Het Albanese guerrillaleger UCK doet alsof het al zijn wapens afgeeft. En in ruil pretendeert de Slavische meerderheid dat ze de Albanese landgenoten meer rechten schenkt. Wat uit het eindspel in Macedonië tevoorschijn zal komen, weet niemand. Tenzij misschien de Amerikaanse scenaristen die het Balkan-epos al een zevental jaar bewerken. Via inlichtingendiensten, gezanten en gevechtsvliegtuigen heeft Washington het script van de eerste afleveringen (Kroatië, Bosnië, Servië en Kosovo) van het Joegoslavische conflict in zijn definitie...

Het Albanese guerrillaleger UCK doet alsof het al zijn wapens afgeeft. En in ruil pretendeert de Slavische meerderheid dat ze de Albanese landgenoten meer rechten schenkt. Wat uit het eindspel in Macedonië tevoorschijn zal komen, weet niemand. Tenzij misschien de Amerikaanse scenaristen die het Balkan-epos al een zevental jaar bewerken. Via inlichtingendiensten, gezanten en gevechtsvliegtuigen heeft Washington het script van de eerste afleveringen (Kroatië, Bosnië, Servië en Kosovo) van het Joegoslavische conflict in zijn definitieve vorm gegoten. Ook voor het vervolg in Macedonië staan de Amerikanen in voor de lucht- en satellietbewaking en voor de communicatie. Daartoe hebben ze een deal gesloten met het UCK. De Albanese rebellen zouden al hun oorlogsmateriaal afgeven. Een contingent NAVO-soldaten moet wapens en munitie inzamelen en vernietigen. Zonder op te treden als vredeshandhaver of bemiddelaar. De operatie 'Noodzakelijke Oogst' moet vertrouwen wekken, ze heeft een stichtende bedoeling. De ophaalbeurt zal vooral afdankertjes opleveren. Nieuwer wapentuig houdt het UCK achter de hand in het protectoraat Kosovo. Geen enkele strijdmacht in de Balkan gaf ooit al zijn wapens af. Er valt nu ook geen wonderbaarlijke zelfvernedering te verwachten in Macedonië. Soldaten voegen zich niet braafjes naar het leven van alledag na een overwinning. Over hoeveel geweren en houwitsers beschikt het UCK trouwens? Rebellenleider Ali Ahmeti heeft het over 2500 stuks; de Macedonische premier Ljubco Georgievski over 85.000. Maar hoe kan dan het politieke akkoord worden ingevuld dat de belangrijkste Slavische en Albanese partijen onder druk van het westen hebben gesloten om een bloedbad te voorkomen? Het stapsgewijze toekennen van meer rechten aan de Albanezen is afhankelijk van het procentuele aantal wapens dat wordt ingeleverd. En een procent berekenen van een niet vaststaand aantal heeft veel weg van de kwadratuur van de cirkel. De opgave zal leiden tot tijdwinst op het politieke terrein. Maar de NAVO beweert dat ze de operatie Noodzakelijke Oogst tot 30 dagen zal beperken. In die tijd kan geen normalisatie intreden. Slaven en Albanezen zullen mekaar trouwens in geen honderd jaar vertrouwen. Samenleven kan misschien, onder dwang, als de internationale gemeenschap de prijs van het toezicht betaalt. De Albanezen kijken daar naar uit. Het UCK slaagde erin de NAVO, als was het zijn luchtmacht, in de oorlog om Kosovo te lokken. Het wil nu de NAVO in Macedonië vastspijkeren. In Kosovo zijn 40.000 NAVO-soldaten gestationeerd. In Bosnië 20.000. Om Macedonië voor een burgeroorlog te behoeden zijn er veel meer nodig dan een paar duizend. De vredeshandhaving in de Balkan dreigt in de papieren te lopen.