Luuk Van Middelaar

'35 jaar, Brussel. Politiek filosoof. Las Alexis de Tocqueville toen ik in de Nederlandse politiek in Den Haag werkte, maar in de Europese politiek in Brussel lees ik liever Niccolò Machiavelli. Momenteel eigen baas. Leg komende weken de laatste hand aan het boek De passage naar Europa en wacht tegelijk met mijn vriendin op ons eerste kind. Daarom dit motto voor leven & werk ineen: 'Il faut faire les plus petites choses pour les plus grands motifs et voir dans les plus petits objets les plus grands rapports.' (Joubert)
...

'35 jaar, Brussel. Politiek filosoof. Las Alexis de Tocqueville toen ik in de Nederlandse politiek in Den Haag werkte, maar in de Europese politiek in Brussel lees ik liever Niccolò Machiavelli. Momenteel eigen baas. Leg komende weken de laatste hand aan het boek De passage naar Europa en wacht tegelijk met mijn vriendin op ons eerste kind. Daarom dit motto voor leven & werk ineen: 'Il faut faire les plus petites choses pour les plus grands motifs et voir dans les plus petits objets les plus grands rapports.' (Joubert) Grootste dada: symboolpolitiek is machtspolitiek.'Ik ben 42 en mama van drie dochters. Ik woon in Edegem en werk als journaliste voor MO*, het blad dat de globalisering begrijpbaar wil maken. En wellicht is dit meteen mijn grootste passie: proberen te begrijpen wat rondom me gebeurt en dat aan anderen doorgeven. Als dat me lukt, geeft dat een grote voldoening. Een groot levensmotto heb ik niet, maar als ik er één moet uitkiezen dan het volgende: 'niets is wat het lijkt'. Literatuur is mijn grootste dada. Het woord dat een nieuwe dimensie geeft, het woord dat de lezer in een andere sfeer brengt... dat boeit me.''Na diverse andere professionele uitdagingen, werk ik (28) sinds een jaar als speechwriter op het kabinet van Landsverdediging. Mijn vaste uitvalsbasis hierbij is Sint-Genesius-Rode. Daarnaast ben ik actief als blogger, lezer, reiziger en fan van golfsurfen en humor. Tussendoor speur ik naar kleine rimpelingen aan de oppervlakte van de samenleving - vooral onder jongeren - die kunnen uitgroeien tot nieuwe, onstuitbare golven die de kustlijn van de toekomst vorm zullen geven. 'If it's inevitable, then I will bring it forward.' 'Geboren in 1949, Antwerpenaar (niet fanatiek), directeur Vlaams-Nederlands Huis deBuren. Voorheen: Boek.be, kabinet Paul Van Grembergen en Bert Anciaux, Enthoven Associates Design Consultants, Design Academie Eindhoven, Priorij Corsendonk, Theater Hotel Antwerpen. Bestuurder van o.a. deSingel, Ultima Vez, Strip Turnhout. Overtuigd dat een goede cultuurpolitiek een positieve invloed heeft op de politieke cultuur. Overtuigd dat kunstenaars een essentiële rol spelen om te voorkomen dat wij onszelf reduceren tot een volk dat alleen nog maar telt. Mijn grootste dada: mijn kleinkinderen Oscar, 3 jaar, en Jeanne, 6 maanden, overtuigen dat schoonheid en wijsheid de wereld wel kunnen redden.''Ik (42) woon in Leuven en leef enigszins tot mijn eigen verbazing van lezen en schrijven. Ik hou me in mijn vrije tijd met geschiedenis onledig. Levensmotto's vind ik ouderwets, maar 'Wie bang is, krijgt ook slaag' staat me wel aan. Ik hou van Bruegel, Rubens en Wiertz, Lucky Luke, Piet Pienter en Bert Bibber, de Merovingers, Franstalige Vlaamse boeken en friet met stoofvlees. Vergelijk graag appelen met citroenen en vind 'quidditas', de uniekheid, het mooiste filosofische begrip aller tijden.''Peter De Graeve, 49 jaar, Schaarbeek. Ik heb een intense relatie met de filosofie, jaloerse maîtresse. Het liefst begluur en betast ik haar, nu en dan schrijf of spreek ik over haar. Zij zit me in het bloed, op de huid, in de haren. Een van mijn simpeler passies is de Italiaanse cultuur: haar taal en geschiedenis (van Sallustius tot Silvio en van wijlen Matteo Pascal tot Tony Soprano), haar kunst, gastronomie, mode... Een levensmotto? Voor de latinisten: Laetus luctu.