de indieners van het wetsvoorstel tot splitsing de wacht aanzegde. Volgens Di Rupo moet er duidelijkheid komen over het lot van Brussel-Halle-Vilvoorde vooraleer zelfs nog maar het eerste pakket van de staatshervorming, de basis voor de vorming van de regering van Yves Leterme, kan worden afgerond.
...

De regering van premier Yves Leterme strompelt voort naar de volgende van de zeven sloten. Het theaterdrama dat vorige week in de Kamer van Volksvertegenwoordigers werd opgevoerd over het agenderen van het voorstel tot splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde, had iets gênants. De nachtelijke parlementaire schermutseling eindigde ermee dat PS-voorzitter Elio Di Rupo de indieners van het wetsvoorstel tot splitsing de wacht aanzegde. Volgens Di Rupo moet er duidelijkheid komen over het lot van Brussel-Halle-Vilvoorde vooraleer zelfs nog maar het eerste pakket van de staatshervorming, de basis voor de vorming van de regering van Yves Leterme, kan worden afgerond. 'Je kunt niet aan de ene kant een beroep doen op de Franstaligen voor een tweederdemeerderheid en aan de andere kant, zonder hen, met een gewone meerderheid de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde goedkeuren, waarvan zij niets willen weten. (...) Willen we blijven samenleven? Dat is de vraag die we moeten beantwoorden.' Die laatste, toch wel belangrijke zin in het pleidooi van Di Rupo ging wat verloren in het mediagedruis. In de marge van het Kamerdebat noteerde een verslaggever van de krant De Morgen uit de mond van de vertwijfelde Di Rupo: 'Sommige Vlamingen leven in een andere realiteit dan wij.' Dat Vlamingen in een andere realiteit leven dan de Walen spreekt ook uit de cijfers van het Instituut voor de Nationale Rekeningen. Die nationale rekeningen laten zich lezen als een regelrechte aanklacht tegen de Parti Socialiste, de partij van Elio Di Rupo, die de afgelopen decennia niet alleen Wallonië maar ook federaal België heeft geregeerd. De economische implosie van Wallonië dateert al van de jaren 1960, uit unitaire tijden. Ondanks forse federale en Europese injecties hebben Di Rupo en zijn voorgangers het tij nooit kunnen keren. Het recente politieke tumult dreef de publicatie van de nieuwe nationale rekeningen einde maart uit de mediabelangstelling. Die cijfers zijn nochtans opmerkelijk, en ontnuchterend voor wie de marketingpraatjes van de Franstalige regeerders over een Waalse renaissance heeft geloofd. Uit die cijfers blijkt immers dat die wedergeboorte niet voor meteen is. De investeringen in Wallonië zijn in de jaren 1995-2005 trager gegroeid dan in Vlaanderen. Het investeringspeil is hoe dan ook te laag om tot een grotere groei te leiden. Het verschil in werkgelegenheidsgraad tussen Vlaanderen en Wallonië zal volgens de onderzoekers nog vrij fors toenemen tot in 2012. Bovendien is er sprake van een grote opleidingskloof, die voor de jongeren echt zorgwekkend begint te worden. Het gebrek aan kennis van het Nederlands vormt een belangrijke hindernis om een pendelbeweging - en/of de verhuizing van laaggeschoolden - naar de Vlaamse groeipolen op gang te brengen. 'Oude Vlaamse eisen als 'werk in eigen streek' en 'weg met sociaal onverantwoordelijke pendel' gelden vandaag in Wallonië', schreef een van de analisten die zich over de nationale rekeningen boog. De werkloosheid in Wallonië en Brussel is grotendeels structureel. Dat oplossen zal veel tijd en middelen en wellicht ook looninspanningen vergen. Intussen ligt volgens de jongste cijfers het primair inkomen per inwoner in Wallonië 26 procent lager dan in Vlaanderen. Als verschil in werkelijkheid kan dat tellen, zeker voor de onfortuinlijke Henegouwse streekgenoten van Elio Di Rupo. De grote solidariteitskanalen openhouden - want daar komt de vraag of Vlamingen en Franstaligen nog willen samenleven op neer - kan alleen via een doorgedreven staatshervorming. Elio Di Rupo zal nu snel moeten kiezen tussen het luxeprobleem van een aantal villabewoners in de Vlaamse Rand rond Brussel, die veelal voor het liberale FDF van Olivier Maingain stemmen, en de belangen van de werkloze bewoners van Le Centre, de Borinage en Charleroi en zijn eigen stad Mons die op en onder de armoedegrens leven. Voor een voorzitter van de Parti Socialiste kan die keuze geen probleem zijn. door Rik Van Cauwelaert