Lorenzo de' Medici werd in 1951 geboren als tweede zoon van prins Lorenzo de' Medici en prinses Irina Carrega di Lucedio. 'Het grootste deel van mijn jeugd heb ik in Zwitserland doorgebracht', zegt hij. 'In 1936 kreeg mijn vader in ons paleis in Florence een bizar telefoontje van de toenmalige burgemeester. Papa heeft me nooit verteld wat er precies gezegd is, maar het moet schokkend geweest zijn, want diezelfde nacht nog besloot hij om vrijwillig in ballingschap te gaan. Mijn ouders zijn naar Argentinië geemigreerd, om later naar Zwitserland te verhuizen....

Lorenzo de' Medici werd in 1951 geboren als tweede zoon van prins Lorenzo de' Medici en prinses Irina Carrega di Lucedio. 'Het grootste deel van mijn jeugd heb ik in Zwitserland doorgebracht', zegt hij. 'In 1936 kreeg mijn vader in ons paleis in Florence een bizar telefoontje van de toenmalige burgemeester. Papa heeft me nooit verteld wat er precies gezegd is, maar het moet schokkend geweest zijn, want diezelfde nacht nog besloot hij om vrijwillig in ballingschap te gaan. Mijn ouders zijn naar Argentinië geemigreerd, om later naar Zwitserland te verhuizen. 'Ik heb niet zo'n aangename jeugd gehad. Mijn ouders stopten mij en mijn broer Carlo weg in strenge, oerkatholieke internaten. In de vakanties moesten we ons aan de harde familieregels houden. Zo werden we als jonge kerels verplicht om Il Principe van Machiavelli uit ons hoofd te leren. Machiavelli had dat eeuwen geleden opgedragen aan Lorenzo il Magnifico - een opdracht die de Medici tot op de dag van vandaag van vader op zoon overdragen. 'In een familie zoals de onze is het heel gewoon dat je van jongs af aan al de verhalen over illustere voorgangers te horen krijgt. Je ouders, ooms en tantes leren je wie je bent en waar je voor staat. Ze leren je vooral dat je trots moet zijn op je afkomst, maar ook dat je altijd bescheiden moet blijven. Een nazaat van de Medici loopt niet met zijn naam te pronken.' Lorenzo DE' MEDICI: Ik woon hier in Barcelona omdat ik van de zee houd. Ik wil niet in Italië leven, omdat de Italianen erg snel klaar staan met hun kritiek. Een Medici wordt voortdurend bekritiseerd door zijn landgenoten: 'Kijk hoe hij zich kleedt, wat voor onzin vertelt hij nu weer?'... Als je van die kleinzieligheid verlost wilt raken, moet je gewoon in een ander land gaan wonen. Er lopen miljoenen toeristen rond in Florence, maar de mentaliteit is er zo provincialistisch. Ik wil een rustig leven, ver van al het gekissebis. MEDICI: We hebben geen reden tot klagen, we kunnen nog wel een paar generaties op onze rijkdom teren. De familie Medici was ooit de rijkste familie ter wereld - in die tijd was de wereld natuurlijk niet groter dan Europa. Haar rijkdom was vergelijkbaar met die van Warren Buffett nu. Ik heb economie gestudeerd en heb jarenlang als zakenman geprobeerd om het familiefortuin nog wat te laten aangroeien. We leven er al eeuwenlang van, en ik zou er graag nog een paar jaar bij willen doen. De voorbije acht jaar heb ik van mijn geld genoten. Ik ben nu voltijds schrijver van historische romans. MEDICI: Nee hoor. Naast onze tak zijn er nog drie takken. In totaal zijn we met 25. We houden nooit familiefeestjes. We hebben allemaal ruzie met elkaar, de ene familietak tegen de andere. Zoals bij ongeveer elke rijke familie draait het geruzie ook bij ons om erfenissen en geld. Eindigt het niet altijd zo?