Na "Olivetti '82" en "Grasland", monologen die Eriek Verpale speciaal voor Bob De Moor schreef, is er nu "Tatjana", een stuk voor zes personages naar de roman-in-verzen "Eugène Onegin" van Alexander Poesjkin (1799-1837). Peter Tsjaikovski maakte er ooit een opera van, terwijl Verpale het "stationsromannetje" als een eigentijds gegeven bekijkt en er zichzelf persoonlijk sterk in terugvindt. Vandaar ook de gewijzigde titel, waardoo...

Na "Olivetti '82" en "Grasland", monologen die Eriek Verpale speciaal voor Bob De Moor schreef, is er nu "Tatjana", een stuk voor zes personages naar de roman-in-verzen "Eugène Onegin" van Alexander Poesjkin (1799-1837). Peter Tsjaikovski maakte er ooit een opera van, terwijl Verpale het "stationsromannetje" als een eigentijds gegeven bekijkt en er zichzelf persoonlijk sterk in terugvindt. Vandaar ook de gewijzigde titel, waardoor Tatjana het hoofdpersonage wordt. Zij steekt het vuur aan de lont door een brief waarin ze Onegin haar liefde verklaart. Ondanks haar schoonheid en vele kwaliteiten wordt ze afgewezen. De ontmoetingen tussen Tatjana ( Antje De Boeck) en Onegin ( Jan Steen) vormen dan ook de ruggengraat van het stuk. Hun schaarse maar lange gesprekken gaan over een onmogelijk geachte liefde, een thematiek die bij Verpale geregeld opduikt. Zowel de auteur als de regisseur ( Bob De Moor) trekken Onegin en Tatjana op het voorplan, waardoor de andere personages veeleer zetstukken uit een andere tijd lijken. Zij hebben conservatieve opvattingen over liefde en huwelijk. Verpale gebruikt ze om des te sterker de fataliteit in Onegins houding te accentueren. Want hoe ouderwets de anderen ook zijn, ook Onegin is verkeerd. Hij weigert een keuze te maken en hult zich in een aureool van ongenaakbaarheid. Hij maakt zichzelf wijs dat hij alle liefde onwaardig is. Hij komt uiteindelijk tot inzicht, maar dan wijst de inmiddels gehuwde Tatjana hem af, met de folterende woorden dat ze ondanks alles van hem blijft houden. Verpale laat verschillende delen van het stuk in verzen zeggen, in een theatertaal die sterk contrasteert met het eigentijdse karakter dat auteur en regie willen beklemtonen. Het stuk begint met het einde van een landelijk feestje. Een fin-de-siècle-gevoel, terwijl de boerin ( Els Olaerts) de continuïteit van het alledaagse leven suggereert en soepgroenten snijdt. Door het langzaam uitvlakken van de andere personages, worden Onegin en Tatjana scherp gesteld. Onegin verbergt een arsenaal aan emoties achter een pseudo-filosofische uitleg. In de vertolking van Jan Steen zien we dan ook een zeer getormenteerde Onegin, met plotse uitvallen in taal en beweging, alweer in fel contrast met de rustige, daarom niet minder bewogen Tatjana van Antje De Boeck. In de mannelijke personages kan je afsplitsingen zien van Verpale zelf, voor wie leven en schrijven één is. In Onegin en Tatjana maakt hij als het ware de balans van zijn eigen liefdeservaringen. In de Korre en op reis. Info: 03/235.04.90 (Thassos).Roger Arteel